Op het groene blad ging het nimfje van de struiksprinkhaan helemaal op in zijn omgeving, dat was op het gele klaproosje geenszins het geval …
Op het klappertje was van camouflage geen sprake, daar knalde hij er lekker uit …
Hier lukte het me nog wat beter om die vreemde uitwendige delen van zijn mond in beeld te brengen …
Op het juiste plekje is hij goed gecamoufleerd, maar het nimfje van de struiksprinkhaan is duidelijk geen kameleon … 🙂
In voorgaande jaren verschenen er meestal nimfjes van de struiksprinkhaan in ons tuintje zodra de grote oranje papavers in bloei stonden, dit jaar heb ik er wat langer op moeten wachten …
Net als veel andere dieren en planten lieten de nimfjes zich nu ongeveer twee weken later zien. De papavers waren als gevolg van wind en striemende regen op dat moment al lang uitgebloeid …
Zaterdag ontdekte ik het eerste nimfje, dat zich in caouflagetenue verdekt had opgesteld op een groen blaadje. Het beestje was er niet minder mooi om, vooral die uitwendige delen bij zijn bek blijven fascinerend …
En dan te bedenken dat zo’n nimfje amper een centimeter groot is … 🙂
Nadat ik vier dagen achtereen niet verder was gekomen dan de tuin, heb ik gistermiddag weer even een kijkje genomen in het Weinterper Skar. Daar hoefde ik niet ver te lopen om een beestje te vinden, dat ik in ons tuintje niet snel aan zal treffen …
Aan de rand van het struikgewas zat een gewone distelboktor of distelbok (Agapanthia villosoviridescens) lekker in het zonnetje. Hij leek het geen probleem te vinden dat ik wat foto’s van hem maakte, want bij bleef mooi zitten. Totdat ik nog even een portretje recht van voren wilde maken, toen liet hij zien, dat hij met zijn ongeveer 2 cm lange lijf en de nog langere voelsprieten ook kan vliegen …
Met relatief lage temperaturen, weinig licht en veel wind blijft het behelpen met de macrofotografie. Vlinders, waterjuffers en libellen laten zich maar mondjesmaat zien …
In ons tuintje zie ik eigenlijk alleen een keur aan vliegen en bijen. Gistermiddag streek er een vlieg neer op de gft-container, eindelijk eens een plekje dat niet heen en weer deinde in de wind …
Omdat ik daar zelf ook nog eens wat steun kon vinden om mijn camera stabiel te kunnen houden, kon ik eindelijk weer eens een paar plaatjes schieten van een paar (voor)beeldige facetogen …
Mooi, hè …!?
Nadat ik onlangs in het Weinterper Skar al een paar vliegen had gefotografeerd, waarvan de een de ander lekker zat op te peuzelen, trof ik vorige week dit sinistere duo aan in De Deelen …
Volgens mij mogen we dit met recht een dodelijke omhelzing noemen …
Toen ik onlangs op zoek naar wat dan ook in het Weinterper Skar weer eens langs het struikgewas liep, stuitte ik op twee vliegen die het met elkaar aan de stok hadden …
Nou ja, eigenlijk is dat laatste wat veel gezegd, want ik had de indruk dat de vlieg die op zijn rug lag, intussen het loodje al had gelegd …
Nu ben ik allerminst een kenner, maar het heeft er alle schijn van dat een zwartvleugelroofvlieg (Dioctria oelandica) zich hier tegoed gaat doen aan een voedzame en eiwitrijke maaltijd …
Maar het kan ook net zo goed een heel andere (roof)vlieg zijn, wie het weet mag ’t zeggen …
Het is topdrukte voor de bijen en andere bestuivers momenteel. Als er maar geen eind lijkt te komen aan de schier eindeloze rij geurige en kleurige bloemen die nog bezocht moeten worden, dan wil je als bij op zijn tijd ook wel eens even lekker uitrusten op een lekker groen blaadje in een schaduwrijk hoekje …
Dat gevoel heb ik momenteel ook. Nadat ik vanmorgen urenlang vruchteloos heb zitten puzzelen en ploeteren om in de digitale wereld iets gedaan te krijgen, ga ik de rest van de dag ook maar in een schaduwrijk hoekje in de tuin zitten. Het is er nu tenslotte nog redelijk koel, dat zou morgen en overmorgen wel eens anders kunnen zijn met tropische temperaturen in het vooruitzicht …
Afanja's Weblog 