Weerzien met de dobbe

Voorbij de randwal kreeg ik de dobbe, zoals ik deze favoriete pingoruïne gemakshalve altijd noem, in beeld. Hoe voorzichtig ik ook liep, een attente reiger had me alweer opgemerkt en vloog krijsend en krassend op …


Enige tijd geleden heb ik hier al eens beschreven hoe pingoruïnes tijdens en na afloop van de laatste ijstijd ontstonden in onze omgeving. Onlangs heb ik er ook een 3:30 minuten durend filmpje over gevonden …

Nadat ik een kort verkennend kuiertje langs de waterkant had gemaakt, ben ik eens even lekker in het najaarszonnetje op het vertrouwde bankje gaan zitten. Op dat bankje heb ik in de loop der jaren meerdere prettige ontmoetingen gehad met juffers, libellen, kikkers en salamanders, die zich daar vaak mooi voor mijn camera lieten zien …


Gelukkig was er nog niets veranderd. Al snel kroop er een Aziatisch lieveheersbeestje over de rugleuning van het bankje mijn kant op. En het lieveheersbeestje was niet het enige insect dat op die mooie novembermiddag nog actief was. Heidelibellen vlogen af en aan en het duurde niet lang of er streek weer eentje op mijn linkermouw neer …

Mijn dag was alweer goed en daar konden ook de wandelaars, die wilden weten of er ook vis in dit water zat, niets meer aan veranderen. Ik heb ze naar waarheid geantwoord, dat ik het niet wist. “Ik zit nu eenmaal liever met mijn camera aan de waterkant dan met een hengel,” voegde ik eraan toe …


Nadat de mannen hun weg vervolgden ben ik nog even blijven zitten. Erg lang duurde dat overigens niet, het was dan wel mooi novemberweer, met ca. 12ºC was het toch wat te fris om er nog lang te blijven zitten …

Stormschade in ’t Skar

In een klein stukje bos in het Weinterper Skar zijn onlangs kennelijk meerdere bomen omgewaaid. Het is ook een perceel waar in het verleden wel vaker bomen zijn omgewaaid. Verderop in het bos lijkt weinig aan de hand. Als ik er op een goeie dag nog eens terug kom, wil ik daar zeker eens verder naar kijken …


Omdat ik hier al meer dan twee jaar niet meer langs gekomen ben, heb ik geen idee wanneer de bomen zijn omgewaaid. Dat maakt ook niet zoveel uit, maar het doet toch altijd even pijn om een gevelde boom te zien. Laat staan om meerdere omgewaaide bomen tegelijk zo te zien. Maar ook dit is de natuur en ik zie bomen liever zo omgaan dan met de kettingzaag. Van een van de omgewaaide bomen langs het pad heb ik de kluit met de wortels eens wat nader bekeken. Ik verwonderde me er ook in dit geval weer over dat bomen eigenlijk vaak helemaal niet zo diep lijken te wortelen. Of ligt dat aan mij …?

Ik hoop eigenlijk dat Staatsbosbeheer deze bomen mooi laat liggen, zodat het stukje bos zich verder op natuurlijke wijze kan ontwikkelen. En dat verwacht ik eerlijk gezegd ook wel. Als je goed kijkt, dan zie je dat er in dit stukje bos al eerder bomen zijn omgewaaid. Dat is al langer geleden, en dat is goed te zien aan de kluit van die bomen. Die kluiten zijn intussen flink overwoekerd en gaan helemaal op in de rest van het bos …

Afijn, het was tijd om mijn weg te vervolgen, want ik was hier naar toe gegaan voor de dobbe. Terwijl ik verder liep, zorgde de zon ervoor dat het bruine bladerdek op de bosbodem even mooi werd uitgelicht…


Korte tijd later verliet ik het pad in westelijke richting en liep ik over het smalle paadje in de richting van het water. Op de onderstaande foto zie je de originele randwal van de pingoruïne, zoals die ca. 10.000 jaar geleden achterbleef na afloop van de laatste ijstijd. Dat betekent dat ik intussen vlakbij de dobbe ben …

