Voor echte fotokuiertjes vind ik het eerlijk gezegd al weer aan de warme kant momenteel, maar je hoort me nog geenszins klagen over het weer. Integendeel, het zijn prachtige omstandigheden om tuin en Tour wat af te wisselen …
En als er dan op het juiste moment ook nog eens voor het eerst dit jaar in mijn aanwezigheid een geaderd witje op de lavendelstruik op het terras neerstrijkt, terwijl er vooraan in de koers nog steeds twee Nederlanders meedraaien, dan is mijn dag weer helemaal goed … 🙂
Als je maar vaak genoeg heen en weer drentelt in de tuin en intussen je ogen goed de kost geeft, dan valt er ook in een postzegeltuintje als het onze nog wel eens wat te zien …
Zo trof ik afgelopen week deze ongeveer 2 centimeter grote kniptor (Athous haemorrhoidalis) aan op één van de vlinderstruiken …
Toen hij op zijn tocht over een tak van de vlinderstruik op een hindernis stuitte, kreeg ik de kans om even een close-up te maken van zijn kop …
Zijn naam dankt deze kever aan het vermogen om liggend op de rug omhoog te springen met een knapje of tikje. Bij het neerkomen tracht hij dan op zijn buik landen …
Dit springen van de kever is te danken aan de randen tussen borststuk en achterlijf. Hier zit als het ware een scharnier die op spanning gebracht wordt door spieren samen te trekken, bij genoeg spanning knikt het lijf en wordt het omhoog geworpen. Dit wordt net zolang herhaald tot de kever op de buik ligt, en gaat naar verluidt gepaard met een ‘klik’-geluid vergelijkbaar met twee knippende vingers …
Aan het begin van de middag heb ik even een kuiertje gemaakt aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
Ik had gehoopt bij het vennetje wat waterjuffers en libellen te kunnen fotograferen …
Dat is ook wel gelukt, maar de wind en onwillige gedrag van de modellen stonden mooie scherpe foto’s helaas ook vandaag weer in de weg …
Terug bij de auto wachtte me echter een leuke verrassing: op het dak zat een groene cicade (Cicadella viridis). In tegenstelling tot wat gebruikelijk is bij deze beestjes, bleef dit exemplaar geruime tijd voorbeeldig stil zitten …
Hij probeerde alleen voorzichtig schuifelend aan mijn camera te ontkomen, maar daarmee kon hij niet verhinderen dat ik een mooie serie kon maken van dit nog geen centimeter grote springertje …
Tot slot nog even een uitsnede, waarop nog net te zien is, dat ook dit beestje facetogen heeft. Kijk ook even naar het kleine ‘zweetdruppeltje’ op zijn kopje, blijkbaar had hij het net zo warm als ik … 😉
Het moge duidelijk zijn dat deze kleine cicade mijn dag helemaal goed maakte. 🙂
Nadat ik vier dagen achtereen niet verder was gekomen dan de tuin, heb ik gistermiddag weer even een kijkje genomen in het Weinterper Skar. Daar hoefde ik niet ver te lopen om een beestje te vinden, dat ik in ons tuintje niet snel aan zal treffen …
Aan de rand van het struikgewas zat een gewone distelboktor of distelbok (Agapanthia villosoviridescens) lekker in het zonnetje. Hij leek het geen probleem te vinden dat ik wat foto’s van hem maakte, want bij bleef mooi zitten. Totdat ik nog even een portretje recht van voren wilde maken, toen liet hij zien, dat hij met zijn ongeveer 2 cm lange lijf en de nog langere voelsprieten ook kan vliegen …
Het is topdrukte voor de bijen en andere bestuivers momenteel. Als er maar geen eind lijkt te komen aan de schier eindeloze rij geurige en kleurige bloemen die nog bezocht moeten worden, dan wil je als bij op zijn tijd ook wel eens even lekker uitrusten op een lekker groen blaadje in een schaduwrijk hoekje …
Dat gevoel heb ik momenteel ook. Nadat ik vanmorgen urenlang vruchteloos heb zitten puzzelen en ploeteren om in de digitale wereld iets gedaan te krijgen, ga ik de rest van de dag ook maar in een schaduwrijk hoekje in de tuin zitten. Het is er nu tenslotte nog redelijk koel, dat zou morgen en overmorgen wel eens anders kunnen zijn met tropische temperaturen in het vooruitzicht …
Terwijl ik donderdagmiddag even wat met de camera in de tuin rondscharrelde, viel mijn oog op een bepaald moment op een oorworm die probeerde weg te kruipen in een bladoksel van een van de korenbloemen. Snel maakte ik een paar foto’s van het voor velen toch altijd wat griezelige insect …
Even later ontdekte ik in een bladoksel van een andere korenbloem nog een oorworm, deze zat met zijn kop diep weggedoken en wees met zijn tangachtige aanhangsels omhoog (foto linksonder). Vlak nadat ik de eerste foto had gemaakt, zag ik een tweede oorworm verschijnen (foto rechtsonder) …
Het werd nummer 2 daar blijkbaar wat te benauwd, want hij werkte zich snel omhoog, waarna hij soepel over de rand van een van de bladeren gleed …
Even had ik twee van die tangachtige aanhangsels – die overigens heel onschuldig zijn, oorwurmen kunnen een mens daar niet mee steken of knijpen – prominent in beeld. Nadat ik de onderstaande foto had gemaakt, heb ik een kijkje aan de andere kant van de plant genomen …
Daar was ik net op tijd om te kunnen zien en vastleggen hoe oorworm nummer 2 weer naar binnen kroop. Er leken een stuk of vier, misschien vijf oorwormen bij elkaar te zitten. Tot nader onderzoek ben ik niet meer gekomen, omdat het op dat moment begon te regenen …
Toen ik de volgende dag weer op zoek ging, waren de oorwormen spoorloos verdwenen.
Gistermiddag hadden we eindelijk eens wat minder wind, daarom ben ik maar weer eens achter de juffertjes aan gegaan …
Echt veel soorten waren er niet te zien, het ging vooral om azuurjuffers en een enkele vuurjuffer …
Het hoogtepunt van de dag was deze azuurwaterjuffer met een lekkerbekje lekker bekje …
Afanja's Weblog 