Terwijl ik zaterdagmiddag in de tuin de nimfjes van de struiksprinkhaan aan het fotograferen was, zag ik dat één van die beestjes midden op een blad van de geranium uitgebreid zijn behoefte deed …
Volgens mij staat dat beestje symbool voor de Rode Duivels die team USA vanavond op het WK-voetbal vast even een poepje zullen laten ruiken … 😉
Voorgaande jaren lieten ze zich in de loop van juni steevast zien op de oranje papavers of op de kleinere gele klaproosjes in ons tuintje. Dat leverde elke keer weer lekker knallende kleurencombinaties op …
Dit jaar stonden de papavers en de klaproosjes enkele weken eerder in bloei dan normaal. Als gevolg daarvan verschenen de nimfjes van de struiksprinkhaan (Leptophyes punctatissima) nu pas toen de papavers en de klaproosjes al waren uitgebloeid …
Zaterdag zag ik er ineens eentje op ’n blad van de geraniums zitten. Hij was maar nauwelijks zichtbaar tegen de groene ondergrond, maar toen ik daar nog wat beter om me heen keek, zag ik dat er zeker zes of zeven van die kleine beestjes bij elkaar zaten …
Het blijven wonderlijk beestjes met die wonderlijke uitwendige monddelen, maar ik vind het elk jaar weer mooi om ze in eigen tuin te ontdekken …
Of het oranjekleurige dikkopje, dat ik hier afgelopen maandag publiceerde ter ondersteuning van het Nederlands elftal, ook maar iets heeft bijgedragen aan de overwinning van Oranje, valt zeer te betwijfelen, maar het heeft in ieder geval geen kwaad gedaan. Omdat Oranje straks in de achtste finale van het WK voetbal moet aantreden tegen Mexico, lijkt me een goed plan om nog maar eens een oranje gekleurd insect in stelling te brengen …
Vandaag is de keuze gevallen op een kleine rode weekschildkever (Rhagonycha fulva), een kever met een lichaamslengte van ongeveer 7 tot 11 millimeter. Hij heeft een oranjerode kleur, de achterste punten van de dekschilden zijn donkerder tot zwart gekleurd. Ook de laatste segmenten van de poten en de antennes en ogen zijn donkerbruin tot zwart gekleurd. De kleine rode weekschildkever is van het rood soldaatje (Cantharis rufa) te onderscheiden door het donkere einde van de dekschilden …
Met de souplesse van de gevoelige antennes, die symbool staan voor de twee snelle spitsen van oranje, en de beschermende schildjes die de verdediging symboliseren, zou het goed moeten komen met oranje, maar makkelijk zal het niet worden in de verzengende hitte van Fortaleza …
Terwijl ik gistermiddag in het Weinterper Skar bij een braamstruik probeerde een koolwitje te fotograferen, bekroop me ineens het gevoel dat ik werd bekeken … Nadat ik mijn ogen even over de braamstruik heen had laten glijden, ontdekte ik de gluurder …
Het was een gewone distelboktor (Agapanthia villosoviridescens), ook wel kortweg distelbok genoemd, een tor van ongeveer twee centimeter lang, die door zijn minstens zo lange antennes nog een stuk groter lijkt …
Dit beestje leek me van achter een bloem aan de braamstruik nauwlettend in de gaten te houden. Zelf was hij blijkbaar niet zo op aandacht gesteld, want meteen nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, spreidde hij zijn vleugels en vloog hij weg …
Door zijn formaat was de distelbok tijdens zijn verrassend snelle vlucht toch goed te volgen, zodat ik hem nadat hij een stukje verderop ergens was neergestreken, nogmaals voorzichtig kon benaderen om nog een paar foto’s te maken …
Aan het eind van weer een wat mindere periode heb ik mezelf er gisteren toe gedwongen om maar weer eens een fotokuiertje te maken. Dat werd geen succes, want het was winderig en koud in het Weinterper Skar en het wandelen viel me zwaar. Daarnaast was er maar bar weinig te zien, en de weinige insecten die er waren verpoften het om even rustig voor me te poseren. Daarom laat ik vandaag even een paar foto’s zien van een rustig en gewillig onderwerp uit eigen tuin …
Toen ik onlangs gewapend met de camera weer eens even in de tuin rondscharrelde, zag ik iets op de gft-container liggen. Het was te klein om meteen te zien wat het was, maar een blik op het schermpje van mijn camera – die in de tuin vrijwel altijd is voorzien van de Raynox voorzetlens – maakte al snel duidelijk dat het een snuitkevertje was …
En het was niet zo maar een snuitkevertje … Nee, dit was een dood snuitkevertje, morsdood was hij. Sneu voor het beestje natuurlijk, maar het voordeel was wel, dat hij me daar zo stil liggend alle kans gaf om hem eens goed te bekijken …
Terwijl ik een kwartiertje later de foto’s op de pc bekeek, bedacht ik me dat ik het kevertje eigenlijk even had moeten ontleden met een paar pincetjes. Terug bij de container bleek ik te laat op dat idee te zijn gekomen, want het beestje was blijkbaar weggewaaid. Ik heb hem niet meer terug kunnen vinden, dus we zullen het hier mee moeten doen …
Nog even een paar foto’s die ik maandagmiddag heb gemaakt in het Weinterper Skar …
Terwijl ik op het noordelijke pad wat langs de schermbloemen struinde, zag ik ineens een wonderlijk insect zitten …
Dit vreemde schepseltje lijkt het midden te houden tussen een vlieg en een vlinder …
Kijk eens naar dat kopje en dat bekje met die lange tong … dat doet toch echt aan een vlinder denken …
En dan die opvallende, doorschijnende vleugels … heel apart …
Wie weet wat voor beestje dit is mag het zeggen, want ik heb de naam niet kunnen vinden …
Omdat het er momenteel zo verschrikkelijk mooi is en omdat er elke dag wel weer wat anders valt te zien en te fotograferen, ben ik gisteren rond het middaguur weer even naar het Weinterper Skar gereden …
Ditmaal had ik het genoegen om tussen de mooie roze koekoeksbloemen een groene gaasvlieg (Chrysoperla carnea), ook wel het goudoogje genoemd, aan te treffen …
Toen ik net wat te dichtbij kwam om de goudkleurige oogjes goed in beeld te krijgen, ging de gaasvlieg er vandoor. Maar op de laatste foto is wel mooi te zien, dat we hier te doen hebben met een gehandicapte groene gaasvlieg (wat allitereert dat lekker, hè …). Het beestje mist namelijk een antenne …
Afanja's Weblog 