Daar zat hij dan in een mistig weiland tussen Aldeboarn en De Deelen …, één grote witte gans tussen tientallen kolganzen …

Hij leek zich niet eenzaam of gediscrimineerd te voelen, want hij liet zich het gras goed smaken …

Daar zat hij dan in een mistig weiland tussen Aldeboarn en De Deelen …, één grote witte gans tussen tientallen kolganzen …

Hij leek zich niet eenzaam of gediscrimineerd te voelen, want hij liet zich het gras goed smaken …

Het begint eentonig te worden …, ook vandaag is het weer flink mistig …

Dat levert langs de Opsterlandse Compagnonsvaart een heel ander beeld op dan drie weken geleden …

Toen werd de Compagnonsvaart onder een strakblauwe lucht omzoomd door bomen met een veelkleurig bladerdek …

De afgelopen dagen was het bij voortduring grijs rondom de brug Wijnjeterp …

Ook vandaag bevinden we ons weer een kleine wereld …

Eerder deze week zette ik de auto op een mistige dag in de berm bij een weiland vol ganzen …

Meestal waggelen ze dan met z’n allen verder het weiland in, weg van de fotograaf, weg van de weg …

In dit geval steeg een groot aantal van de ganzen luid gakkend op om al snel als vage schimmen in de mist te verdwijnen …

Tijdens mijn ritje door het weidegebied ten westen van Drachten kwam ik gisteren o.a. langs De Veenhoop. Ten oosten van het dorp verdween dit rijtje wilgen aan de Kanaeldyk in de mist …

Aan de zuidkant van het dorp stonden een paar paarden te grazen in een stukje land, dat grenst aan het natuurgebied “De Kraenlânnen” …

De windmotor – nu grijs, maar normaal inktzwart – wordt gebruikt voor de bemaling van het gebied …

Een stukje verderop stond aan de Flearbosk nog een rijtje wilgen in de mist. Opvallend is dat deze wilgen meer blad lijken te hebben verloren dan de wilgen op de eerste foto …

Voordat ik vandaag -voorlopig voor het laatst- een half uurtje op bezoek ging bij de manueel therapeut om mijn rug nog eens goed te laten kneden, heb ik even een klein ritje gemaakt door het weidegebied ten westen van Drachten …

Hier en daar stond een groepje jongvee in de mist …

Als je op zo’n moment maar lang genoeg bij het hek blijft staan, dan krijg je na verloop van tijd vanzelf gezelschap …

Om te voorkomen dat het wat al te gezellig werd, ben ik maar opgestapt voordat de hele kudde om me heen stond, de therapeut verwachtte me tenslotte op de afgesproken tijd. 🙂
Voor de derde dag op rij is het hier grijs, grauw en kil, en de dames en heren van de diverse meteorologische diensten en instituten stellen de komst van het zonnetje hier in het noorden steeds weer een dag uit …

Afijn, het is nog steeds prima weer voor mijn filmmontageklus. Intussen heb ik 195 minuten ruw materiaal terug kunnen brengen tot 71 minuten. Er komt schot in, zodat ik morgen of vrijdag kan beginnen met het fijnere werk.
Het valt met deze klus overigens niet mee om geen rokertje te pakken …
Zoethout, dropjes, kaas en zoutjes zijn niet aan te slepen … ;-(
Ik had zo’n mooi plekje aan de westkant van het rietland om het werk in ogenschouw te nemen. Met het zonnetje lekker in de rug kwam het rietland mooi uit tegen de blauwe lucht …

Toen de derde man die in het riet land aan het werk was, de laatste ruigte begon te verbranden, kreeg ik ineens een déjà-vu … Al snel was het weer alsof er een dikke mist over het land trok …

Toen ik vervolgens vanaf de noordkant nog wat foto’s maakte, zag de wereld er plotseling heel anders uit. Onder invloed van rookflarden en tegenlicht leek de strakblauwe lucht te zijn verdwenen …

De mannen in het riet maalden daar echter niet om. Zij moesten voort, want de oogst was nog niet binnen. Nadat de bak was geleegd, gingen ze op pad om een volgende strook riet te maaien …
