Hoewel mijn lichaam de laatste week nogal heftig protesteert tegen de temperatuurschommelingen, hebben Jetske en ik donderdag toch even een gezamenlijke fotokuier gemaakt. Omdat het mooi helder weer was, stelde ik voor om even bij de Merskenheide te kijken. Met een beetje geluk zouden we misschien een paar reeën kunnen fotograferen …

De eerste foto’s maakten we bij de deels bevroren vennetjes. Langs de oever had Koning Winter een laagje met prachtige patronen over het water gelegd …

Wat verderop lag het ven nog open, daar vormden wind en water een mooie gebroken spiegel …

Jetske leek er niet uitgekeken te raken …

Toen we bij de heide aankwamen, zag ik in de verte een paar reeën staan. Terwijl ik Jetske op de ranke dieren wees, zagen we dat ze alle drie plotseling met grote sprongen maakten dat ze weg kwamen. De reden van hun gedrag werd al snel duidelijk: er rende een hond dwars over de heide. Daarmee was de kans om de reeën te kunnen fotograferen wel verkeken. Omdat we het allebei bovendien last kregen van de koude wind, besloten we maar rustig aan richting auto te gaan …

Enige tijd later werden we ingehaald door de man die zijn hond maar lukraak over de heide liet rennen. Toen ik de man aansprak op zijn gedrag, beweerde hij dat zijn hond altijd een meter of vier voor hem op het pad blijft lopen en nooit de heide in gaat. Kwader dan door keihard tegen me te liegen kunnen ze mij niet krijgen, want Jetske en ik hadden zowel de reeën als die hond over de heide zien rennen. Daarmee geconfronteerd had ontkennen geen zin meer, daarom gooide de man het over de boeg van de onschuld: “Die hond moet toch even kunnen rennen, en hij doet daar toch helemaal geen kwaad …”

Terwijl ik de discussie aanging, legde Jetske man en hond even vast op de gevoelige plaat. Van de stress die zo’n rond rennende hond bij de reeën veroorzaakt, en over wat er gebeurt als de reeën over enige tijd jongen hebben, had de man geen benul. Aan het begin van het pad heb ik hem nog even gewezen op het niet te missen bordje, waarop in kapitalen “HONDEN AAN DE LIJN” staat.

Ik heb niet de illusie dat deze discussie voor de toekomst veel zal opleveren, maar ik ben wel van mening dat we elkaar moeten blijven aanspreken op dergelijk grensoverschrijdend gedrag, want als we dat volledig overlaten aan de boswachter, dan komt het ook niet goed.