Ook Pepijn bedwingt D53

Zoals hier gisteren al te zien was, trok Tijmen na aankomst bij de hunebedden meteen een sprintje om als eerste hunebed D53 te beklimmen …





Hij zat dan ook al snel fier als een vorst op zijn troon …





Bij die aanblik van zijn grote broer bovenop het hunebed kon Pepijn natuurlijk niet achterblijven, zo goed en zo kwaad als het ging worstelde hij zich naar boven …





Met een beetje hulp verplaatste hij zich vervolgens van de ene zwerfkei naar de andere …





Het duurde dan ook niet lang …





Toen zat ook Pepijn trots op zijn rots …





Omdat zijn eigen camera nog steeds een lege batterij had, vroeg Tijmen vlak voordat we de hunebedden achter ons lieten, of hij met mijn camera nog even een groepsfoto mocht maken. Dat leek me een prima afsluiting van ons bezoek aan de hunebedden …




De Havelter hunebedden

Nadat we in het overigens zeer matige en ongezellige zelfbedieningsrestaurant bij de vlindertuin wat hadden gedronken, stelde ik voor om nog even uit te waaien bij de slechts enkele honderden meters verderop gelegen hunebedden. Want zeg je ‘Havelte’, dan zeg je ‘hunebedden’ …

Een logje over de geschiedenis van de twee hunebedden aan de Hunebeddenweg bij Havelte heb ik in maart vorig jaar al eens geschreven n.a.v. een bezoekje aan de hunebedden met Jetske. Dat logje kun je (nog eens) lezen door hier te klikken





Hier pak ik de draad van het afgelopen weekend weer op, maar daarvoor duik ik eerst even het archief in om een paar foto’s te tonen van het moment waarop Tijmen ruim vijf jaar geleden voor het eerst kennis maakte met de hunebedden …





Dat viel in eerste instantie nog lang niet mee, zoals op de bovenstaande foto te zien is, want zo’n hunebed is voor een manneke van vier nog een hele klim. Maar uiteindelijk stond Tijmen toch maar mooi fier bovenop één van die grote zwerfkeien …





Zaterdag trok Tijmen even een sprintje om als eerste de top te bereiken. Hij mocht zich tenslotte al een paar jaar ervaringsdeskundige noemen, en dat wilde hij graag even laten zien …





Voor Pepijn was het zaterdag de eerste keer dat hij geconfronteerd werd met die immense bouwwerken, natuurlijk moest ook hij de top zien te bereiken …





– wordt vervolgd –

Geveld

Nou was ik zo mooi en zonder problemen door de winter gereden en gegleden, en dan word je zonder enigerlei waarschuwing op de laatste dag van de meteorologische winter nog even geveld door een virus, dat het midden houdt tussen een flinke verkoudheid en een lichte griep. In combinatie met MS heeft dat letterlijk en figuurlijk een verlammende uitwerking. Donderdag en vrijdag ging het nog wel, maar zaterdag en zondag ben ik een groot deel van de dag toch maar in bed gebleven, want toen was alle kracht uit mijn benen gevloeid …





Intussen heb ik het ergste wel achter de rug. De komende dagen is het zaak om weer geleidelijk op kracht te komen en in de zon vitamientjes op te doen. Daar ben ik vanmiddag al even heel voorzichtig mee begonnen, en daarvan heb ik geleerd, dat klauteren en klimmen voorlopig nog niet aan de orde is …





Ik houd me er maar aan vast dat ik slechts tijdelijk geveld was, en dat geldt helaas niet voor de vele honderden bomen, die de afgelopen maanden ten prooi zijn gevallen aan de zaagmachines van Staatsbosbeheer en andere boseigenaren. Het is duidelijk: er moet geld verdiend worden, want ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er deze winter veel meer bomen zijn gekapt dan noodzakelijk is in het kader van regulier onderhoud …   😦