Donkere luchten met af en toe een straaltje zon vallen ons ten deel de laatste dagen …
Veel neerslag hebben die wolken ons nog niet gebracht, maar dat zou de komende dagen wel eens kunnen veranderen …
Koude lucht en sneeuwbuien komen vanuit Scandinavië langzaam maar zeker onze kant op …
In de landelijke media is het E-woord gisteren al diverse malen gevallen, maar dat lijkt me toch zwaar overdreven.
Meestal is het vaste prik om even wat foto’s te maken bij de palenrij aan de rechterkant. De aan weer en wind blootgestelde palen herbergen vaak diverse fotografische schoonheden in de vorm van ingeklemde schelpen, stukken van vissersnetten en wat dies meer zij …
Omdat mijn benen dinsdag de kracht niet hadden voor die altijd weer wat moeizame klauter- en struikelpartij, hebben we gekozen voor de rij paaltjes die links van ons aan de voet van de dijk in het water stonden …
Daar hebben we al kijkend, fotograferend en filmend een tijdlang heerlijk op de dijk gezeten …
Licht, wind en water speelden een prachtig spel met de paaltjes …
Toen de lucht na een tijdje openbrak, leek de wind te draaien. De veranderde golfslag verbrak de betovering van het lichtspel in het water, en plotseling vonden we allebei dat het plotseling een stuk frisser was geworden. Tijd om de dijk weer te beklimmen. Vanaf de top van de dijk wierpen we nog een laatste blik op de zee. Ineens bood ’t Wad weer een heel andere aanblik …
Johan en ik hadden ons voorgenomen om eerst een kijkje te nemen bij Paesens en Moddergat, om daarna eventueel nog even door te rijden naar Lauwersoog. Het scheelde niet veel of we hadden ons eerste doel niet eens bereikt, want al pratend over de ditjes en datjes des levens heb ik blijkbaar ergens een verkeerde afslag genomen. Gedurende korte tijd had ik even geen idee waar we precies zaten, en Johan al evenmin. Tegen de tijd dat ik bijna zo ver was op de hulp van TomTom in te roepen, herkende we echter vrijwel gelijktijdig het landschap. En zo stonden we om 13:00 uur toch bovenop de zeedijk bij Paesens en Moddergat …
Daar wachtte ons een aangename verrassing: het was hoog water, en hoewel Johan en ik hier in het verleden allebei verschillende keren zijn geweest voor een fotosessie, waren we hier geen van beiden eerder bij vloed geweest. Dat was mooi, want het leverde toch een heel ander landschap op …
Een tweede verrassing was het mooie licht, dat over het Wad lag. Het zonlicht werd blijkbaar net voldoende gefilterd door de bewolking en weerkaatst door het wateroppervlak, om een bijzondere zweem van blauw in het licht te krijgen. Dit licht, dat je in het binnenland nergens aantreft, kennen we allebei goed van de Noordfranse kust. Geweldig om het nu ook hier te ervaren en te fotograferen …
Morgen nog een paar foto’s, gemaakt vanaf de voet van de dijk, vlak boven de waterlijn.
Afanja's Weblog 