We stonden stil voor een rotonde of een stoplicht in Leeuwarden, en ik had verder even niks om handen …
Tagarchief: Leeuwarden
De dei fan de derby
De dag van de derby
Yn it kader fan de Fryske derby tusken sc Cambuur en sc Hearrenfean yn’e Eredivyzje fan it betelle fuotbal hjoed wer in twatalich logje …
In het kader en de Friese derby tussen sc Cambuur en sc Heerenveen in de Eredivisie van het betaald voetbal, vandaag weer een tweetalig logje …
De tiid dat ik my noch in echte fuotballeafhawwer neamde, leit al in jier as wat efter ús. Der giet my tsjintwurdich foaral by de grutte klubs fierstentefolle jild yn it fuotbal om. En der steane my gauris tefolle snotnoazen op it fjild, dy’t harren jild net wurdich binne, wylst se in te grutte bek en betiiden rûnút minachting ha foar publyk en parse. En dan noch it ieuwige wangedrach in part fan it publyk, dat de namme supporter net iens wurdich is …
It kearpunt wie foar my de huldiging fan it Nederlânsk alvetal nei ôfrin fan it WK 2010. In huldiging mei in rûnfeart troch de Amsterdamse grêften, it like wol as wiene se wrâldkampioen wurden. Kom op, it wie net mear as in twadde plak …
De tijd dat ik me nog een echte voetballiefhebber noemde, ligt al een jaar of wat achter ons. Er gaat me tegenwoordig vooral bij de grote clubs veel te veel geld in het voetbal om. En er staan me vaak te veel snotneuzen op het veld, die hun grote geld niet waard zijn, terwijl ze een veel te grote mond hebben en af en toe zelfs openlijk minachting tonen voor publiek en pers. En dan nog het eeuwige wangedrag een deel van het publiek, dat de naam supporter niet eens waard is …
Het keerpunt was voor mij de huldiging van het Nederlands elftal na afloop van het WK 2010. Een huldiging met een rondvaart door de Amsterdamse grachten, het leek wel alsof ze waren wereldkampioen geworden. Kom op, het was niet meer als een tweede plaats …
As it om fuotbal giet, folgje ik de lêste jierren yn feite allinne de Fryske klub út myn berteplak noch, sc Hearrenfean koartwei It Fean. De oare Fryske klub, sc Cambuur út Ljouwert, hat noait echt myn klub west. Dêr sitte my tefolle ûnferstânen tusken de supporters, dy’t trainers en spilers mei pek en fearren de stêd ut jeie as it harren net nei it sin giet. Dat waard juster ek wer goed dúdlik, doe’t sa’n ûnferstân foarôfgeand oan de lêste training fan Cambuur foar de derby in fjoerwurkbom op it fjild smiet. It gefolch: in steward fan Cambuur moast swier ferwûne ôffierd wurde om yn it sikehûs in operaasje te ûndergean …
Als het om voetbal gaat, volg ik de laatste jaren in feite alleen de Friese club uit mijn geboorteplaats nog, sc Heerenveen kortweg Heerenveen. De andere Friese club, sc Cambuur uit Leeuwarden, is nooit echt mijn club geweest. Daar zitten me te veel onnozele halzen tussen de supporters, die trainers en spelers met pek en veren de stad uit jagen als het hen niet naar de zin gaat. Dat werd gisteren ook weer goed duidelijk, toen ’t zo’n onverstand voorafgaand aan de laatste training van Cambuur voor de derby een vuurwerkbom op het veld gooide. Het gevolg: een steward van Cambuur moest zwaar gewond worden afgevoerd om in het ziekenhuis een operatie te ondergaan …
Hawar, hjoed is de dei fan de Fryske derby tusken Cambuur en It Fean, de wedstryd tusken de stêd en de rest fan Fryslân, en dy wolle we dochs net misse. Om op’e hichte te bliuwen fan it spulferrin sette we fan ‘e middei Omrop Fryslân Radio oan foar it streekrjochte ferslach. En dan gean we der ris noflik foar sitten, want we krije ek noch in lekker stik oranjekoeke by de kofje. Dat fûn Aafje juster nammentlik wol in moai doel foar har folle sparkaart fan de bakker …
Enfin, vandaag is de dag van de Friese derby tussen Cambuur en Heerenveen, de wedstrijd tussen de stad en de rest van de provincie Fryslân, en die willen we toch niet missen. Om op de hoogte te blijven van het spelverloop zetten we vanmiddag Omrop Fryslan Radio aan voor het rechtstreekse verslag. En dan gaan we er eens lekker voor zitten, want we krijgen we ook nog een lekker stuk oranjekoek bij de koffie. Dat vond Aafje gisteren namelijk wel een mooi doel voor haar volle spaarkaart van de bakker …
Sinterklaas
Door een nog licht besneeuwd landschap zetten we gistermiddag koers naar Leeuwarden om daar met kinderen en kleinkinderen Sinterklaas te vieren …
