Bij It Alddjip waren we snel uitgekeken, daarom overlegden we bij de auto waar we vervolgens naar toe zouden gaan. Nadat ik had voorgesteld om even naar Bakkeveen te rijden, kwam Jetske met een kaartje op haar mobieltje op de proppen. Een stip op de kaart duidde een plekje aan, waar iemand al heel wat mooie vogel- en eekhoornfoto’s had gemaakt, vertelde Jetske. Ik bekeek het kaartje eens en ik wist meteen waar het was …
Een kwartiertje later liepen we ter plekke het bos in. Het werd een wandeling door een nat bos, maar gelukkig waren de paden droog. Op basis van een herkenningspunt op de kaart had ik vooraf ingeschat, dat het te voet wel te doen was. Maar dat viel die dag tegen. Dat is de pest met MS, je weet nooit hoe lang je onderdanen willen meewerken aan je plannen. Er restte me op dat moment geen andere optie dan onderweg eerst maar eens een tijdje op een boomstronk langs het pad te gaan zitten …
Omdat we het aangewezen plekje waarschijnlijk al voorbij waren, besloten we na een korte pauze maar rechtsomkeert te maken en terug te keren naar de auto. Onderweg kon ik echter de verleiding niet weerstaan om nog even een pad naar rechts te nemen. Dat pad leidde naar het Witte Meer, ook wel bekend als de ijsbaan van Beetsterwaag. Ik was blij om de container en de bankjes in zicht te krijgen. Daar zouden we even lekker kunnen zitten …
Wel een heel nat bos. Gelukkig ben je op de plek geraakt waar je goed kon rusten.
Soms is het ineens op. Is ook moeilijk in te schatten.
Maar je blijft bewegen.
Chapeau Jan
het water te kort is inmiddels over gegaan in water overschot als je deze foto’s ziet Jan.
je hebt er wel prachtige plaatjes kunnen schieten Jan.
ik hoop dat het ook weer eens heeeeeel erg goed met je mag gaan zodat je moed kunt houden en hoop
O maar het gaat verder wel goed met me hoor. Zo lang het tussen de oren allemaal nog oké is, valt het nog mee.
Dat ziet er daar wel heel nat uit. Maar verder ook licht zonnig.
Hier is het al twee dagen grijs.
Hopelijk gaat het ondertussen al wat beter met je onderdanen.
Gelukkig wel. Nog niet helemaal top, maar ik kon vanmorgen gewoon naar het stembureau lopen. Dus voorlopig geen zorgen.
Over het weer hebben we hier nog niet te klagen gehad in maart. Gisteren en eergisteren was het bewolkt, maar verder hebben we steeds zon gehad.
Een akelige en onbetrouwbare ziekte, die MS, goed dat je zoveel mogelijk actief blijft.
Het bos er inderdaad waterig uit. Door de regen of ligt het diep?
IK heb sinds eind 2004 niet eerder een dag heb, waarop mijn benen me ineens zo in de steek lieten onderweg. Het was geen prettiger ervaren, en het maakt het leven er ook niet zekerder op. Maar goed, de krijgt het er allemaal bij.
De nattigheid in dat stuk bos is waarschijnlijk een een combinatie van de vele regen afgelopen winter, maar het ligt er ook laag. Tijdens een winterse wandeling in 2012 zijn Jetske hier ook al eens bijna in de modder vastgeraakt, herinnerde ik me deze week (https://afanja.com/2012/12/20/een-bijzonder-bruggetje/)
In de sneeuw was het wel mooi daar maar spannend ook om op vreemd terrein terecht te komen. 😉
Het is er altijd mooi, Bertie. 😀
Het was in meerdere opzichten weer een bijzonder uitstapje. Ik vind het fijn dat ik een bijdrage kan leveren aan je fotokuiers. Het was nog niet eerder zo moeizaam geweest dan deze terugreis in het bos. De bankjes gaven deze keer ook niet echt uitkomst, maar dat laat je vast nog wel zien. 😉
De container ziet er fraai uit. Ook al hebben we deze winter geen schaatsers op natuurijs gezien, we hebben in ieder geval deze plaatjes nog.
