Retentiepolders onder water

Meestal zijn we op vrijdag samen op pad, maar vanwege het trieste en regenachtige weer van vorige week vrijdag besloten fotomaatje Jetske en ik om het maar een paar dagen uit te stellen. En zo gingen we maandag samen op pad langs een paar ondergelopen retentiepolders bij Smalle Ee en It Eilân. We begonnen helemaal achteraan bij de oude petgaten aan de zuidkant van de Bûtendiken (Google Maps)

Maar daar was het ons niet om te doen, wij kwamen voor de watervlakte die ten noorden van de Bûtendiken was ontstaan, nadat Wetterskip Fryslân vorige week besloot om de retentiepolders onder water te laten lopen. De harde wind zorgde ervoor dat er ondanks de vorst nog nauwelijks ijs op het water lag …

Terwijl Jetske zich bezig leek te houden met de ijsrandjes langs de walkant, richtte ik mijn camera op de ijsklompjes, die door wind, water en vorst vlak boven de waterlijn werden gecreëerd. Ik liet daar gisteren ook al een foto van zien …

Af en toe even een tussenstop makend voor wat foto’s, reden we stukje bij beetje terug in oostelijke richting. Bijna weer bij Smalle Ee maakten we de laatste tussenstop ter hoogte van de bomen die sinds het weekend ineens diep in het water stonden. Een aantal knobbelzwanen zette koers naar de bomen. Eén van de zwanen was zo slim om zijn vleugels als zeilen te gebruiken …

Een moment later brak de lucht voor het eerst die dag even mooi open. Een randje rietje lichtte meteen prachtig op. Dat smaakte naar meer! Maar eerst moesten we even langs ons huis, want met de te dunne handschoenen die ik droeg, zouden mijn vingertopjes een fotokuier op It Eilân niet overleven …

Ik sluit af met drone-opnamen die oud-studiegenoot Fred Kok vorige week vrijdag heeft gemaakt van de ondergelopen retentiepolders bij Smalle Ee …

Een verwaarloosde klokkenstoel

Bij de kerk van Wapserveen staat een klokkenstoel, de enige historische klokkenstoel in Drenthe. De eerste vermelding van deze stoel dateert van 1776. De oorspronkelijke klok was in dat jaar gegoten door Claudius Fremy. Het opschrift luidde ‘Claudius Fremy me Fecit’, wat betekent ‘Claudius Fremy heeft mij gemaakt’

In 1943 werd de klok door de Duitse bezetter in beslag genomen. Na de oorlog werd er een nieuwe klok gegoten in Heiligerlee. Als opschrift heeft de klok aan de ene zijde ‘Ik ben in 1948 voor Wapserveen gegoten, toen kerkvoogden waren: R. Hessels, J. Kuiper en E. Kinds’ en aan de andere zijde ‘De vorige klok van 1776 werd 5-2-43 door de Duitsers voor oorlogsdoeleinden weggehaald’. Verder de namen van de klokkengieters: ‘Gebr. Van Bergen, Heiligerlee’

Eind vorige eeuw werd de klok gerestaureerd. Grote zwerfkeien werden uit de grond gehaald en dienen tegenwoordig weer als fundering, zoals dat ook bij de veel andere klokkenstoelen gebruikelijk is. De 390 kg zware klok schijnt nog steeds te worden geluid bij kerkdiensten en begrafenissen …

Of dat laatste momenteel nog verantwoord is, valt te betwijfelen, want een deel van het onderstel is zwaar verrot, zoals hierboven te zien is. Het zal wel weer een geldkwestie zijn, maar ik vind het eerlijk gezegd schandalig hoe die mooie oude klokkenstoel erbij staat! Heel slordig om op deze manier met zo’n prachtig stuk cultureel erfgoed om te gaan. Tijd voor actie Wapserveen!

Een rondje om de kerk

Voor de laatste fotolocatie van de dag had Jetske de protestantse kerk van Wapserveen in gedachten. Het is een rechthoekige zaalkerk uit 1803, die aan de noordzijde van het Oosteinde in Wapserveen staat (Google Maps). De kerk is sinds 1965 een rijksmonument …

Een rondje om de kerk leerde dat het een eenvoudige, goed onderhouden kerk is, die omringd door bomen op een lichte verhoging in het landschap staat. De ramen zijn al even mooi en eenvoudig als de kerk zelf. De zon scheen rond drie uur ’s middags nog op de zuidgevel, zodat we aan de noordkant net wat licht door de ramen konden vangen …

