Via via naar de Leijen

Nadat ik een kijkje had genomen bij de ijsvlakte achter de Hooidammen, heb ik nogmaals een tussenstop gemaakt aan de Wolwarren. Daar heb ik in de schaduw van de windmotor mijn medicijnen genomen en een boterham gegeten …

De volgende halte was de Jan Durkspolder, daar lag op de beide plassen een mooi laagje ijs. De vaart de Alde Geau lag nog deels open, maar ook daar lag verderop al zoveel ijs, dat een kraai er op kon staan …

Onderweg naar de Leijen zag ik langs het Nonnepaed een paar grote groepen kieviten in de weilanden staan. Waarschijnlijk zijn het Scandinavisch klimaatvluchtelingen, die op de vlucht waren voor de sneeuw in Zweden en Denemarken. Minder opzienbarend waren de vele honderden ganzen, die hier hun toevlucht hadden gezocht …

Het meertje de Leijen lag zoals verwacht nog volledig open. Maar het was de moeite waard om te zien wat voor ijzige vormen en structuren er door het tegen riet en hout klotsende water werden gecreëerd …

En dan waren er ook hier weer de voortdurend wuivende rietpluimen, steeds weer van kleur veranderend. Ik zal eens kijken of ik daar een dezer dagen nog eens een videootje van kan maken …

Teruglopend naar de auto zag en hoorde ik in de vaart naast het pad dunne laagjes ijs, die werden opgestuwd door de wind, over elkaar heen schuiven …

30 gedachten over “Via via naar de Leijen”

  1. Windmoter is zeker heel apart om schaduw te zien. Nu vriest al niet meer. Gaat wel omlaag de temperatuur. Je hebt prachtig winterse foto’s kunnen maken. De laatste foto heel apart te zien.

    • Dankjewel, Rudi, mijn ingeving m.b.t. die windmotor wordt over het algemeen wel gewaardeerd. Langs het IJsselmeer was veel meer van dit soort ijsvorming rond takken, stenen en riet te zien, maar dat was me wat te ver weg. En ach, een kinderhand is snel gevuld. 😉

    • Dankjewel, het schoot me ineens te binnen om wat met die windmotor te doen.
      Volgens mij zitten ‘onze’ kieviten nog ergens in het warmere zuiden. Deze exemplaren moeten dus ergens vanuit het noordoosten zijn gekomen, denk ik.

    • Dankjewel, ik kreeg ineens een ingeving om wat met die windmotor te doen.
      Hier is het ook weer vooral grijs sinds de dooi is ingevallen. Maar geen zorgen, op mijn weblog winter ik nog wel even door.

  2. Klein gekrui, wat grappig, herkende je het geluid?
    Wind en vorst zijn op elkaar ingespeelde artiesten, er zijn geen twee beelden hetzelfde! 😉

    • Het was een licht krakend geluid. Ik heb er ook wat video-opnamen van gemaakt, maar daar wordt het geluid helaas weer overstemd door windgeruis.
      Ik houd van het samenspel van dergelijke natuurlijke fenomenen.

  3. De ijslolly’s vind ik zo fascinerend. Heel mooi in beeld gebracht.
    En zoveel ganzen zag ik nog nooit samen. Ik neem aan dat de groep sterk is uitgedund tegen dat hij over Zeeland vliegt.

    • Dankjewel, Bea, ik vond dat samenspel van wind, water en vorst ook erg mooi.
      Dit is nog niet eens de grootste groep ganzen die ik wel eens gefotografeerd heb. Maar het zijn er inderdaad wel veel. Ik denk trouwens niet jullie deze ganzen – al dan niet uitgedund – te zien krijgen. Als ze vertrekken, gaan ze waarschijnlijk naar noordelijker oorden, maar er blijven hier ook steeds meer ganzen.

  4. Ook al zijn ze gewoon, ik blijf die ganzen toch prachtig vinden als ze zo opvliegen, het is ook een superscherpe foto!

Reacties zijn gesloten.