Sinds begin deze week bloeien de eerste grote oranje papavers in ons tuintje, ook die zijn een week of twee vroeger dan normaal …
Gistermiddag heb ik een eerste poging gedaan om daar een paar af en aan vliegende hommels te kieken …
Dat is al bijna net zo moeilijk als het fotograferen van grutto’s of zwaluwen in volle vlucht …
Als het zonnetje wil meewerken, hoop ik in het weekend nog eens een kansje te wagen.
Ik had er de laatste weken al enige keren tevergeefs naar uitgekeken …
Toen ik gisteren aan het begin van de middag even een rondje door de tuin maakte, zag ik een juffertje boven de vijver zweven …
Korte tijd later streek de eerste vuurjuffer, die ik dit jaar in ons tuintje heb gesignaleerd, neer op een van de frisgroene bladeren van de druif …
Bij gebrek aan vervoer zat er gisteren niet meer in dan een paar rondjes door de tuin …
Erg veel was er in eerste instantie niet te zien, maar tijdens mijn tweede rondgang kreeg ik toch een onderwerp in het vizier …
Achter in de tuin zaten twee langpootmuggen innig verstrengeld op het paadje …
Het grijze wolkendek liet maar weinig licht door, maar omdat ze er een verstild liefdesspel van maakten en omdat ik de camera lekker op de stenen kon laten rusten, lukte het toch om er een paar plaatjes van te schieten …
Omdat dit blog ook toegankelijk moet blijven voor onbedorven kinderoogjes, breng ik bepaalde delen maar niet al te expliciet in beeld …
Wat zijn ze lelijk, en wat zitten ze ingenieus in elkaar …
Hield ik gisteren 10 van de 80 foto’s over die het bekijken waard waren, vandaag waren het er nog veel minder: 5 van de 173. Aafje ontdekte namelijke aan de buitenzijde van de schuttingdeur een nest met jonge spinnetjes …
Daar moest ik natuurlijk even van zien te profiteren, maar dat viel nog lang niet mee …
Die kleine achtpotertjes bleven namelijk maar bewegen en door elkaar heen krioelen …
Daarnaast eiste ook de wind zijn rol weer op, niet alleen door het nestje heen en weer te laten wiegen, maar ook door regelmatig het zonlicht dempende bladerdek opzij te duwen …
Desondanks ben ik wel weer tevreden over het resultaat van deze serie, waarin vooral de vrolijke kleur van de spinnetjes opvalt …
Sinds ik veertig jaar geleden met goed gevolg de lagere school heb afgesloten, heb ik eerlijk gezegd helemaal niets meer met Koninginnedag. In de jaren zestig was Koninginnedag een hoogtijdag met ’s ochtends een aubade bij het gemeentehuis en een grote optocht, die ’s middags werd gevolgd door een keur aan spelletjes. Sindsdien is Koninginnedag voor mijn gevoel verwaterd tot een dag waarop je struikelt over de vrijmarkten. Die waren nooit echt aan mij besteed, en de laatste jaren al helemaal niet …
Dat geschuifel door die drukte, dat is niets noor mij. Ik geef de voorkeur aan de rust van de eigen tuin vandaag. En laat daar nu uitgerekend vandaag de eerste oranje bloemetjes van het nagelkruid oftewel Geum Coccineum ‘Borisii’ tot bloei zijn gekomen …
Kijk, daar kan ik dan wel van genieten. Het is alleen jammer dat het hier de hele dag al zo hard waait, dat die bloemen continue op hun lange stelen heen en weer staan te zwiepen. Van de 80 foto’s die ik er zittend op mijn krukje van heb gemaakt, zijn er nog geen tien door de keuring gekomen …
De drie bloemetjes hierboven geven deze Koninginnedag toch de kleur die erbij hoort.
Het warme weer van de laatste dagen hakt er in lichamelijk opzicht weer behoorlijk in. ’s Zomers voel ik me over het algemeen het best bij temperaturen van zo’n 20 tot 23 graden, maar nu de warmte zo vroeg komt, is mijn lichaam daar nog niet op ingesteld. Als gevolg van de MS is mijn inwendige thermostaat namelijk defect geraakt. Daarom heb ik me gistermiddag na afloop van mijn ritje door de Friese weiden hoofdzakelijk in de schaduw opgehouden …
Dat lukte natuurlijk weer niet helemaal, want toen er op een zonnig plekje bij de vijver een zweefvlieg neerstreek op een hosta, moest die natuurlijk wel even op de korrel worden genomen …
Speciaal voor dergelijk momenten heb ik sinds vorige week een plastic krukje voor het grijpen. Af en toe eens even een moment neerknielen om een bloemetje of een beestje te fotograferen, is nog wel te doen. Maar als het wat langer duurt, dan kost dat me zeker met de huidige temperaturen erg veel kracht. Zo’n krukje is dan reuze handig, omdat ik het me daarmee ook nog eens een stuk makkelijker maak om de camera stabiel te houden, want dat is toch wel een eerste voorwaarde voor scherpe macro-opnamen …
In samenspel met een gewillig model leverde dat gistermiddag een aantal strakke opnamen op van de eerder genoemde zweefvlieg. Hij had de hosta verkozen als uitvalsbasis, van waaruit hij passerende insecten naar het leven leek te staan. Na elke korte aanvalsvlucht zocht hij weer een plekje op een van de bladeren van de hosta. Zo kreeg ik alle gelegenheid om een serie portretten te maken, met als hoogtepunt de onderstaande foto, waarop zelfs het rasterwerk van zijn facetogen goed te zien is …
En vandaag … Vandaag staat er weer heel wat anders op het programma. We komen in de eindfase van onze tweede jaargang in de rietteelt. De rietteler is momenteel bezig met het binden van het riet. Daar heb ik vorig jaar ook al wat videobeelden van geschoten, maar daar was ik niet tevreden over, en dus gaan we vanmiddag in de herhaling. Even doorzetten, en daarna twee dagen rust, waarin ik me kan voorbereiden op een volgend hoogtepuntje. 🙂
Voordat ook de laatste bloemblaadjes zijn weggewaaid nog snel even een paar foto’s van de bloesem van de prunus achter in ons tuintje…
Afanja's Weblog 