Het was rustig op de Pier van Holwerd, zodat Jetske de auto op de kop van de pier kon parkeren. Daar zagen we de veerboot naar Ameland langzaam uit zicht verdwijnen …
Aan het begin van de pier scharrelden een paar mensen langs de waterlijn. Verder was het er leeg, leeg en stil. Alleen al daarom is het niet verstandig om hier te gaan zwemmen …
Maar voor wie wel in het water terecht komt, hangt er een drenkelingentrap langs de kade. Dat is hier de beste manier om snel op het droge te komen …
Een voormalige dekschuit, die is omgebouwd tot broedponton genaamd ‘Sternstee’ bij Lauwersoog, heeft sinds 2021 een belangrijke rol als broedplaats voor verschillende vogelsoorten, waaronder de Visdief, de Noordse stern en de Scholekster. Het ponton biedt deze vogels een geschikte omgeving om te broeden en te gedijen …
Het oppervlak is voorzien van grind, buizen voor beschutting van de vogeljonkies en schelpen voor het nestelen. Het is bovendien zo ingericht dat jonge vogels er niet vanaf kunnen vallen. Doordat Sternstee is omringd met water en de schuit een schuin lopende boeg en boorden heeft, is het voor vossen en ratten zo goed als onmogelijk om de jonge vogels te bereiken …
Er zat een tortelduifje te dutten op een dikke boomtak in de tuin van de buren. Toen ik er naar toe liep om een paar foto’s te maken, bleef het torteltje mooi zitten. We hadden zelfs even oogcontact …
Nadat ik donderdag aan het eind van de ochtend enige tijd in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder had gezeten, ben ik even naar de Wolwarren gereden om daar langs de weg mijn medicatie te nemen en een stukje koek te eten …
Een kwartiertje later stond ik net op het punt om mijn ritje te vervolgen, toen er aan de gunstige linkerkant van de weg een torenvalk verscheen. Mooi binnen het bereik van mijn camera hing hij een tijdlang biddend boven het weiland. Blij met dit cadeautje startte ik de daarna de auto om huiswaarts te gaan …
Hij vloog ver bij de vogelkijkhut vandaan, maar ik besloot toch om de reuzenstern, die met een visje in zijn snavel over de plas vloog, te blijven volgen. Ik verwachtte, dat hij de vis naar zijn jong zou brengen, maar dat pakte anders uit …
Al snel zag ik dat hij zijn buit uit zijn snavel liet glippen. De vis besloot te gaan vliegen en eindigde met een plonsje in het water, terwijl de reuzenstern er tevergeefs achteraan dook …
Het was mooi rustig weer, toen ik woensdagochtend in de auto stapte om nog eens een kijkje te nemen bij de Leijen. Een half uurtje later zat ik in de vogelkijkhut. Omdat de zon het liet afweten en er een kille bries door de luikjes naar binnen waaide, zat het er een stuk minder lekker dan maandagmiddag. Al snel hoorde ik veelbelovend de roep van de ijsvogel. Helaas liet hij zich ook deze keer weer niet zien …
Verder bleef het rustig op en rond het water. Ik begon er net aan te denken om maar ergens anders te gaan kijken, toen ik ineens vlak naast de hut een luide kreet hoorde. Ik zat op dat moment aan de andere kant van de hut. Eenmaal bij het juiste luikje, zag ik nog net even een bruine kiekendief vlak boven het water hangen …
Amper twee tellen later zag ik hem zonder vangst boven de Leijen uit beeld verdwijnen. En zo werd het dankzij dit korte treffen toch weer een geslaagd tripje …
Een reuzenstern vliegt met een vis in zijn snavel laag over het water in de Jan Durkspolder …
Een moment later draagt de volwassen reuzenstern de vis over aan een jonge reuzenstern …
Nauwelijks anderhalve seconde duurt het, en dan weer door voor de volgende ronde …
