In de tuin

De kruitdampen zijn weer opgetrokken en de zon scheen vrolijk vanmorgen, tijd om voor het eerst dit jaar eens een rondje door de tuin te maken. Er is voorlopig nog niets dat op winter wijst …

Integendeel, hoewel ’t nog maar 3 januari is, kondigt het naderende voorjaar zich alweer aan. Achter in de tuin worstelen de eerste voorjaarsbloeiers zich al door het beschermende bladerdek heen …

Wat meer in het zicht staan op enkele plaatsen de campanula en de maagdenpalm (Frisselgrien in het Fries) alweer (of nog steeds, dat weet je nooit bij deze planten) te pronken met hun paarse bloemetjes. Volgens Wikipedia wordt de maagdenpalm gerekend tot de zogenaamde afweerkruiden. Het zou afweer bieden tegen hekserij …

Voorlopig lijkt nog niets te wijzen op echt winterweer, maar de geschiedenis heeft geleerd dat dat snel kan veranderen.

Valse start

De winter en ik hebben momenteel één ding gemeen, we hebben dit jaar allebei een valse start gemaakt.

De winter van 2013-2014 heeft in ons tuintje sinds 1 december slechts drie maal een nacht met lichte vorst opgeleverd met een laagste temperatuur van -1,9 ºC, en we hebben nog geen vlokje sneeuw gezien. Op de rand van de vijver staat momenteel zelfs een campanula vrolijk te bloeien alsof het eind mei, begin juni is …





Hoe anders was dat in de winter van 2012-2013. Toen kleurde de eerst sneeuw ons tuintje al op 5 december wit en kon ik van 1 december 2012 tot 19 januari 2013 al 23 vorstdagen noteren. Wat was het een feest om half januari talloze schaatsliefhebbers in actie te zien op de ijsvlakten van de Jan Durkspolder en de Ryptsjerksterpolder …





Het onbestemde weer van de laatste tijd, dat het midden houdt tussen herfst en voorjaar, doet mij bepaald geen goed. Sinds half december kamp ik al met die maar voortslepende vermoeidheid. Hoewel het langzaam maar zeker wel iets beter wordt, is het wachten nog op de grote doorbraak. Daarvoor heb ik toch even wat hulp van buitenaf nodig, denk ik. Het wachten is op een periode met mooi winterweer, maar die is voorlopig nog niet in zicht. Of op een avond met poollicht, maar die is ons onlangs ook weer door de neus geboord. Kortom: het blijft sukkelen …





Voeg daarbij, dat de auto sinds woensdag problemen met de remmen vertoont, dan zal duidelijk zijn, dat er ook de komende week weinig spannends op de agenda staat. De komende dagen zal ik me daarom eerst maar eens op wat achterstallige weergrafiekjes storten (denk ik).

Zeg ’t met bloemetjes

En opnieuw is het een grijze en winderige dag. Ik waag me ook vandaag weer niet aan een kuiertje, want er valt momenteel in bos en veld toch maar weinig te zien. Het lijkt me beter om mijn krachten te sparen voor het weekend. Om toch even wat frisse lucht op te snuiven en even wat te bewegen,  heb ik rond het middaguur even wat in de tuin rondgescharreld …

Met een temperatuur van ruim 9 graden is het ook vandaag weer allerminst koud. De natuur lijkt zich op verschillende fronten aan te passen aan het zachte weer. Dinsdag zag ik in de omgeving van Earnewâld een ooievaar in een weiland lopen. Vandaag staan in ons tuintje het eerste sneeuwklokje en de campanula gebroederlijk naast elkaar te bloeien. Het is een vreemdsoortige horrorwinter

Zo, daarmee heb ik het 500-ste logje op dit weblog toch op een aardige manier kunnen vullen, al zeg ik het zelf …  🙂