Riet kammen van bovenaf

Het riet dat is gemaaid, wordt door de rietmachine automatisch in kleine bosjes bijeen gebonden. Die bosjes worden daarna door de machine uitgeworpen. Een rietsnijder loopt er vervolgens langs om de bosjes riet in schoven bijeen te zitten. Zo wordt voorkomen dat het riet bij regen te nat wordt, omdat het water direct naar beneden glijdt …

Daarna rijdt de rietsnijder op zijn trekker met daarachter een kammachine van de ene schoof na de andere. Elk bosje riet wordt van het touwtje ontdaan, waarna de rietsnijder met de kammachine de onbruikbare ondergroei uit de onderkant van het bosje riet trekt. Het riet wordt netjes in een verzamelbak gelegd …

Achter de lopende band waar de pennen van de rietkammachine op zitten, vormt zich een hoopje groenafval. In de Weerribben, waar het rietland eigendom is van Staatsbosbeheer, mogen de rietsnijders dit afval nog steeds verbranden. Het rietland hier in de Wieden is van Natuurmonumenten. Hier is het verbranden van het afval verboden. Het afval wordt aan het eind van het werk door de rietsnijders verzameld en per boot afgevoerd …

– wordt vervolgd

De rietsnijder van bovenaf

Klaas Jan was op dat moment rietsnijder van dienst op hun perceel, omdat zijn collega pas aan het begin van de middag kon komen. Nadat ik Flip op ca. 80 m hoogte om zich heen laten kijken voor de rondblik in het vorige logje, heb ik zijn camera gericht op Klaas Jan …

Te midden van een lijnenspel, getekend door de dubbellucht banden van de trekker, stond Klaas Jan bosjes riet te kammen. Pijpenstrootjes en andere grassen worden met behulp van een kammachine met grote stalen pennen uit de bosjes riet gekamd. De rietsnijder maakt van het riet dikke bossen, die uiteindelijk worden meegenomen naar de werkplaats voor verdere behandeling …

Van wat dichterbij ziet dat er zo uit …

wordt vervolgd

Een eerste rondblik

Aangekomen op de plaats van bestemming, ging rietsnijder Klaas Jan meteen weer aan het werk. Terwijl Jetske hem volgde met haar camera, besloot ik Flip eerst even in stelling te brengen, zodat ik vanuit de lucht een eerste indruk kon krijgen van de locatie waar we zaten …

Het was meteen duidelijk dat we hier echt alleen per boot konden komen. Dit deel van de Wieden was zonder brug of pont door water omringd. Op de eerste foto is ongeveer in het midden een parkeerplaats met een aantal auto’s te zien, daar loopt ook de enige weg in de omgeving. Dat is ook de plek waar onze auto stond en waar Klaas Jan ons heeft opgepikt …

Voor de goede kijkers is op de laatste foto onderaan op 1/3 van links de blauwe gestalte van Jetske te zien. Rechts daarvan zit ik in mijn zwarte vest op een stoel met de afstandsbediening van de drone. Een klein stukje verderop is Klaas Jan aan het werk, later meer daarvan …

– wordt vervolgd

Per boot het riet in

Zoals ik gisteren al schreef, ben ik opnieuw een dagje met fotomaatje Jetske het riet in geweest. Waar eerdere bezoeken aan de rietsnijders allemaal in de Weerribben waren, gingen we nu naar de Wieden. Daar was rietsnijder Klaas Jan aan het werk in een stuk rietland dat door zijn collega Jan S. gepacht wordt van Natuurmonumenten …

Om op de locatie te komen waar de mannen aan het werk waren, moesten we eerst een stuk varen, want ze hebben in die contreien meer waterwegen dan gewone wegen. Nadat Jetske hem een appje had gestuurd, pikte Klaas Jan ons op een vooraf afgesproken locatie op (kaart OpenStreetMap)

Tijdens de vaartocht, die nog geen tien minuten duurde, kwamen we o.a. langs een andere rietsnijder en passeerden we het Stroïnkgemaal en een paar knobbelzwanen. Het was een mooi en bijzonder begin van wat een prachtige eerste voorjaarsdag in het rietland werd …

– wordt vervolgd

Een dagje in het riet

Mijn fotomaatje verkeert in de gelukkige omstandigheid dat ze in rustige perioden haar werktijd deels zelf kan invullen. Dat stelt ons vandaag in de gelegenheid om op deze mooie voorjaarsdag samen het rietland in te gaan. Nadat mijn drone in januari het spoor bijster raakte in de mist boven de Weerribben, hoop ik vandaag met helder weer op een herkansing boven de Wieden …

Jong geleerd

Ik heb het er hier wel vaker over gehad, veel rietsnijders in de Weerribben zijn op de een of andere manier familie van elkaar. Wij waren vorige week weer te gast bij rietsnijder Klaas-Jan, de man op de eerste foto. Klaas-Jan heeft het vak geleerd van zijn opa, en hij is een neef van mijn fotomaatje Jetske, die zelf de dochter is van een rietsnijder. Klaas-Jan werd die dag geholpen door een oom en een neef …

En natuurlijk was Klaas-Jan zijn kinderen er. Zijn dochter vermaakt zich een tijdlang prima als ‘chauffeur’ van de trekker. Klaas Jan zijn zoon stapt al bij zijn vader in het rietland rond sinds hij peuter was. Het kan verbeelding zijn, maar als dat knaapje in het rietland is, lijkt het hele kleine en speelse eraf te zijn. Terwijl hij druk bezig was met het afvoeren van de ruigte naar het vuurtje verderop, keek hij nog eens goed naar het kammen van het riet. Nog even, dan zou hij vast ook groot genoeg zijn om dat werk te doen, leek hij te denken …

Of het zo ver komt, is nog maar de vraag. De rietcultuur staat onder druk. De toekomst zal het leren …

Vuurtje stoken

Het was een drukte van belang in het rietland die middag. In het eerste deel van deze serie vertelde ik al, dat ook vrouwen en kinderen er waren. De vrouwen vertrokken na de lunch weer, maar de kinderen bleven. Terwijl er door de rietsnijders hard werd gewerkt, hielden vooral de jongens zich bezig met vuurtje stoken. Welk kind krijgt nou de kans om dat legitiem te doen? Met het verbranden van de ruigte is menig rietsnijder zijn carrière begonnen, denk ik. Eerst kijken, en daarna het vuurtje brandend houden …

Tot nu toe mogen rietsnijders in de Weerribben het riet‑ en maaiafval in de winter onder een speciale stookontheffing verbranden. Daar lijkt echter vroeg of laat verandering in te komen. De kans is groot dat het op enig moment als groenafval moet worden afgevoerd. Voor het milieu zal dat ongetwijfeld beter zijn, maar toch gaat er weer een stukje charme van het werk verloren, denk ik …