Een vergeefse poollichtjacht

Het werd nog best gezellig nadat ik gisteravond tijdens mijn poollichtjacht tegen 23:00 was neergestreken op één van de bankjes op de zeedijk bij Paesens Moddergat. Bij het monument stond een groepje poollichtjagers en ook aan de voet van de zeedijk stonden een paar fotografen bij de oude palenrij, verder werd de dijk regelmatig beklommen door passanten die ook even een kijkje kwamen nemen en wel even een praatje wilden maken.

Poollicht kregen we er echter niet te zien. De nog bijna volle maan stortte een zee van licht uit over het Wad, maar wat belangrijker was: het magnetisch veld bleef noordelijk gericht, waardoor het poollicht te zwak bleef om tot onze contreien door te dringen. En dat terwijl het magnetisch veld donderdag wel keurig zuidelijk was bij de veel zwakkere impact van de M-flare. En zo blijft het elke keer weer tot het laatste moment afwachten of een kans op poollicht in onze regionen ook echt tot poollicht zal leiden …

140912-2312x

Op een paar plaatsen aan de Friese Waddenkust en op Terschelling werd wel fotografisch poollicht vastgelegd, enkele foto’s daarvan zijn te zien op de site van Omrop Fryslân. Waar ik al bang voor was, werd afgelopen nacht bevestigd: mijn huidige camera is voor dit werk absoluut niet geschikt, want op mijn foto’s zijn slechts de lichtjes van de Waddeneilanden en Lauwersoog te zien. Fotografisch poollicht is in feite hetzelfde als visueel poollicht, het enige verschil is dat een camera een lange sluitertijd aan kan dan je ogen, en dus die kan meer licht opvangen en daarom toch poollicht weergeven. Maar ja, mijn camera heeft helaas een maximale sluitertijd van 15 seconden en sterke beperkingen m.b.t. de ISO-waarden.

Enfin, het was in elk geval weer een spannende poollichtjacht. En als mijn lijf en leden het toelaten, ga ik bij een volgende kans zeker weer op pad, want ooit zullen we toch ook hier weer een visueel spektakel zoals in oktober 2003 te zien krijgen. En misschien moet ik maar eens een crowdfundingactie starten t.b.v de aanschaf van een gedegen spiegelreflexcamera …  😉

Requiem voor een auto

Met een gevoel van weemoed hebben we gisteren na elf trouwe dienstjaren afscheid genomen van onze oude trouwe Toyota Corolla 1.6 Liftback. Hij was drie jaar oud, toen we hem in augustus 2003 kochten bij onze vaste garage in Donkerbroek. Tien jaar lang heeft hij ons schadevrij en zonder noemenswaardige problemen gebracht waar we maar wilden zijn. In het afgelopen jaar kwamen er gestaag wat gebreken aan het licht en werd het tijd om ons te oriënteren op een vervanger. Maar dat mag dan ook met ruim 193.000 km op de teller, waarvan wij er 150.000 voor onze rekening hebben genomen.

De Corolla en ik werden al heel snel dikke vrienden, en dat zijn we tot op de dag van vandaag gebleven. Wat hebben we mooie dingen meegemaakt samen … Dat begon al in oktober 2003, toen de Corolla en ik tijdens nachtelijke zwerftochten door Groningen en Fryslân met succes op jacht gingen naar het poollicht …

031029-031031x

In de zomer van 2004 bracht hij ons met een kèk bagagewagentje naar de Lot-et-Garonne in Zuidwest-Frankrijk, en in het voorjaar van 2005 brachten we een weekje met hem door aan de Atlantische kust van Noordwest-Frankrijk …

040725-0637x

In de zomer van 2005 heb ik opnieuw diverse nachtelijke ritjes gemaakt met de Corolla. Ditmaal ging het om het bekijken van lichtende nachtwolken, en dat was minstens zo geslaagd als onze poollichtjacht …

050620-0026x

Maar bovenal is de Corolla de afgelopen elf jaar van grote waarde geweest voor de vele honderden fotokuiertjes, die ik sinds eind 2004 her en der in Fryslân en in de Kop van Overijssel heb gemaakt. Hij zal gemist worden op zijn vaste plekje in de berm van de Nije Heawei in het Weinterper Skar …

140503-1552x

Morgen stel ik hier de nieuwe AFANJA-mobiel voor.

