Het ging dus even mis met de drone boven het rietland. Jammer, maar het is niet anders. Ik heb er weer van geleerd en met een beetje geluk krijg ik nog wel een herkansing om ’t werk van de rietsnijders met de drone vast te leggen …
Om de nadruk te leggen op de grijsheid in het mistige rietland, heb ik een deel van de foto’s omgezet naar zwart-wit. Die wil ik jullie niet onthouden …
Ik was er al voor gewaarschuwd dat de DJI Flip geneigd is om mist al snel als een ondoordringbare muur te zien, waar hij voor blijft hangen. Toch wilde ik zaterdagmiddag proberen een paar opnamen met de drone te maken van het werk in het rietland. Dat ging heel even goed, maar al snel bleef hij stil hangen zonder nog vooruit te willen. Ik besloot een stukje achteruit te vliegen, maar daarbij heb ik hem per ongeluk ook verder laten opstijgen …
Flip was in de mist niet meer te zien, maar wat nog erger was: Flip kon zelf ook niets meer zien. Ik zag alleen een grijs vlak op het scherm van de afstandsbediening en zelfs ‘Return Home’ werkte niet lekker in de mist Pas toen de mannen hun machines even hadden uit gezet, kon ik de drone op het gehoor weer met stukjes en beetjes naar me toe halen. Omdat de schrik er even in zat, heb ik geen tweede poging meer gewaagd. Het is het kortste filmpje geworden dat ik tot nu toe met de drone heb gemaakt …
– wordt vervolgd
Zo lang de machines zwegen tijdens de lunchpauze van de rietsnijders heerste er rust in het rietland. Even kwam er geen geluid van de trekker met de rietkammachine, en ook de ratelende rietmaaier deed er het zwijgen toe …
Maar lunchpauzes duren meestal niet lang in het rietland. Er moest nog even flink worden doorgewerkt om het al gemaaide riet van het land te halen, omdat er volgende week regen wordt verwacht. Zodra de hamburgers op waren, werden daarom de machines weer gestart om de ruigte uit het riet te kammen en het laatste strookje riet langs een sloot te maaien …
Terwijl Jetske werkoverleg leek te hebben met een aantal van de kinderen, besloot ik een poging te wagen om de drone te laten opstijgen …
– wordt vervolgd
De rietsnijders waar we al een aantal jaren te gast zijn in het seizoen, waren zaterdag weer aan het werk op een plek die goed bereikbaar is met de auto. Daarom hadden fotomaatje Jetske en ik het plan opgevat om daar weer eens wat foto- en video-opnamen te maken. Dat pakte echter net wat anders uit dan we hadden verwacht …
Nadat we hier in het noorden dagenlang achter elkaar code rood en geel hadden gehad vanwege gladheid door ijzel, hadden we zaterdag code geel wegens dichte mist. Daardoor ging ik een uurtje later van huis dan gepland. Maar dat maakte weinig uit. Toen we rond met middaguur bij het rietland aan kwamen, was het nog steeds mistig. We werden er welkom geheten door drie rietsnijdersdochters, die op een hoopje rietafval lagen. Het leek wel een familiedag, behalve drie rietsnijders waren ook vrouwen en kinderen aanwezig in het rietland. Omdat het lunchtijd was, konden we meteen aanschuiven …
– wordt vervolgd
Het was een mooie, maar frisse dag voor een fotokuiertje bij de Leijen. Bij gebrek aan kracht van mijn onderdanen, heb ik me maar niet te ver op het glibberige paadje naar de vogelkijkhut gewaagd. Een korte rondvaart kon ook geen uitkomst bieden, de boot had net wat teveel water gemaakt. Maar het was goed. Ik had een frisse neus gehaald en er was genoeg om even van te genieten. Eigenlijk had ik voldoende aan het glanzende riet met hier en daar een mooie volle pluizige pluim …
Ik pak de draad weer op waar ik gisteren gebleven was: de Boornbergumerpetten. Dit kleine stukje natuur maakt deel uit van het gevarieerde landschap van de gemeenten Smallingerland en Opsterland. Deze restanten van de voormalige vervening vertellen het verhaal van het Friese veenlandschap: ontstaan door turfwinning, deels drooggelegd, maar nu als natuurgebied behouden en gekoesterd …
De Boornbergumerpetten bestaat uit water, rietland, moeras en verspreide bosjes. Naar verluidt zitten er tal van vogelsoorten, waaronder rietvogels, watervogels en bosvogels. Ook zitten er in de Boornbergumerpetten veel insectensoorten, algen, mossen en korstmossen. En dat alles in een postzegel van amper 3 km² te midden van strakke weilanden in een uitgestrekt polderlandschap …
Na enige tijd heb ik de drone nog even laten rondkijken in de omgeving. Het verschil tussen het stukje natuur en de strakke, rechtlijnige weilanden rondom kan haast niet groter. Ik ben blij verrast dat het zo’n mooi besloten gebied is. Ik was er voor het eerst, maar vast niet voor het laatst …
Vandaag neem ik jullie opnieuw mee naar een bijzonder stukje Friese natuur. Anderhalve kilometer ten zuiden van de locatie waar ik mijn eerste dronefoto’s maakte, ligt de Boornbergumerpetten (OpenStreetMaps). Net als de oude petgaten, die ik eerder al liet zien, is ook dit een restant van de turfwinning in de regio …
Vanaf de picknicktafel aan de Krite liet ik de DJI Flip opstijgen. Achteruit vliegend liet ik hem geleidelijk hoogte winnen. Op ongeveer 100 m hoogte draaide ik de drone naar links. Langzaam verscheen er een kleine stukje natuur tussen de strakke, pas gemaaide weilanden …
Veel meer dan een postzegeltje natuur van amper 3 km² is het niet, maar ik vind het prachtig. Jarenlang heb ik me afgevraagd wat er achter de bomen struiken zit, die de Boornbergumerpetten omringen. Om de kwetsbare natuur te beschermen is het gebied niet toegankelijk voor publiek. Eigenlijk is dit de enige manier om ervan te kunnen genieten …
Morgen kijken we hier nog wat verder rond.
Afanja's Weblog 