Terug in ’t Weinterper Skar

Verrassend genoeg had ik op de dag na mijn omzwervingen in de buurt van Heidehuizen en Lauswolt helemaal geen last van mijn benen. Omdat ik ook verder fit was, besloot ik een ritje naar het Weinterper Skar (Google Maps) te maken. Dit is een klein Natura 2000-gebied ten zuidoosten van Drachten …


In de periode 2005-2015 kwam ik daar in voorjaar en zomer vaak wekelijks meerdere malen. Daar is door diverse omstandigheden de laatste jaren geleidelijk een eind aan gekomen. Tegenwoordig kom ik er eigenlijk alleen in het voorjaar nog zo af en toe nog eens om orchissen en andere bijzondere planten te fotograferen …


Ter plekke besloot ik het meteen maar goed aan te pakken. Even dacht ik erover om even naar de zuidelijke vennetjes te lopen. Maar uiteindelijk besloot ik de uitdaging aan te gaan om voor het eerst sinds ruim 2,5 jaar weer eens te proberen om bij de dobbe aan de noordkant te komen. Dat vond ik tot nu toe steeds een te lange kuier om alleen te maken. Nu moest het er dan toch maar van komen. Hoewel ik het Weinterper Skar in de herfst nooit echt een aantrekkelijk gebied heb gevonden, viel het me nu niet tegen …

Het pad naar de dobbe loopt met een lange slinger halverwege in noordelijk richting. Toen ik de tweede bocht van die slinger achter me had gelaten, zag ik meteen dat er in de verte een boom was omgewaaid …


Een klein stukje verderop zag ik dat er veel meer bomen uit het lood waren geslagen dan alleen die ene. Morgen bekijken we de stormschade van wat dichterbij …

Een monumentale boom

Terug bij de auto, die op de bijgaande foto’s steeds keurig buiten beeld staat, ben ik eerst even neergestreken op een van de bankjes, die voor mijn gevoel al sinds mensenheugenis rond die boom staan …


Op zonnige (zon)dagen was het hier in mijn kinderjaren vaak gezellig druk, wanneer mensen vanuit Drachten e.o. een fietstochtje maakten. Er stond dan altijd een ijscokar waar vrijwel geen fietser of wandelaar aan voorbij leek te kunnen gaan zonder een versnapering te nemen. Toen ik er deze week was, zag ik een bordje bij de boom en de bankjes staan. Toen ik het opschrift las, herinnerde ik me ineens dat het een bijzondere boom is … *

Vanaf morgen neem ik jullie een paar dagen mee naar de andere kant van het onderstaande bos. Daar ergens ligt namelijk het Weinterper Skar met de dobbe waar ik jarenlang wekelijks minstens eenmaal per week te vinden was. Dat was afgelopen vorige week dinsdag na ruim 2,5 jaar een herontdekking…


*Wilhelmina was Koningin der Nederlanden van 1898 tot 1948

Zicht op Bethlehem

Zoals ik gisteren al schreef, wil ik jullie vandaag het mooie optrekje tegenover het luxe Hotel Lauswolt laten zien. Het betreft een mooi klein, voor de streek kenmerkend boerderijtje. Op kaarten uit 1685 en 1718 staat op deze plek al een boerderij aangegeven. Vermoedelijk is de boerderij ‘Bethlehem’ genoemd naar een kapel of klooster met diezelfde naam, dat hier in de buurt heeft gestaan …


In 1811 werd het voor iedereen verplicht een achternaam aan te nemen. Durk Jans, geboren in 1738 in Beets, woonde toen met Grietje Haijes, met wie hij in 1763 was getrouwd, op deze boerderij. Op 16 december 1811 namen ze officieel de achternaam Bethlehem aan. Tegenwoordig staat het boerderijtje er nog steeds tiptop bij …