Morgen bekijken we de klokkenstoel van dichtbij. Ik kan alvast verklappen dat die er een stuk minder goed bij staat dan de kerk …

El Torro en de amazones

Het grote heckrund dat ik hier gisteren liet zien was niet de enige grote grazer die belangstelling had voor de naderende paarden en hun berijdsters. Ook deze stoere jongen, die aan de andere kant van ons stond, keek aandachtig toe …

Ik vind het altijd een mooi gezicht om een bereden paard te zien passeren. Drie amazones tegelijk zie ik niet zo vaak. Het leverde hier een prachtig beeld op, want ze pasten perfect in het landschap. Voordat ze passeerden, was Jetske naar de andere kant van de weg gelopen, ik koos voor de tegenlichtopnames …

Zodra de dames en hun paarden uit het zicht waren verdwenen, verloor El Torro zijn belangstelling ook. Met een rustig stap liep hij verder het land in. Wij stapten op onze beurt in de auto en gingen op weg naar de laatste fotolocatie van die dag …

Toekomst voor de Tuinbouwschool

Aan de achterkant van het kassencomplex van de oude Tuinbouwschool stapten we het volle zonlicht weer tegemoet. Daar liepen we tussen een aantal gekandelabeerde bomen door. Ik heb geen idee wat voor bomen het waren. Maar dat is ook weer niet zo heel vreemd, want er schijnen zo’n 500 vreemde soorten bomen en struiken op het terrein te staan …

We waren na ruim uur nog geen van beiden uitgekeken geraakt, maar voor mij kwam er een eind aan de tocht. De trekkingstokken zorgden weliswaar voor een betere balans tijdens het lopen, mijn benen werden er niet sterker door. Terwijl Jetske nog even naar de Franse tuin liep, nestelde ik me op een mooi bankje met zicht op de herfsttinten bij de uitgang. Een fijn plekje om wat te mijmeren over verleden, heden en toekomst …

De oude Tuinbouwschool lijkt onder de naam ‘De Proef’ een mooie toekomst tegemoet te gaan. Zeven partijen hebben de handen ineengeslagen om de Tuinbouwschool onder handen te nemen. De vereniging wil onder andere erfgoed en educatie terugbrengen naar het centrum van het dorp en de oude tuinen herstellen. “Het bestuur hebben we zo samengesteld dat er op alle vlakken zoals kunst en cultuur, educatie, tuinbouw en ecologie iemand aanwezig is. Iedereen kan op zijn of haar eigen manier bijdragen en heeft ook een netwerk om dat te realiseren,” aldus bestuurslid Kim van den Belt. Het hele verhaal kun je hier lezen: ‘Weg vrij voor nieuwe plannen Tuinbouwschool Frederiksoord’

Er zit niks anders op dan nog maar weer eens terug te gaan naar Frederiksoord. Ik heb even een geel kader in het kaartje op het informatiepaneel getekend. Binnen dat kader hebben wij ons bewogen, we hebben dus amper een kwart van de oude Tuinbouwschooltuin gezien. We hadden wel het geluk dat we er alleen waren. Dat schijnt al een paar jaar niet zo veel meer voor te komen, in dit verborgen pareltje voor fotografen

Restjes techniek in de kassen

Ik sluit onze rondgang door de kassen van de oude Tuinbouwschool in Frederiksoord af met een blik op de laatste restjes van indertijd ongetwijfeld hoogstaande technische snufjes …

Ik ben volstrekt atechnisch, maar van oude leidingen, schakelkasten, bedrading en wat dies meer zij kan ik altijd wel genieten. De dode uitlopers van woekerende planten maken het beeld hier af …

– morgen rond ik deze serie af met een blik op de toekomst van de oude Tuinbouwschooltuin

Een woestenij onder glas

Stukje bij beetje zwierven mijn fotomaatje en ik door de verschillende delen van het kassencomplex van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord. Nu eens was het donker en reikten de planten tot aan het glazen dak, dan weer bevonden we ons even in een open ruimte met meer licht en overzicht …

Eigenlijk zou een uitrusting met helm, touwen en een kapmes verplicht gesteld moeten worden bij het betreden van de kassen. Eenmaal raakte ik verstrikt in een enorme, wild woekerende bramenstruik. Een deugdelijke uitrusting had ik natuurlijk niet bij me, maar gelukkig lukte het om de uitlopers van die gemeen prikkende bramenstruik klein te krijgen met behulp van mijn trekkingstokken …