Terwijl ik vrijdag druk bezig was met het portretteren van het lantaarntje, zag ik een etage lager een spin over een blad lopen. Het spreekt voor zich dat die ook even op de foto moest …
Kijkend naar zijn vorm, denk ik dat het een krabspin is. Struinend over het internet kom ik later m.b.v. Gardensafari tot de conclusie dat het een ‘gewone krabspin‘ is. Daarvan leven er volgens Gardensafari in ons land twee soorten: Xysticus cristatus en Xysticus kochi. Omdat die twee alleen d.m.v. een microscopisch onderzoek van de genitaliën uit elkaar te houden zijn, houd ik het maar gewoon op de gewone krabspin …
Woensdag sprak ik hier de wens uit om na de vuurjuffer, de watersnuffel en de azuurwaterjuffer binnenkort ook het lantaarntje nog te kunnen fotograferen. Dat lukte gisteren toch nog sneller dan verwacht in het Weinterper Skar …
Het mooiste was nog, dat ik er niet eens ver voor op pad hoefde, want ik werd al meteen aan het begin van het pad door een paar lantaarntjes opgewacht, zodat ik tussen het fotograferen door zelfs even rust kon nemen op de afsluitboom …
Tot mijn grote vreugde lukte het me na enige tijd ook ditmaal weer om er een fraai frontaal portretje van te maken, want daar haal ik toch wel de meeste voldoening uit … 🙂
En over lantaarntjes gesproken …
Een auto als deze prachtige Wolseley moet je aan de openbare weg met een lantaarntje zoeken. Tenzij je er toevallig tegenaan loopt, zoals op 22 juni op het Reaklif het geval was. Ik heb deze fraaie cabriolet toen aangeboden aan Sjoerd van bVision voor zijn virtuele garage. Intussen heeft Sjoerd het nodige speurwerk verricht naar deze auto en zijn eigenaar, zodat hij vandaag op zijn weblog een mooi portret van deze Wolseley Hornet Special kan presenteren …
Het mag wel in de krant … Gistermiddag lukte het zowaar om binnen anderhalf uur vier verschillende vlinders te fotograferen. Dat zijn er meer dan in het hele eerste halfjaar van 2016 bij elkaar! De foto’s van het dikkopje, het koevinkje en de distelvlinder zijn in eerste instantie niet goed genoeg bevonden om hier meteen een plekje te krijgen, maar een paar heideblauwtjes wilden wel even meewerken aan een kleine fotosessie …
Niet ver van het bankje aan het pad bij de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar zag ik bij mijn nadering een aantal blauwtjes omhoog fladderen. Nadat ik een tijdje stil was blijven staan, streek er weer een vlindertje neer. Heel voorzichtig benaderde ik hem met het macrolensje op de camera, dat resulteerde al snel in een paar aardige foto’s. Tijd om eerst maar even op het bankje plaatse te nemen om te genieten van zon en rust …
Intussen bleef ik mijn blik wel af en toe even op dat plekje een stukje verder op het pad richten. Zo af en toe streek er weer een vlindertje neer. Het duurde niet lang voordat ik een déjà-vu kreeg. In juni 2007 heb ik op vrijwel hetzelfde plekje een vrij grote groep witjes op het pad gefilmd. Wijlen Frans54 van “Goin’ broke Broke” (een kenner op het gebied van insecten) schreef destijds in een reactie, dat er op die plek zeer waarschijnlijk een hond of een andere dier had geurineerd: “Bij dergelijke verzamelingen gaat het de vlinders in het algemeen niet om het samenzijn maar om vocht. Vaak gaat het dan om b.v. urine van dieren die essentiële zouten levert, maar het kan ook b.v. gemorste (suikerhoudende) drank betreffen …”
Ik filmde destijds nog niet in HD-kwaliteit, maar desondanks is het feestelijke gefladder en gesnoep van een 15-tal vlinders, die moeite hebben om in de stevige wind overeind te blijven, toch wel de moeite waard om hier nog eens te tonen. Het filmpje duurt 2:41 min en de eigenlijke vlindermeeting begint op 1:10 min …
Toen ik gistermiddag na een aantal mislukte pogingen enige tijd later opnieuw de kans kreeg om een heideblauwtje te fotograferen, leek dat verhaal te worden bevestigd. Kijk maar eens naar de foto’s hieronder, dit blauwtje lijkt duidelijk bezig te zijn om met zijn lange tong het zand of wat daarin zit te proeven …
Ik heb nog geprobeerd om daar nog wat video-opnamen van te maken, maar vermoeid als ik op dat moment al was, lukte het niet meer om de camera stil te houden en scherpe opnamen te maken. Omdat ik ook nog weer terug moest naar de auto, heb ik het vervolgens maar bij deze en nog wat andere foto’s gelaten. Het was in elk geval eindelijk weer een mooie zomerse middag, waarop het goed toeven was in het Weinterper Skar …
