’t Is toch wat … Krijgen we dit jaar dankzij de schrikkeldag een dagje extra, is het weer zo’n grijze en grauwe dag waar je als fotoblogger eigenlijk net niks aan hebt. Omdat er in deze tijd van het jaar -zeker met dit grijze weer- ook in het buitengebied weinig te beleven valt, vermaak ik me noodgedwongen binnenshuis met het verzamelen en verwerken van wat weercijfertjes van de afgelopen winter. Toen ik tussen de bedrijven door aan het begin van de middag even wat misnoegd naar buiten zat te kijken, streek er een merel in de tuin neer. Van achter de dubbele beglazing kon ik net even een plaatje van hem schieten …

Omdat die dubbele ramen net als autoruiten nogal wat verlies in scherpte tot gevolg hebben, liep ik naar de bijkeuken, waar ik vervolgens voorzichtig de deur opende. Blijkbaar was het nog niet voorzichtig genoeg, want de vogel was meteen gevolgen. Omdat ik toch onderweg was, heb ik toch maar even een klein rondje door de tuin gemaakt …

Toen ik een mugje neer zag strijken op de klimop rond de pergola, ben ik nog weer even naar binnen gelopen om het macrolensje te pakken. De mug was gelukkig wat sportiever van aard dan de merel, want toen ik even later terug was, zat hij nog mooi op hetzelfde plekje. En zo kon ik op deze schrikkeldag dan toch mijn eerste mug van het jaar kieken. Ik weet het …, het zijn niet bepaald perfecte plaatjes geworden, maar ja … het licht was ook weer tamelijk belabberd en bovendien verkeer ik met mijn nieuwe camera nog steeds in de oefenfase …   🙂