Poollichtjacht bij Paesens-Moddergat

Natuurlijk had ik jullie hier vandaag graag willen verrassen met een aantal kleurrijke foto’s van het poollicht, waarop we gisteravond of afgelopen nacht kans leken te maken. Ook ditmaal zat het er helaas weer net niet in. Nadat de zonnestorm gistermiddag bij de aarde arriveerde, leken de metertjes en grafieken lange tijd de goede kant op te gaan. Rond 20:30 uur werd het tijd om maar eens ergens een donker plekje op te zoeken, maar niet voordat ik Johan had gebeld. Sinds Johan mijn poollichtfoto’s van oktober 2003 had gezien en mijn enthousiaste verhalen daarover had gehoord, hadden we namelijk afgesproken dat we nog eens samen op poollichtjacht zouden gaan als zich een serieuze kans op dat prachtige verschijnsel zou voordoen. Johan zat al op mijn telefoontje te wachten …  🙂

120124-2133x

Een uurtje later stonden we -gewapend met fotocamera’s, koffie, koek èn mijn iPad- op een parkeerplaats aan de Lauwersseewei ten noordoosten van Dokkum. In eerste instantie leek de situatie ideaal, we hadden ruim zicht op het noorden en dankzij het gebrek aan storend maanlicht was het echt pikkedonker. Al snel kregen we gezelschap van een man die net als Johan hoopte voor het eerst het noorderlicht te zien. Dat viel echter nog niet mee. Hoewel we naar alle kanten nog steeds ruim zicht op de horizon hadden, was in de lichtbundels van de passerende auto’s te zien dat er veel vocht in de lucht hing. Dat èn het grote aantal auto’s dat hier ondanks het late tijdstip vlak ten noorden van ons voorbij raasden, zinde me niet. Daar kwam dan ook nog bij, dat er maar weinig beweging zat in de grafiekjes en metertjes. Nadat we onze eerste kop koffie op hadden, stelde ik Johan voor om nog maar even door te rijden naar Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) …

120124-2243x

Rond 22:30 uur beklommen we de zeedijk bij het monument, dat herinnert aan de scheepsramp die de vissersvloot van Paesens en Moddergat in maart 1883 trof. Voor mij is dit min of meer heilige grond, omdat ik er op 31 mei 2003 bij zonsopkomst een onvergetelijke zonsverduistering heb gefotografeerd, maar dit terzijde. Ook hier waren we niet alleen, bij het monument stond een kleumend stelletje te wachten op de dingen die maar niet kwamen … Lang hielden ze het niet meer uit, nadat ik ze op basis van de laatste gegevens had bijgepraat over de stand van zaken en de verwachtingen. Johan en ik hebben er nog een half uurtje staan koffie drinken en praten. Regelmatig scanden we de noordelijke hemel met onze blik, maar meer dan de lichtjes en de ronddraaiende lichtbundel van de vuurtoren op Schiermonnikoog kregen we niet te zien …

120124-2238x

Rond elf uur vonden wij het ook welletjes. Nadat we over de intussen spiegelgladde trap de dijk waren afgedaald, zijn we door een dichte mist in een bedaard tempo huiswaarts gereden. Deze koude poollichtjacht heeft me in plaats van mooie foto’s slechts een paar extra stijve benen en een vermoeid lijf opgeleverd, maar het was absoluut gezellig om zo samen in de nachtelijke uren op pad te zijn.

Het is weer eens gebleken, dat poollicht nog steeds moeilijk te voorspellen is. Alleen als aan alle factoren is voldaan, kan het poollicht ook in ons land worden gezien. Maar om een kans te maken om het te zien, zul je toch naar buiten moeten. Gisteravond was het weer net niet, maar de zon is nog maar net begonnen aan zijn actieve fase. Een volgende keer zal het ongetwijfeld raak zijn. De aanhouder wint! 🙂