Bij het Tjeukemeer

Zodra we op weg naar mijn geboortegrond bij Oudehaske de A7 verlieten, begon ik de jongens de eerste verhalen uit mijn jeugd te vertellen. We reden langs het Nannewiid, één van de kleinste Friese meren, tegenwoordig vooral het domein van windsurfers. Tussen mijn 10e en 15e jaar werd het beeld er op zomerse dagen vooral bepaald door zwemmers en roeiers. In de zomervakanties heb ik daar in die periode veel geroeid in een oude houten roeiboot van een oom. In die periode logeerde ik vaak bij één van de vele ooms en tantes van mem haar kant, die vrijwel zonder uitzondering aan de noordkant van het Tjeukemeer woonden. Heit zijn familie zat van oudsher aan de zuidkant van het Tjeukemeer, daar logeerde ik tot mijn 10e het meest …

De eerste tussenstop maakten we korte tijd later op de oostelijke oever van het Tjeukemeer. Aan de Marwei is een parkeerstrook waar ik graag even aan de waterkant zit. Voor de beweeglijke Pepijn was dit een welkome gelegenheid om even de benen te strekken. Hij was meteen onder de indruk van de oppervlakte van dit grootste van de Friese meren, een plas waar het lelijk kan spoken …

Terwijl Nils, Tijmen en ik wat stonden te praten, leek Pepijn van plan te zijn om te testen hoe ver hij het water in kon lopen zonder dat het water in zijn laarzen liep …

Om te voorkomen dat hij daarbij toch net wat te ver zou gaan, besloten we onze rit zekerheidshalve maar snel weer te vervolgen, nadat deze lijvige surfer het plankhaventje was binnengelopen …

Korte tijd later parkeerde Nils zijn bolide kundig op het laatste vrije plekje op de parkeerstrook langs de Middenweg. Daar vandaan begonnen we aan onze wandeling naar het huis aan de Commissiepolle waar ik de eerste jaren van mijn leven heb doorgebracht. Vanaf de parkeerplaats was al te zien dat er het nodige veranderd is sinds mijn laatste bezoek in 2014 …

  • wordt vervolgd

28 gedachten over “Bij het Tjeukemeer

  1. Hier heb ik dus mijn antwoord! Inderdaad Pepijn en Tijmen. Jeetje ze gaan hun ‘pake’ achterna 🙂
    Heerlijk Jan ze nog eens terug te zien maar niet te geloven wat een kerels al. Wat een omgeving waar jij groot bent geworden, indrukwekkend. Zou toch als ouder mijn hart vasthouden, al dat water…

    Geliked door 2 people

    • Ja, wat lengte betreft evenaren ze me al ongeveer. Het voorrecht om dat mee te maken hebben zowel mijn pake als mijn vader helaas niet gehad.
      En ook wat betreft de omgeving waar ik heb mogen opgroeien ben ik een bevoorrecht mens. En dat water … tja, dat waren nu eenmaal de omstandigheden. Maar daar was goed mee te leven, eerst had ik een groot loophek in de tuin en later zat ik in een tuigje met een lang touw vast. En ook daarna heb ik het droog kunnen houden. 🙂

      Geliked door 1 persoon

      • Ja dat waren andere tijden en we konden er ook goed mee leven. De spoorlijn, goederentrein, reed toen op 1 m van onze zandbak enkel met een prikkeldraad er tegen en ook dat is niet fout gelopen. Ondenkbaar vandaag! Ja je kleinkinderen zien opgroeien was vroeger bijna ondenkbaar. Mijn grootouders heb ik nooit gekend, heb zelfs van mijn één grootvader geen foto. Mijn vader heeft ook zijn kleinkinderen niet zien opgroeien ze waren 6 en 4 als hij gestorven is, hij was 79. Maar wat jouw kleinkinderen veranderd, we hebben ze mogen volgen wat heel fijn was.

        Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.