Veel meer valt er niet te vertellen over ‘Bethlehem’. Tijd om terug te gaan naar de auto, die aan de overkant van de weg staat te wachten. Daar rond ik deze serie af bij een bankje en de (her)ontdekking van een monumentale lindeboom. Hieronder zijn de Afanja-mobiel en de passerende Carver samen te zien …

Rond Landgoed Lauswolt

Terug bij de parkeerplaats aan de Poostweg heb ik eerst nog even een foto gemaakt van langs de weg liggende boomstammen. Aan de andere kant van de weg worden momenteel veel bomen gekapt. Daarvan later meer foto’s. Aan het eind van deze lange wandeling op maandag ben ik eerst nog even met de auto naar het begin van de Poostweg gereden. Dat is een afstand van niet meer dan ca 500 m, maar die was toch net te groot om nog te voet af te leggen. Omdat deze wandeling zich rond Lauswolt afspeelde, wilde ik daar ook maar in stijl afsluiten …


De naam Lauswolt is in de afgelopen week al eerder voorbij gekomen. Zo schreef ik hier gisteren: “Naar verluidt liet de welgestelde herenboer Jan Janszoon Lauswolt, grootgrondbezitter te Beetsterzwaag hier in 1748 ‘een met geboomte omgeven boerderij’ bouwen. Dat moet in de buurt van dat romantische bruggetje geweest zijn. En dat was ergens hier achter …


Wat ooit begon als een boerderij met geboomte, groeide in de loop der jaren uit tot een groot landgoed met een landhuis. Tegenwoordig is dat landhuis na diverse verbouwingen een gerenommeerd hotel. “Verscholen in de prachtige bossen van Beetsterzwaag ligt het best bewaarde geheim van Friesland: vijfsterrenhotel Landgoed Lauswolt. In een adembenemende omgeving zorgen wij ervoor dat het u geen moment aan iets ontbreekt. Wij hebben maar één doel: u de meest unieke en onvergetelijke ervaring bieden in deze prachtige omgeving en u te laten genieten van de Friese gastvrijheid,” zo opent de website van het hotel …

“Gelieve hiervoor wel een goed gevulde portemonnee dan wel een fikse creditcard bij de hand te houden, want u begrijpt dat wij met onze gouden koeien in de lokale wei wel van prijzen weten,” staat er dan weer niet bij … 😉

In de vijver voor het hotel drijft een eendenhotel. De eenden hadden al de wijk genomen, toen ze mij vanuit de verte zagen naderen …

Nog even een foto waarin ik beide hotels tegelijk in beeld kon vangen. Morgen steken we de nu achter ons liggende Van Harinxmaweg over om nog even één van de mooiste huizen van de omgeving te bekijken. Vele malen mooier dan dit protserige hotel …

Lunchen op gevelde bomen

Voordat ik de heuvel met de gevelde boomstammen beklom, heb ik er nog even een paar foto’s van gemaakt. Lijkt me eigenlijk wel boeiend om te volgen hoe die boomstammen verder in verval raken. Maar laat ik me op dat vlak eerst maar beperken tot het volgen de ontwikkelingen rond het stammetje in onze eigen tuin …


Vorige week liet ik hier wat foto’s zien van een boom met een bijzonder voet bij Heidehuizen. De voet van een van deze omgezaagde bomen mocht er ook zijn …

Terwijl ik mijn boterhammen en een portie medicijnen naar binnen spoelde met mijn flesje water, had ik mooi zicht op de 18 holes golfbaan van Lauswolt. Het is een vreemde gewaarwording om vanuit het oude bos ineens op glad geschoren golfbanen terecht te komen …

Ik zat daar lekker op die heuvel, maar toen de boterhammen op waren werd het toch echt tijd om de terugweg te aanvaarden …

Onderweg heb ik nog een laatste plaatje geschoten van wat fijn gekleurde beukenblaadjes, daarna ben ik linea recta naar de auto gelopen. Maar daarmee is deze fotoserie van afgelopen maandag nog niet voorbij …