Het was zoals altijd wel weer gezellig. 🙂
Wat een rare dag vrijdag, hè!? De kracht leek ineens helemaal uit mijn benen weggevloeid daar in dat natte bos. En dan die bankjes … het leek zo mooi op de laatste foto. Afijn, daar kom ik morgen wel op terug.
Die container is inderdaad een stuk opgeknapt. En we kunnen in elk geval nog zeggen dat we bij de ijsbaan geweest zijn. 🙂
Maar al met al Jan,petje af dat je toch probeert door te zetten. Je bent een voorbeeld voor velen
Dankjewel, Bas. Opgeven is geen optie, dat weet jij ook.
Zo te zien wordt er in die buurt veel geschaatst ! tenminste als het een echte winter is…
Spijtig dat MS je benen soms doet opgeven.
Reken maar dat hier veel geschaatst wordt als er ijs ligt. Zelf heb ik hier in mijn jongere jaren ook regelmatig een baantje gereden. Het mooie van deze ijsbaan, is dat de bomen rondom altijd een zekere mate van beschutting geven.
Ik heb zelden zoveel last gehad als vorige week vrijdag, was een rare dag in dat opzicht. Maar opgeven was geen optie, dus dit verhaal wordt gewoon vervolgd. 🙂
Lastig lijkt me dat. De container is trouwens wel leuk opgefleurd.
Ja, dat is zeker lastig, maar ik zal het ermee moeten doen.
De mooie kleuren en de figuurtjes op de container vielen meteen op. 🙂
Geen eekhoorntjes ontdekt? Gelukkig bezorgde de inspanning toch mooie foto’s. Moeilijk als het krachtverlies je zomaar kan overvallen. Helpt een flinke rustpauze dan?
Nee, geen eekhoorntjes gezien, maar we hebben er op het pad ook niet echt op gelet.
Ja, dat is MS. Daarom maak ik de wat langere fotokuiers ook alleen nog maar samen met mijn fotomaatje. Wat die pauzes betreft, de ene keer helpt het wel, de andere keer nauwelijks of niet. Zekerheid bestaat na verloop van tijd helaas niet meer met MS.
De onvoorspelbaarheid is moeilijk om mee te leven. Goed idee om niet moederziel alleen erop uit te trekken.
Ik maak mijn ritjes door de omgeving nog wel gewoon alleen, maar dan maak ik bij tussenstops maar kortere kuiertjes in de buurt van de auto.
Lovely light in those woodlands.
Thanks, lovely light and a lot of water.
Inderdaad een behoorlijk nat bos ! Gelukkig dat je schaatsbaan de redding bracht voor je benen die even nood hadden aan een rustmoment.
De redding leek nabij, maar dat viel bij nader inzien toch ook wat tegen. 😉
Ha Afanja,
wat jammer,. dat je niet meer alles kunt, wat je jaren geleden met het grootste gemak kon.
Maar toch… je doet best wel veel.
Ik bewonder je om je doorzettingsvermogen.
Zo kom je nog eens ergens!
groetjes, Marlou
Ik zou ook thuis kunnen blijven zitten zonder moe te worden of even wat pijn te hebben, maar daar wordt het ook niet beter van, Marlou.
Het is al bij al een natte winter geweest. Dat is duidelijk te zien. Jammer dat de benen niet mee wilden.
Al dat water wat gevallen is de afgelopen maanden is nog lang niet weg. Jammer dat het met lopen niet zo goed ging.
Dat ziet er zeker behoorlijk nat uit. Gelukkig zijn er bankjes!
Ja, er waren bankjes, maar daarmee was het ook wel gezegd … 😉