En als het riet gemaaid is en mooi in schoven in het rietland staat, moet het afval eruit verwijderd worden. Daar heb ik een paar dagen geleden al het een en ander over verteld. Maar ik kan het natuurlijk veel beter laten zien. Dan zie je goed hoe de rietsnijder al het geoogste riet door zijn handen laat gaan …
– wordt vervolgd
Tijd voor een filmpje, want ik heb die dag niet alleen foto’s gemaakt met de drone …
De ruigte die de rietsnijders op deze pachtgrond van Natuurmonumenten in de Wieden uit het riet kammen, mogen ze niet verbranden, terwijl dat in de Weerribben (nog) wel mag. Ze moeten het per boot afvoeren als groenafval.
Bij de buren was de rook die dag echter nauwelijks van de lucht. Zij pachten een strook rietland van het Waterschap. En daar, slechts enkele meters verderop, mogen ze de ruigte wel verbranden. Het verschil zit in Nederland regeltjesland in de subsidie …
– wordt vervolgd
Het kampement van de rietsnijders met een groene en een blauwe rietmachine en een tweepersoons schaftkeet …
Fotomaatje Jetske had in de verte al het geluid van een nadere boot gehoord. Ze stelde zich op bij de smalle vaart om daar rietsnijder Jan S. met haar camera te ontvangen …
Nadat wij kort kennis hadden gemaakt, liep Jan door naar zijn rietmachine. Nadat hij het zeil van de maaikop van de rietmaaier had verwijderd, liep hij naar de keet om een smeerpistool te pakken. Daarmee ging hij de machinerie kort te lijf. Nadat hij er nog even keurend naar had gekeken, werd het resultaat goed bevonden …
Daarna liep Jan naar Klaas Jan. Vanuit de verte keek ik naar het werkoverleg van de beide mannen. Na de opnamen die ik eerder die dag al gemaakt, had ik nog één batterij bewaard om ook wat van het werk van Jan S. vanuit de lucht te filmen. Eerst maar even afwachten waar hij zou beginnen …
Na afloop van hun korte overleg startte Jan zijn machine. Hij begon te maaien naast een bosrand aan de oostkant van het terrein. Intussen maakte ik Flip weer vliegklaar …
– wordt vervolgd
Het riet dat is gemaaid, wordt door de rietmachine automatisch in kleine bosjes bijeen gebonden. Die bosjes worden daarna door de machine uitgeworpen. Een rietsnijder loopt er vervolgens langs om de bosjes riet in schoven bijeen te zitten. Zo wordt voorkomen dat het riet bij regen te nat wordt, omdat het water direct naar beneden glijdt …
Daarna rijdt de rietsnijder op zijn trekker met daarachter een kammachine van de ene schoof na de andere. Elk bosje riet wordt van het touwtje ontdaan, waarna de rietsnijder met de kammachine de onbruikbare ondergroei uit de onderkant van het bosje riet trekt. Het riet wordt netjes in een verzamelbak gelegd …
Achter de lopende band waar de pennen van de rietkammachine op zitten, vormt zich een hoopje groenafval. In de Weerribben, waar het rietland eigendom is van Staatsbosbeheer, mogen de rietsnijders dit afval nog steeds verbranden. Het rietland hier in de Wieden is van Natuurmonumenten. Hier is het verbranden van het afval verboden. Het afval wordt aan het eind van het werk door de rietsnijders verzameld en per boot afgevoerd …
– wordt vervolgd
Ik heb het er hier wel vaker over gehad, veel rietsnijders in de Weerribben zijn op de een of andere manier familie van elkaar. Wij waren vorige week weer te gast bij rietsnijder Klaas-Jan, de man op de eerste foto. Klaas-Jan heeft het vak geleerd van zijn opa, en hij is een neef van mijn fotomaatje Jetske, die zelf de dochter is van een rietsnijder. Klaas-Jan werd die dag geholpen door een oom en een neef …
En natuurlijk was Klaas-Jan zijn kinderen er. Zijn dochter vermaakt zich een tijdlang prima als ‘chauffeur’ van de trekker. Klaas Jan zijn zoon stapt al bij zijn vader in het rietland rond sinds hij peuter was. Het kan verbeelding zijn, maar als dat knaapje in het rietland is, lijkt het hele kleine en speelse eraf te zijn. Terwijl hij druk bezig was met het afvoeren van de ruigte naar het vuurtje verderop, keek hij nog eens goed naar het kammen van het riet. Nog even, dan zou hij vast ook groot genoeg zijn om dat werk te doen, leek hij te denken …
Of het zo ver komt, is nog maar de vraag. De rietcultuur staat onder druk. De toekomst zal het leren …
Ik kom tot een afronding van ons dagje in het riet bij rietsnijder Klaas Jan en zijn oom Errie. Maar eerst kijken we nog even bij de jonge rietsnijders, die we al eerder aan het werk zagen. Zij waren nog bezig met het verbanden van de laatste ruigte …
Rhena vond het allemaal prima, die lag nog steeds lekker op haar eigen hoopje ruigte in de zon. Natuurlijk moest het vuurtje nog even worden opgepookt, voordat het zou doven. En dan blijven jongens tussen het harde werk door natuurlijk gewoon jongens. Nog even flink poken, even erin springen, het kan allemaal en het moet ook allemaal even gedaan worden natuurlijk …
En dan is het uiteindelijk een kwestie van nog even geduldig erbij blijven, want het vuurtje moet wel goed gedoofd worden. Ook dat hoort erbij als hij net zo’n bevlogen rietsnijder als je vader wilt worden …
Met dank aan rietsnijder Klaas Jan voor de gastvrijheid op de grens van de Weerribben en de Wieden!
De zoon van Klaas Jan en hun hond Rhena zijn als het even kan graag bij Klaas Jan in het rietland. Rhena zoekt vaak een lekker bosje riet uit om te gaan liggen. En daar krijgt hij vaak gezellig even bezoek …
Rietsnijders kunnen vaak bogen op een jarenlange familietraditie in het werk. Klaas Jan heeft het werk als kind geleerd van zijn opa. Vorige week vrijdag kreeg Klaas Jan hulp van een oom. Die oom had zijn kleinzoon meegenomen. De beide jongens kennen elkaar ook, zij vermaakten zich prima in het rietland. Ze hebben er alle ruimte om te spelen, te rennen en te ravotten …
Maar dat is niet alles, ze maken zich op hun niveau ook nuttig bij het werk. Eerder was al te zien dat er veel afval uit het riet wordt gekamd. Dat riet wordt door de beide jongens verzameld en in brand gestoken. Zo komen de rietsnijders af van de ruigte waar ze niets aan hebben. En zo leren de jongens spelenderwijs meer over de rietteelt …
Afanja's Weblog 