In afwachting van de komst van Sinterklaas wilde Pepijn ons zijn gulle lach nog wel even tonen …
Van Sinterklaas heeft dat kleine mannetje nog geen benul, maar ook voor hem was het een bijzondere dag, want hij kreeg zijn eerste fruithapje, en dat leek hem goed te smaken …
Om het wachten wat te bekorten daagde Tijmen mij in de loop van de middag uit voor een sneeuwbalgevecht. Dat was hartstikke leuk, maar zul je nou altijd zien … uitgerekend toen wij in de tuin waren, kwamen Sinterklaas en Zwarte Piet langs. Die zijn Tijmen en ik dus misgelopen, maar dat was helemaal niet zo erg, vond Tijmen, want hij had vrijdag op school al een opzegversje gedaan voor Sinterklaas. En belangrijker nog: Sint en Piet hadden wel cadeautjes gebracht, en dus kon Tijmen beginnen met het lezen van de namen en het uitdelen van de pakjes …
Het lezen van de namen ging perfect, maar in tegenstelling tot Joris liet Tijmen het voorlezen van de brieven van Sinterklaas toch maar liever aan de rest van het gezelschap over …
Pepijn volgde het geheel veilig bij mama in de draagzak …
Het was weer een heerlijk avondje. 🙂
Op de Seedykstertoer
Nog even een keer diep ademhalen en dan beginnen we aan de beklimming van de 24 meter hoge Seedykstertoer …
Na een rustpauze halverwege de klim en een tijdlang bijkomen en uithijgen op een van de stoelen die op het uitkijkplatform staan, kan het grote genieten beginnen. Niet te dicht bij de rand komen, dan gaat het allemaal prima …
Eerst werpen we eens een blik in zuidoostelijke richting over de uitgestrekte landerijen en de rij windturbines …
Als we ons vervolgens iets meer naar het zuiden richten, dan zien we onder ons de Kleilânsmole weer staan …
Aan de horizon zien we in het zuiden de skyline van Leeuwarden …
In westelijke richting zien we hoe de zeedijk en de dijkweggetjes door het land kronkelen, terwijl zon en wolken een pas-de-deux lijken te dansen boven het polderland …
Aan de noordkant van de toren hebben we een prachtig zicht op het buitendijkse land ‘het Noorderleech’, waar zich in het najaar van 2006 het drama afspeelde met de paarden die werden overvallen door het hoge water …
Zoomen we wat verder in, dan zien we in noordwestelijke richting aan de andere kant van de Waddenzee de vuurtoren van Ameland trots omhoog reiken …
Pal te noorden van ons zien we de veerboten in de haven van Nes op Ameland liggen …
Als we tot slot in noordoostelijke richting kijken, dan zien we het ‘Tempeltje van Ids’ op de dijk staan …
Morgen nemen we nog even een kijkje bij het tempeltje, eerst is het tijd om voorzichtig af te dalen naar de veilige begane grond en vervolgens even lekker bij te komen op het terras aan de voet van de Seedykstertoer.
Pepijn
Voor Tijmen verliep de dag gisteren als een ‘alledaagse logeerdag’ bij pake en beppe. Gewoon zo’n gezellige dag die afhankelijk van het weerbeeld werd gevuld met een keur aan leuke activiteiten als puzzelen, bouwen met de lego, een kuier naar het speeltuintje, een potje voetbal en bellen blazen …
Tijdens dat bellen blazen ontdekte Tijmen dat het hem af en toe lukte om een zeepbel héél voorzichtig op een plant op de terrastafel te leggen.
Is het geen plaatje …!?
Tegen drieën kreeg die ‘alledaagse logeerdag’ ineens een heel andere wending. Nadat Aafje het goede nieuws telefonisch had gehoord van Nils, kreeg Tijmen van zijn vader te horen dat zijn broertje was geboren. Het laat zich raden dat het niet lang duurde, voordat ik ruw, maar prettig werd gewekt uit mijn siësta: “Pake, wakker worden … mijn broertje is geboren! En ik dacht steeds maar dat hij in de volgende zomervakantie geboren zou worden … En ik ben nu zijn grote broer …”
En dit is hem dan: Pepijn, een prachtig klein mannetje … weer zo’n mooi wondertje …
Rond 16:30 waren we in ziekenhuis MCL in Leeuwarden om dat kleine wondertje te aanschouwen …
Het was niet alleen bijzonder om dat kleine mannetje te zien, het was vooral mooi om te zien hoe liefdevol Tijmen zijn broertje bekeek, toen Pepijn voor het eerst even in zijn armen lag …
En als het aan het eerste oogcontact ligt, dan worden Pepijn en pake vast net zulke dikke vrienden als Tijmen en pake …
En tussen Pepijn en beppe zit het zo te zien ook wel goed …
Uiteindelijk belandde Pepijn veilig in moeders beschermende armen …
Afanja's Weblog 