Na drie kansloze nederlagen op rij keert het Nederlands elftal vanmiddag roemloos en met stille trom huiswaarts …
Uithuilen en opnieuw beginnen, de oranjeprullaria kunnen voorlopig weer worden opgeruimd …
Mij krijgen ze niet gek, ik richt de blik vol goede moed al vast op het geel van de Tour de France …
Na de buien van vanmorgen komt de zon hier voorzichtig tevoorschijn, ik zal eens kijken of er in de tuin nog iets te beleven valt …
Vanavond krijgt het Nederlands elftal nog eenmaal een kans om zich te revancheren voor een tot dusver ronduit teleurstellend optreden op het EK 2012. Als oranje met twee doelpunten verschil wint van Portugal, en als de Duitsers winnen van Denemarken, dan en alleen dan gaat het Nederlands elftal door naar de kwartfinale …
Ik geloof niet zo in wonderen, maar ik laat me tegen beter weten in na de teleurstellende wedstrijden van de afgelopen week vanavond graag op plezierige wijze verrassen met goed voetbal en een ruime en overtuigende overwinning …
Aan mij zal het niet liggen, ik heb de laatste dagen regelmatig een rondje door de tuin gemaakt om de nimf van de struiksprinkhaan net als voorgaande jaren weer te kunnen fotograferen tegen de achtergrond van een grote oranje papaver. En met enig doorzetten is dat ook nu weer gelukt, daar zouden die voetballers eens een voorbeeld aan moeten nemen …
Eerlijk gezegd had ik toch al niet zoveel meer met dit Nederlands elftal en zijn bondscoach die onder het motto “Never change a losing team” tot vervelens toe blijft vasthouden aan ‘zijn’ systeem en ‘zijn’ spelers, maar nadat ik gisteravond dat stel multimiljonairs als zoutzakken over het veld heb zien lopen, kan ik de eerste dagen geen voetballen meer zien. Ik schakel over op het vermaarde bellen blazen, bellen blazen voor beestjes. En dit is de eerste deelnemer, Siebe Strontvlieg …
Siebe heeft zich gisteren met een bel met een doorsnede van 2 mm met gemak gekwalificeerd voor de tweede ronde van het toernooi. En kijk eens wat hij nu presteert … dat moet toch minstens een bel van 3,5 mm zijn …
Laten we deze poging nog eens in de herhaling bekijken … Jawel, kijk eens aan, het is zelfs 3,6 mm en daarmee gaat Siebe Strontvlieg ruim aan de leiding, want dit is een score die vandaag niet meer zal worden overtroffen. Of om met Mart Smeets te spreken: “Dit is een bel, die gaat nooit, nooit meer uit de boeken …” 😉
Zondag liet ik hier onder de titel “Oranje: het lek is boven” zien dat de oranje papavers in onze achtertuin hun knoppen nog stijf gesloten hielden …
Daar is de afgelopen dagen verandering in gekomen. Op de eerste twee foto’s is te zien dat de eerste knop zich maandag probeerde te ontdoen van het beschermende omhulsel …
Gisteren werden de fel oranje bloembladeren aan de top nog bijeen gehouden gehouden door dat omhulsel …
Vanmorgen had de eerste bloem zich volledig weten open te vouwen …
Aan het oranje in ons tuintje kan het dus niet liggen, dat is volledig opgebloeid …
En toch ben ik er voor vanavond nog niet echt gerust op, want ik heb hier dat gifgroene beestje vandaag niet meer terug gezien …