Een spin op het kozijn

Toen ik maandagmiddag weer eens een rondje door de tuin liep, werd mijn aandacht getrokken door een spinnetje dat over het kozijn van de schuifpui liep …

Het is de schorsmarpissa, een springspin met een paar opvallend grote ogen aan de voorkant van zijn kop. Met die ogen houdt hij zowel prooien als gevaar goed in de gaten …

Hij heeft de naam springspin trouwens niet gestolen. Ik heb al een paar maal meegemaakt dat zo’n spinnetje op mijn camera sprong op het moment dat ik net wat te dicht bij hem kwam …

Vergeefs wachten

Nauwelijks zichtbaar deinde de lange stengel van de verbena zachtjes op een neer. Hoewel dit al een erg mooi beeld was, hoopte ik stiekem dat er in deze setting nog even een vlinder op de bloemen neer zou strijken. Daar heb ik echter vergeefs op zitten wachten …

Rust in de Alde Feanen

Nadat ik twee weken geleden enige tijd in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder had gezeten, heb ik op weg terug naar huis nog een korte tussenstop gemaakt bij de parkeerplaats aan de Feantersdyk bij de Earnewarrepoel (Google Maps)

In de Jan Durkspolder viel al niet veel te beleven, hier was het helemaal rustig. Maar dat vond ik helemaal niet erg. De temperatuur was op dat moment al opgelopen tot bijna 20°C, zodat het geen straf was om daar even lekker wat weg te mijmeren …

Een gezellig kwebbelende spreeuw

Woensdag liet ik hier al wat foto’s zien van een chagrijnige spreeuw bij de lege pindakaaspot. Maar er zit ook regelmatig een spreeuw heel gezellig te kwebbelen in een van de bomen …

Van zo’n gezellige kwebbelsessie heb ik als vervolg op ‘It getsjotter fan de protter’ (Het gekwebbel van de spreeuw) nog maar eens een videootje gemaakt …

Een chagrijnige spreeuw

Vorige week donderdagochtend zat ik op het terras, toen er een spreeuw neerstreek op het landingsplatform van de pindakaaspot. Terwijl we oog in oog tegenover elkaar zaten, keek hij me met een chagrijnige blik aan, alsof hij wilde zeggen: “Hé lullo, wanneer krijgen we eens een nieuwe pot pindakaas …”

Daar vond ik het nog te vroeg voor. “Je wacht nog maar even,” seinde ik terug. Daarna keurde hij me geen blik meer waardig …

Insecten op de hedera

De klimop in onze tuin heeft zelden zo mooi en uitbundig gebloeid als dit jaar. Dat is rond deze tijd van het jaar vaak een gewilde voedingsbron voor diverse insecten. Daarom staat de camera de laatste tijd geregeld gericht op de bloeiende hedera aan de pergola boven de vijver …

Nadat ik er de afgelopen dagen al een paar maal wat bijen, wespen of vliegen in beeld had gevangen, verscheen er vanmorgen rond koffietijd een atalanta voor de camera. Hij fladderde helaas weer weg, voordat ik wat verder kon inzoomen om hem deftig te portretteren, maar ik doe het ermee …

Een buizerd en twee reigers

Vorige week maandag heb ik het er voor het eerst sinds mijn blessure aan rug en linkerbeen op gewaagd om in mijn uppie een kuier naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te maken. Het was grijs en veel viel er niet te beleven, maar aan de westkant van de hut zaten van links naar rechts een buizerd, een blauwe reiger en een grote zilverreiger waar ik me even mee heb kunnen vermaken …

De grote zilverreiger paradeerde ongedurige heen en weer …

De blauwe reiger deed verwoede pogingen om een maaltje vis te vangen …

En de buizerd … de buizerd bleef onverstoorbaar in zijn boomtop zitten …

de buizerd bleef overstoorbaar in de top van zijn boom zitten ...