Ook Pepijn bedwingt D53

Zoals hier gisteren al te zien was, trok Tijmen na aankomst bij de hunebedden meteen een sprintje om als eerste hunebed D53 te beklimmen …





Hij zat dan ook al snel fier als een vorst op zijn troon …





Bij die aanblik van zijn grote broer bovenop het hunebed kon Pepijn natuurlijk niet achterblijven, zo goed en zo kwaad als het ging worstelde hij zich naar boven …





Met een beetje hulp verplaatste hij zich vervolgens van de ene zwerfkei naar de andere …





Het duurde dan ook niet lang …





Toen zat ook Pepijn trots op zijn rots …





Omdat zijn eigen camera nog steeds een lege batterij had, vroeg Tijmen vlak voordat we de hunebedden achter ons lieten, of hij met mijn camera nog even een groepsfoto mocht maken. Dat leek me een prima afsluiting van ons bezoek aan de hunebedden …




De Havelter hunebedden

Nadat we in het overigens zeer matige en ongezellige zelfbedieningsrestaurant bij de vlindertuin wat hadden gedronken, stelde ik voor om nog even uit te waaien bij de slechts enkele honderden meters verderop gelegen hunebedden. Want zeg je ‘Havelte’, dan zeg je ‘hunebedden’ …

Een logje over de geschiedenis van de twee hunebedden aan de Hunebeddenweg bij Havelte heb ik in maart vorig jaar al eens geschreven n.a.v. een bezoekje aan de hunebedden met Jetske. Dat logje kun je (nog eens) lezen door hier te klikken





Hier pak ik de draad van het afgelopen weekend weer op, maar daarvoor duik ik eerst even het archief in om een paar foto’s te tonen van het moment waarop Tijmen ruim vijf jaar geleden voor het eerst kennis maakte met de hunebedden …





Dat viel in eerste instantie nog lang niet mee, zoals op de bovenstaande foto te zien is, want zo’n hunebed is voor een manneke van vier nog een hele klim. Maar uiteindelijk stond Tijmen toch maar mooi fier bovenop één van die grote zwerfkeien …





Zaterdag trok Tijmen even een sprintje om als eerste de top te bereiken. Hij mocht zich tenslotte al een paar jaar ervaringsdeskundige noemen, en dat wilde hij graag even laten zien …





Voor Pepijn was het zaterdag de eerste keer dat hij geconfronteerd werd met die immense bouwwerken, natuurlijk moest ook hij de top zien te bereiken …





– wordt vervolgd –

In de vlindertuin

Daar had ik dus even niet aan gedacht toen ik het idee opperde om naar de Vlinderparadijs Papiliorama bij Havelte te gaan … Zodra we de kas binnenstapten, sloeg de vochtige warmte op ons neer …





De eerste tien minuten kwam er van fotograferen maar weinig terecht. Pas toen de camera de omgevingstemperatuur had aangenomen, hoefde de lens niet meer voorafgaand aan elke foto te worden droog gepoetst …





Ik was niet de enige die last had van de warmte, Pepijn nestelde zich na enige tijd met rode konen naast beppe op een bankje. Maar ja, Pepijn had het dan ook wel erg druk gehad met het ontwijken van verschillende grote vlinders die af en toe vervaarlijk om ons heen fladderden, want die waren knap indrukwekkend …





Om de vochtige warmte nog even te kunnen blijven trotseren, ben ik zelf ook een paar keer even op een bankje gaan zitten. Zodra er een vlinder in de buurt kwam, werkte ik mezelf weer overeind om een foto te maken. En dat is uiteindelijk toch een aantal keren aardig gelukt …





Tijmen had helaas minder geluk met fotograferen, al snel kwam hij erachter dat de batterij van zijn camera leeg was. Hem restte weinig anders dan maar een tijdje samen met mama bij een verkoeling brengende luchtstroom te blijven staan …





Nadat ik de onderstaande schoonheid met zijn doorzichtige vleugels had geportretteerd, was het de hoogste tijd om naar het restaurant te gaan voor een verfrissende versnapering …




Een middagje Havelte

Zaterdag was er in de verste verte geen bewolking meer te zien, daarom stelde ik voor om ’s middags een uitstapje naar Havelte te maken …





Nog terwijl Aafje een informatiepaneel op het voorterrein van de vlindertuin bij Havelte bekeek, waren Tijmen en Pepijn al begonnen om dat terrein op geheel eigen wijze te verkennen en te veroveren …





Dat terrein bood niet alleen een fraaie aanblik, het zag er voor de jongens ook woest aantrekkelijk en uitdagend uit …





Bij de oversteek van een goeddeels drooggevallen waterpartij, leek Pepijn het even moeilijk te hebben …





Zoals wel vaker snelde grote broer Tijmen meteen toe om letterlijk en figuurlijk een helpende hand te bieden …





Toen de beide broers zich even later weer bij ons hadden gevoegd, liepen we gezamenlijk naar de ingang van de vlindertuin …




Bij de hunebedden

Zeg je ‘Havelte’, zeg je ‘hunebedden’ …
En dus zijn Jetske en ik maandag na afloop van ons bezoek aan de oude atoomsite bij Havelterberg nog even doorgereden naar de Hunebeddenweg, hemelsbreed ongeveer 2 km bij de oude atoomsite vandaan. Daar liggen aan de voet van de Havelterberg – een ongeveer 19 meter hoge keileemrug, die zo’n 150.000 jaar geleden tijdens de voorlaatste ijstijd is ontstaan – twee hunebedden …





