Feest bij het Mirnser Klif

Van het Oudemirdumer Klif reden we via Oudemirdum en de oude luchtwachttoren naar het ruim 5 kilometer verderop gelegen Mirnser Klif. Het Mirnser Klif is net als de andere Friese kliffen ontstaan in de laatste ijstijd. Het Mirnser Klif is ongeveer anderhalve meter lager dan het Oudemirdumer Klif waar we eerder waren …

De grootste troef van het Mirnser Klif is, dat het een strandje heeft. Op het hoogste punt van het klif staat al heel lang een paviljoen, dat twee jaar geleden helemaal is vernieuwd. Je kunt er op het terras genieten van een versnapering met uitzicht over het IJsselmeer …

Toen we vorige week vrijdag afdaalden naar het strand, zag ik meteen dat er een groot aantal stoelen en een lessenaar stonden opgesteld aan de rand van het strand. Dichterbij gekomen zag ik dat er in de schaduw van de boom foto’s werden gemaakt van een bruidspaar. Het gelukkige paar stond blijkbaar op het punt te gaan trouwen hier op het Mirnser strand …

Jetske en ik hadden intussen een mooi zitplekje gevonden naast het koepeltje. Met aan de ene kant uitzicht op de huwelijksplek en aan de andere kant zicht op het IJsselmeer. Een mooi plekje om onze broodjes en wat drinken tevoorschijn te halen …

Terwijl ik daarna nog even bleef zitten, liep Jetske even naar de waterkant. Zo kon ik mooi een oogje houden op Jetskes’ cameratas. Toen Jetske enige tijd later terug kwam, liep ik op mijn beurt ook even naar de waterkant om daar wat foto’s te schieten …

– wordt vervolgd

Langs Minneminnespaad

Nadat we een paar plaatjes hadden geschoten van het huisje van de laatste visser van het klif, begonnen we aan de wandeling over het ruim 300 m lange Minneminnespaad in de richting van het IJsselmeer. Gelukkig was het met een temperatuur net boven de 20°C helemaal mijn weer, zodat ik de wandeling wel aandurfde …

Het weiland links van het pad werd bevolkt door wat jongvee. Rechts waren in de verte de zachte glooiingen van Gaasterland te zien. Het paadje lag er trouwens keurig bij. De klinkers waren vervangen door asfalt, zodat ik er goed uit de voeten kon. Dat betekent bovendien, dat ik in de toekomst zo nodig ook met de rolstoel makkelijk op het Oudemirdumer Klif kan komen …

Zonder noemenswaardig oponthoud bereikten we enige tijd later het uitzichtpunt op het Klif. Eén van de bankjes op het hoogste punt van het klif was bezet. Daarom stelde ik voor om een etage lager te gaan zitten. En toen was ik toch wel blij dat ik even kon zitten. Het grote genieten van rust en ruimte kon beginnen …

– wordt vervolgd

Harde lijnen, donkere wolken

Het was goed weer om tussen de buien door eens wat foto’s te maken van een paar hoogspanningsmasten hier in de buurt. De donkere wolken vormden een boeiende en beweeglijke achtergrond. Het zijn bijna zwart-wit foto’s geworden …

Het mooiste is, dat ik ondanks de voortdurend dreigende lucht nog weer droog thuis gekomen ben ook …

Stormy Monday

In tegenstelling tot die van de buurvrouw, is onze tuin tamelijk stormvast ingericht. Terwijl er bij de buurvrouw met het nodige lawaai en geweld van alles door de tuin heen en weer wordt geblazen, bewegen bij ons alleen de bomen, een paar planten en enkele tuinornamenten wat heen en weer in de wind …

Ik doe er voor de gelegenheid een toepasselijk muziekje bij van Cream, met in de hoofdrol één van mijn nog levende muzikale helden, Eric Clapton

Een mooie maandag gewenst.

‘Falcon Leap’ boven de Leijen

Het was rustig op en rond de Leijen maandagmiddag. Er zaten weinig vogels rond de kijkhut, maar er lag mooi licht over de Leijen. Rond 14:30 uur werd de rust echter verstoord door een laag vliegend militair toestel dat vanaf de andere kant van het meertje dichterbij kwam.

Al snel werd hij gevolgd door nog drie toestellen met laag ronkende motoren. Grote groepen vogels vlogen aan de andere kant van de Leijen geschrokken op. Vlak voor ons maakten de vliegtuigen een ruime u-bocht naar links om terug te keren naar waar ze vandaan kwamen. Dat was echter te vroeg gejuicht, korte tijd later kwamen ze nog een keer terug om daarna echt te verdwijnen …

’s Avonds ontdekte ik, dat het ging om vliegtuigen, die deelnemen aan de oefening ‘Falcon Leap’. De Koninklijke Luchtmacht traint bij deze oefening samen met internationale partners uit o.a. Duitsland, Polen, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten op het droppen van vracht en parachutisten. De training is bedoeld om internationale samenwerking en gereedheid te versterken …

Militaire toestellen zoals de Nederlandse C-130H, de Amerikaanse en de Britse A-400M nemen deel aan de oefening. De vliegtuigen zijn vanwege hun lagere vlieghoogte extra zichtbaar en hoorbaar in de regio. En dat hebben zowel de vogels als wij geweten. Een paar keer zagen we een verontruste groep vogels in de verte opvliegen. En ze zijn op de meeste foto’s nauwelijks of niet zichtbaar, maar wat te denken van de uitlaatgassen die die zware machines uitstoten. Maar toch …

De tijden zijn wel veranderd, hè. Ik heb lang in vrede en pacifisme geloofd, maar ik betrap me er nu op, dat ik tegenwoordig vrede heb met dit soort af en toe even hinderlijke oefeningen. We hebben gisteren kunnen zien dat Rusland de randjes opzoekt met de 19 drones die het NAVO-luchtruim in vlogen. De tijd van ‘Liever een Rus in de keuken dan kruisraket in de tuin’ is voorlopig wel voorbij. Hawar, tiden hawwe tiden

Tegen 14:45 uur was het laatste toestel uit zicht verdwenen. De rust daalde al snel weer neer over de Leijen. En dat was toch wel zo fijn …

Een juffer en een libel

Om de afwisseling er wat in te houden, heb ik – tussen het maken van de slow motions van diverse insecten door – ook regelmatig even een foto gemaakt van een bezoeker in de tuin. Hieronder hangt op de linker foto een houtpantserjuffer aan de lange steel van de ijzerhard. Rechts zit een heidelibel op een zaaddoosje van de blauwe iris …

Beet!

Ik heb hier al vaak geschreven, dat Jetske over het algemeen maar weinig in haar omgeving ontgaat. Zo ook die middag op de camping aan de Dokkumer Ee. “Kijk, die hebben beet,” hoorde ik haar zeggen, toen er een schouwtje met buitenboordmotor naderde. En warempel, bij de wal gekomen stond de hengel van de visser met pet flink gebogen …

Gewapend met onze camera’s liepen we samen even naar de waterkant. De tweede man aan boord haalde de vangst met het schepnet boven water. Nadat hij hem van de haak had gehaald, zagen we dat het om een flinke snoek ging. Op Jetskes’ vraag of ze er ook een foto van wilden hebben, reageerde hij niet erg happig …

“We vangen hier tegenwoordig zoveel snoeken, dat we er alleen nog een foto van maken als ze minstens een meter lang zijn.” Dat gezegd hebbend, gaf hij de vis zijn vrijheid terug …