Terug via de ijsvogels

Nadat Jetske en ik de kans hadden gehad om een aantal grutto’s van dichtbij in beeld te brengen, was dat deel van de dag geslaagd. We waren het er al snel over eens om met een kleine omweg terug te rijden via de ijsvogels …

Omdat Jetske aan het eind van de middag nog wat gepland had, stelde ik ter plekke voor dat we tot 15:00 uur zouden wachten op het verschijnen van een ijsvogel. Precies om 14:58 uur landde meneer ijsvogel op een van de takken bij het nest. Nadat hij daar een klein minuutje had gezeten, vloog hij naar een hek wat verderop aan de waterkant …

Met een tevreden gevoel reden we korte tijd later huiswaarts.

Tussen de grutto’s

We hadden onze broodjes al gegeten en we zaten er net over te praten om maar eens een stukje verderop te gaan kijken, toen de grutto’s plotseling in beweging kwamen. In kleine groepjes vlogen ze op uit het plasdrasland om zich te verspreiden over het omliggende land …

Niet ver bij ons vandaan zette een grutto aan de rechterkant van de weg de landing in, ik was net op tijd om de scène in beeld te vangen …

Helemaal opgaand in hun foerageergedrag, kwamen enkele grutto’s aan de andere kant van de weg stapje voor stapje mooier binnen het bereik van onze camera’s …

Het was mooi om te zien hoe verschillende koppeltjes samen op weg waren. Het zal niet lang meer duren, voordat de grutto’s zich verder over het gebied verspreiden en eieren gaan leggen …

Wolken boven de Mieden

Er hing een zwaar, donker wolkendek boven Fryslân toen Jetske en ik vrijdagochtend bij de Surhuizumermieden aankwamen. Maar het was droog, en dat bleef het gelukkig ook …

De grutto’s zaten net als een week eerder nog ver weg in het plasdrasland. Zodra de zon door het wolkendek brak, heb ik mijn zoomlens eens in stelling gebracht …

Niet veel later vloog er een grote groep kieviten op. Een tijdlang vlogen ze op sierlijke wijze onder de donkere wolken heen en weer…

En ineens kwamen ook de grutto’s tot leven. In kleine groepjes vlogen ze op om luidruchtig roepend ergens rondom ons een plekje in het weiland te zoeken …

– Morgen meer grutto’s

Dansende duiven op ’t dak

Toen ik woensdagochtend weer eens even met de camera in de tuin rondscharrelde, werd ik verrast door een paar houtduiven die het voorjaar in de kop leken te hebben …

Rennend, fladderend en duikelend vlogen ze over de nok van het dak achter elkaar aan. Vanwege het grijze weer van dat moment was ik niet echt tevreden over de foto’s, daarom heb ik er wat mee zitten spelen …

Geel en oranje

Er staan nog een paar narcissen in de tuin met een mooie volle kelk te pronken, maar de meesten hebben hun beste tijd intussen wel gehad. Wat dat betreft voel ik wel een zekere gelijkenis, want aanhoudende vermoeidheid en onwillige benen staan een fotokuiertje al een paar weken in de weg. Maar goed, moed verloren is al verloren. Daarom ga ik er voorlopig toch maar van uit, dat ik eerder weer in bloei kom dan de narcissen …

Naast het verbouwingswerk in Leeuwarden is de tuin de laatste tijd mijn belangrijkste vindplaats voor foto’s. Nadat de jonge merels het nest in onze tuin afgelopen weekend hebben verlaten, is het er een stuk rustiger. Daarom heb ik de camera maar eens op wat minder beweeglijke onderwerpen gericht. Het ‘meisje bij de vijver’ liet zich goed combineren met een nog steeds gaaf lampionnetje …

De meeste narcissen zijn zoals gezegd al uitgebloeid, maar de kerriastruik die achterin de tuin staat, bloeit nu volop. Hij zit van top tot teen vol bloemen die nu op hun mooist zijn …

Luid krassende kraaien

Alsof ze wisten dat ik de drukte van de merels in de tuin miste nu de jonkies zijn uitgevlogen, voerden een paar kraaien boven de tuin een kleine luchtshow voor me op …

Ze vlogen korte tijd luid krassend om elkaar heen en achter elkaar aan….

Uiteindelijk streken ze neer in de boom, die op ca. 40 meter afstand langs de weg staat …

Al snel keerde de rust terug.

Het ijsvogelpaar op de tak

Nadat ik mijn fotografische buit bij de grutto’s binnen had, heb ik nog even een rondje door de Mieden gereden. Toen dat niets opleverde, heb ik koers gezet naar de ijsvogels die een kilometer of 7 verderop hun nest hebben. Ook daar had ik weer geluk. Ik was nog maar net bij hun tak bij ’t nest aangekomen, of mevrouw ijsvogel streek erop neer en meldde haar thuiskomst …

Een minuutje later kwam meneer ijsvogel uit het nest tevoorschijn. Een tijdlang zaten ze daar samen op de tak, ieder een kant opkijkend. Dat duurde meneer ijsvogel na enige tijd vermoedelijk wat te lang. Hij draaide zich met een hupje om en stootte daarna een kreet uit alsof hij zijn vrouw tot activiteit maande …

Je zou bijna zeggen dat ik het goed geïnterpreteerd had, want het vrouwtje vloog vrijwel meteen weg. Het mannetje bleef nog even zitten en ging er enige tijd later ook vandaar. Jullie zullen begrijpen, dat de grutto’s en de ijsvogels de bewolking en het kille weer meteen deden vergeten …