Een grote ijskap duwde de bodem op tot richels en ruggen, die hier duidelijk in het landschap te zien zijn. Het ijs voerde ook grote zwerfkeien mee uit Scandinavië. Tussen 3.400 en 3.100 voor Christus hebben boeren hier een aantal van die stenen uitgegraven en er twee grote grafkamers van gebouwd: de hunebedden D53 en D54. Hunebedden zijn de oudste monumenten van ons land. Van de 54 hunebedden die nog in Nederland zichtbaar zijn, staan er 52 in de provincie Drenthe. De andere twee staan in de provincie Groningen. Ze zijn meer dan 5.000 jaar geleden gebouwd door mensen van de Trechterbekercultuur. Zij waren zo ongeveer de eerste boeren van Noord-Europa, en ze begroeven hun doden in de hunebedden …





Hunebed D53, dat op de bovenstaande foto’s te zien is, werd in de Tweede Wereldoorlog helemaal uit elkaar gehaald. De Duitse luchtmacht legde hier een vliegveld aan, en daarbij lag het hunebed in de weg. De stenen zijn indertijd begraven in een grote kuil. Na de oorlog zijn ze met behulp van kaarten en foto’s weer precies op hun plaats gelegd …





Het vlakbij gelegen hunebed D54, dat op de onderstaande foto’s te zien is, was voor de zekerheid ingepakt in een zandheuvel, die in 1946 weer is weggegraven …





Zoals wij de hunebedden tegenwoordig zien, hebben de bouwers ze nooit gezien. Indertijd lag er een heuvel van zand over de hunebedden heen, alleen de toppen van de dekstenen waren toen te zien …





De heuvels zijn al lang geleden afgegraven, en bij veel hunebedden ontbreekt ook vaak een aantal van de zwerfkeien die ooit deel uitmaakten van het hunebed, maar het blijven indrukwekkende monumenten …




Relikwie van de Koude Oorlog

Gisteren stond er weer een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje Jetske op het programma. Naar aanleiding van de NSS-top over nucleaire veiligheid die gisteren en vandaag in Den Haag plaatsvond, leek het mij wel een aardig idee om er een actuele thematische fotokuier van te maken op de oude ‘nuclear site’ bij Havelterberg. Van 1961 tot 1992 lag hier in het bos een streng bewaakt Amerikaans depot voor nucleaire munitie …





Veel Nederlandse militairen, met name dienstplichtigen, draaiden hier in deze periode wachtdiensten. Omdat ik tijdens mijn diensttijd in lichamelijk opzicht ook al niet al te fit was, maar wel slim, had ik een medisch attest voor ‘lichte dienst’ had weten te bemachtigen, die me vrijstelde van marsen, wachtlopen en andere ellende, heb ik me altijd kunnen drukken voor deze atoomwacht …





Van mijn dienstmaten hoorde ik indertijd dat die atoomwacht allerminst een pretje was. Er moesten in weer en wind rondjes worden gelopen lopen in de buitenring rond de mysterieuze bunkers midden op het complex, die eruit zagen als enorme molshopen. In de binnenring zaten de Amerikanen in schuttersputjes en wachttorens met kogelvrij glas, omringd door prikkeldraad met scheermesjes. De Nederlanders hadden het gevoel dat ze als ratten in de val zaten tussen de twee metershoge omheiningen, ’s nachts fel beschenen door neonlicht. En dat ze zowel voor de indringers als voor de Yanks een schietschijf zouden zijn als er wat gebeurde …





Na het vallen van het IJzeren Gordijn in 1989 kwam er in 1992 een eind aan de nucleaire taken van de Nederlandse landmacht. De Amerikanen haalden hun bommen terug uit de geheime bunkers op de Havelterberg en ’t Harde. Het atoomtijdperk was ten einde. Van de atoomsite bij Havelterberg rest nu nog slechts een rechthoekige zandvlakte …





In de zuidwestelijke hoek van de oude binnenring staat ter herinnering aan deze periode nog een wachttoren als een eenzaam relikwie van de Koude Oorlog. Na de regen van het afgelopen weekend werd de wachttoren weerspiegeld in één van de grote waterplassen op de vlakte …





Het is een raar idee om te weten dat er midden op deze vlakte, waar de onderstaande foto is gemaakt, 30 jaar lang kernkoppen hebben gelegen die samen tien tot twintig keer de explosieve kracht van de Hiroshima-bom hadden …





De site van Havelterberg kwam in de hoogtijdagen van de vredesbeweging veelvuldig in het nieuws door de vele demonstraties die er plaatsvonden. Het verhaal gaat, dat er in 1980 zelfs een waarschuwingsschot is gelost, toen de demonstranten optrokken naar de poort van de site en begonnen te gooien met o.a verfbommen en stenen …





Tegenwoordig wordt de oude atoomsite alleen nog gebruikt door wandelaars en door jongeren die het onderste deel van de oude wachttoren hebben voorzien van graffiti waar kop noch staart aan valt te ontdekken …





Op de website landmachtspotters.nl staan wat foto’s, waarop te zien is hoe de site eruit zag ten tijde van de Koude Oorlog …





Meer informatie over de beveiliging van de kernkoppen op de Havelterberg is te vinden op de website van het tv-programma “Andere Tijden”, dat hier vorige week in het kader van de NSS-top aandacht aan schonk …





Voor zover bekend – officieel is het nog altijd staatsgeheim – liggen er momenteel alleen nog kernwapens op Nederlandse bodem op de vliegbasis Volkel. Het wordt tijd dat die ook worden opgeruimd!