Nog één keer liep de grote zilverreiger (Ardea alba) achter zijn blauwe neef (Ardea cinerea) aan …
Nadat hij hem had ingehaald, posteerde hij zich voor de blauwe reiger. Om indruk te maken op zijn opponent, strekte hij zich in zijn volle lengte uit …
Even stonden ze oog in oog, daarna bogen ze zich naar elkaar toe. De zilverreiger leek zijn verre familielid iets te vertellen, waarbij hij met kop en snavel een noordelijke richting aanduidde … vreemd …
Lang duurde het niet, daarna schreed de zilverreiger trots voort in de richting waar hij in eerste instantie vandaan was gekomen. Alsof er niets gebeurd was, hervatten de ganzen in de directe omgeving graaswerkzaamheden …
En de blauwe reiger …? Die sukkelde een eind in westelijke richting. Daar zag ik hem nog net een aanloopje nemen, waarna hij met een groep ganzen in noordelijke richting uit zicht verdween …
Toch wel enigszins verbijsterd bleef ik achter. Waar had ik nou de afgelopen 20 minuten naar zitten kijken …?
Hmmmm … misschien toch nog maar eens vanaf het begin terugkijken om het verhaaltje zelf in te vullen en de plaatjes verder in te kleuren … 😉
Het is een bijzonder en mooi beeldverhaal geworden.
Grappig dat deze twee zo om elkaar heen draaien, terwijl op een ander moment tientallen blauwe reigers en tientallen witte reigers samen in een weiland staan te foerageren. Het is denk ik wel een voorwaarde dat ze niet te dicht bij elkaar komen.
Met zo.n mooi wit pak ga je natuurlijk niet de boksring in. Bovendien voelt de witte zich superieur en kan een enkel snackje van de reiger hem/haar niet van zijn stuk brengen. Het is heerlijk om naar zulke tafrelen te kijken,
Ja, dit duurde al met al bijna 20 minuten, en ik heb me er geen moment bij verveeld. 🙂
Alijd leuk toeschouwer te zijn van zulke ontmoetingen
Dit vraagt om veel meer
The Mexican stand off goes in a different direction.
It’s not what I expected, William.
🙂 alleen de titel al jan, het is een mooi verhaal geworden:-) je fantasie sloeg duidelijk op hol 🙂
Ach, dat laatste kan op zich geen kwaad op zo’n manier, lijkt me. 😉
Leuke fotostrip. Dat het niet met knokken moet eindigen bewijzen deze vogels.
De zilverreiger wilde zijn vacht niet vervuilen en koos het reigerpad…
foto 2 vind ik gaaf. Voor mijn gevoel onderwerpt de blauwe reiger zich aan zijn witte verwant 🙂
in elk geval de moeite waard Jan
Mooi verslag en de foto’s bevestigen je verhaal 😉
Ja, het was weer eens zo’n moment waarop alles klopte en meewerkte. 🙂
het zou kunnen dat het een man en vrouw waren tja en dan is er meestal geen gevecht
Ja, zoiets moet het wel zijn. Wetend hoe fel en agressief ze allebei kunnen zijn, had ik toch heel andere verwachtingen. Maar ik vond het al met al 20 minuten lang een mooie voorstelling.
Superieure conflictmijding 😉
Dat is weer een fraaie omschrijving van de situatie, Zem.
In ieder geval naar een toevallige ontmoeting tussen soortgenoten… De witte reiger staat er heel mooi op. Het lijkt wel een super slanke, sierlijke ballerina.
Gelukkig gingen ze niet op de vuist, was het enkel wat verkenning. Ik had ook nooit verwacht dat deze gracieuze vogels, deftige dames (of heren) op de vuist zouden gaan.
Ik had er zelf eigenlijk iets meer van verwacht … 😉