De afgelopen maanden heb ik regelmatig gemopperd over het gebrek aan insecten in de tuin. Nu de zomer stilletjes naar het eind loopt, heb ik de oogst van de afgelopen tijd eens bij elkaar gezocht …
Pas sinds begin augustus heb ik wat meer soorten gezien dan alleen huisvliegen en mugjes. Maar het kan de zomer niet meer goed maken, it’s too little too late …
– naamgeving: Obsidentify
We hebben de afgelopen jaren al van alles geprobeerd in de strijd tegen slakken in de tuin. We zijn ooit begonnen met slakkenkorrels, maar dat stond ons al snel tegen en het leek niet echt te helpen. Daarna werd er kattengrit rond de voet van planten gestrooid. Toen ook dat geen succes bleek, heeft Aafje het geprobeerd met koperdraad . Ook dat leek geen slak ervan te weerhouden om zich tegoed te doen aan de hosta’s …
Nadat we in het najaar van 2023 aaltjes hadden uitgezet in de tuin, die de eitjes van slakken opvreten, leek het er in het voorjaar lang op, dat het in onze tuin meeviel met de slakkenvraat. De aaltjes leken hun werk goed te doen. Bovendien werd er ook wel eens een slak gevangen door een van de broedende merels in de tuin. In de loop van de zomer begon het beeld echter toch wat te veranderen. Enkele planten takelden zienderogen af …
Vorige week vrijdagochtend werd mijn aandacht getrokken door een roodbruine vlek in de hosta bij de vijver. Toen ik mijn blik erop gefocust had, zag ik dat het een flinke rode wegslak was, die onze hosta zienderogen liet verdwijnen. Op heterdaad betrapt!
Met frisse tegenzin heb ik hem er met blad en al uitgetrokken. Eigenlijk had ik hem ook zijn gang kunnen laten gaan, want van de betreffende hosta is intussen hoegenaamd niks meer over. Maar ik vertik het om ze te laten winnen. Volgend jaar maar weer iets nieuws bedenken. Iemand nog tips …?
Een paar heidelibellen hadden de tuin vorige week al weten te vinden, woensdagmiddag heb ik voor het eerst dit jaar een paar foto’s kunnen maken van een vuurjuffer in de tuin …
Het wachten is nu nog op een houtpantserjuffer, want die was hier in het verleden ook ieder jaar meerdere keren te gast rond de vijver …
Het regende zachtjes toen ik vanmorgen wakker werd. Voor de tuin is dat goed nieuws, want er is hier tot vandaag niet meer dan 11 mm regen gevallen. Het zal de vijverplanten worst zijn, water genoeg. En als er nog wat licht moet zijn, zet de gele plomp gewoon een groeispurtje in richting zon …
Intussen is het alweer een uurtje droog. Het stelde weinig voor, meer dan 3,1 mm regen is er niet gevallen. Dat zet voor de tuin geen zoden aan de dijk. Maar zodra de eerste zonnestralen de vijver bereiken, krijgt de waterlelie ineens weer een heel ander aanzien …
Nadat de mussen die zomerse middag hun baddersessie hadden afgerond, werd het stil in de tuin. Op een bepaald moment werd mijn aandacht getrokken door een subtiele beweging achter in de tuin …
Er hing een blaadje aan een draadje. Zachtjes draaide het in ’t rond tegen de donkere achtergrond. In het zonlicht werden de nerven haarscherp afgetekend. Een paar close-ups waren snel gemaakt …
Wonderlijk hoe het insectenleven in onze tuin de afgelopen weken ineens op gang gekomen is. Maandenlang zag ik hier weinig anders dan af en toe een vlieg of een verdwaalde bij. Vooral bijen en zweefvliegen laten zich de laatste dagen veelvuldig zien en ik heb intussen ook al een paar vlinders te gast gehad …
Vrijdagmiddag verschenen er voor het eerst dit jaar een paar heidelibellen in de tuin. De eerste, een bruinrode heidelibel, nestelde zich op het zaaddoosje van de blauw iris, dat hier ook gisteren al te zien was met een kleine groene schildwants of een nymf daarvan ….
Bijna tegelijkertijd streek er een steenrode heidelibel neer op een trosje bloemen van de ijzerhard. Het lukt net niet om ze samen in één beeld te vangen, maar dit kleurde de vrijdagmiddag wel heel mooi …
De zaaddoosjes van de blauwe iris, die in een zinken tobbe op het terras staat, komen hier bijna elk jaar wel in een kleine serie voorbij. Nadat ik afgelopen week de muntvlindertjes had gefotografeerd, ontdekte ik op één van die zaaddoosjes een nog kleiner insect dan die minivlinders …
Er zat een kleine groene schildwants van amper een halve centimeter groot op. Woensdagmiddag klom hij in de richting van de top, de volgende dag daalde hij weer af. Onder het motto ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd,’ heb ik er een paar foto’s van gemaakt …
Met mijn nieuwe camera, de Sony RX10, ben ik helaas niet in staat om macro-opnamen te maken zoals ik die met de Canon met de macro-voorzetlens wel kon maken. Daarom tot slot een macro-opname, die ik in juli 2023 heb gemaakt van een vergelijkbare groene schildwants, maar dan op een nog groen zaaddoosje van dezelfde blauwe iris …
Afanja's Weblog 