Vandaag even een paar foto’s van de bloem die als gele vlek vaag zichtbaar was op de achtergrond van de watersnuffel die ik hier gisteren liet zien: gewone rolklaver, waardplant van diverse vlinders …
Kijkend naar de hoeveelheid rolklaver die er momenteel bloeit in het Weinterper Skar, zou het er moeten wemelen van de vlinders, maar dat viel vorige week met het natte en donkere weer erg tegen. Eens kijken of ik er deze week wel een paar vlinders in beeld kan vangen …
Al die foto’s van dat zonnige dagje in Gaasterland kwamen me vorige week wel goed uit. Vanwege het regenachtige weer had Aafje een paar maal de auto mee naar haar werk, zodat ik wat minder op pad ben geweest. Die zonnige foto’s maakten dat gemis aardig goed, het gaf me bijna het gevoel alsof ik een week vakantie in Gaasterland had … 😉
Toch heb ik tussen de buien door nog een fotokuiertje in het Weinterper Skar kunnen maken. Veel verder dan de berm en het eerste deel van het zuidelijke pad heb ik me met het oog op de dreigende lucht niet gewaagd. Toch leverde het me wel weer een paar geslaagde foto’s op …
Dit juffertje trof ik in de berm aan. Het is wat een bleek juffertje, en daarom heb ik – zoals wel vaker – weer geen idee wat voor soort het is. Ik houd het eerst maar op een variabele waterjuffer, daarmee kan ik tenslotte (met wat hulp) alle kanten nog op … 😉
** Dankzij FotoAnna ben ik intussen weer wat wijzer geworden: het gaat om een jonge manlijke watersnuffel Waarvoor dank!
Juni is de tijd om te genieten van de bijzondere witte waas die hier en daar zachtjes over het landschap wordt gelegd door bloeiend veenpluis (moark in het Fries), zoals hieronder in het piepkleine, maar o zo mooie natuurgebied ‘de Kapellepôle‘ …
Om de schoonheid ervan te kunnen zien, moet je het eigenlijk van (heel) dichtbij bekijken. Dat valt echter vaak nog lang niet mee, want voordat je het weet sta je tot je enkels in het water of zak je ineens diep weg in zachte veengrond. Veenpluis is bestand tegen wisselende waterstanden, zolang de grond maar een beetje vochtig blijft. Als gevolg van ontginning en ontwatering kan veenpluis steeds minder geschikte standplaatsen vinden …
Gelukkig hebben we hier in de omgeving her en der nog wel wat plekjes waar veenpluis zich thuis voelt. Ook in het Weinterper Skar duikt het veenpluis elk jaar weer op een aantal plaatsen op …
Tot mijn grote vreugde bloeide het veenpluis dit jaar ook vlak naast het zuidelijk pad in it Skar, zodat ik nu eens geen echt halsbrekende toeren hoefde uit te halen om er een paar macro-opnamen van te maken …
Meestal plaats in maar één logje per dag, maar vandaag publiceer ik bij wijze van uitzondering een tweede logje, en wel met een paar foto’s die ik vandaag precies tien jaar geleden heb gemaakt. Sommige momenten en sommige gebeurtenissen vergeet je niet, die blijven je waarschijnlijk je leven lang bij. De warme en zonnige middag van 2 juni 2006 deed zich zo’n moment voor …
Die middag week ik tijdens een fotokuiertje in het Weinterper Skar af van mijn normale route. Ik liep nu eens niet rechtstreeks naar het bankje bij de dobbe, maar ik maakte even een omweg naar het stukje kruidenrijk hooiland aan de oostelijke rand van het gebied. Op zoek naar vlinders had ik nog maar een paar meter door het lange gras gelopen, toen ik ineens een donkere gedaante vlak voor me in het gras zag liggen. Even schrok ik, omdat ik dacht dat het een hond was, maar ik was al snel over de schrik heen
…
Daar lag een jonge ree aan mijn voeten in het gras. Waarschijnlijk had de moeder mij zien aankomen, waarna zij zich ongetwijfeld even had teruggetrokken in de omliggende bosschages. Voorzichtig liep ik -netjes afstand houdend- een half rondje om haar heen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik nog even naar dat betoverend mooie plaatje staan kijken. Daarna ben ik met nog nabonzend hart rechtstreeks teruggelopen naar het pad …
Terug bij het pad naar de dobbe, kwam een collega-fotograaf aangelopen. Samen liepen we op naar het bankje bij de dobbe. Daar raakten we aan de praat en maakte ik kennis met Heidehipper, die tegenwoordig bekend staat als Geert van Geert sines. Het werd een gesprek dat we ons allebei nog steeds goed herinneren. Toen onze wegen een uurtje later scheidden, heb ik Geert nog even gewezen op de jonge ree. Sindsdien maken nog regelmatig een praatje wanneer we elkaar ergens in de natuur treffen …
…
Afanja's Weblog 