Nee, dit logje gaat niet over Arendsoog zijn Indiaanse vriend Witte Veder uit de kinderboeken van J. en P. Nowee …
Vanmiddag zag ik ineens een merel met een paar witte staartpennen bij de vijver zitten. Dit schijnt wel meer voor te komen, maar ik zag het vandaag voor het eerst en ik kon er net een paar foto’s van maken …
Naarmate er in de afgelopen winterperiode meer vogels op ons terras kwamen dineren, en hoe verder het wak in onze vijver dichtvroor, hoe meer katten er in ons tuintje verschenen …
Met de komst van onze nieuwe huisgenoot Doerak denken we de oplossing voor dat probleem te hebben gevonden …
Hij vindt het prachtig om voor het raam te zitten en te kijken wat er zoal in de tuin gebeurt, zodra er een kat in zicht komt slaat Doerak aan …
Sinds Doerak daar zijn plekje heeft gevonden, heb ik nog geen weer kat in de tuin gezien … 🙂
We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …
Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ’s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …
Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …
Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …
’s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …
Om organisatorische redenen wilden zijn ouders Tijmen wel even een paar dagen kwijt, daarom logeert het mannetje deze week een paar dagen bij pake en beppe (opa en oma voor de niet-Friestaligen). Hij was gisterochtend nog maar nauwelijks binnen, of hij vertelde met een stralend gezicht dat hij de oude fotocamera (Fuji Finepix J110w) van papa en mama had gekregen, nadat die een nieuw toestel hadden aangeschaft. Aangestoken door pake, die hij nog nooit zonder camera had gezien, ging er een grote wens van Tijmen in vervulling, want al voordat hij vier werd hanteerde hij dit toestel af en toe verbazend knap. Natuurlijk moest pake al snel op de foto …
Nadat Tijmen zich de eerste uren op teken- en plakwerkjes had gestort, heb ik hem ’s middags voorgesteld om samen wat te gaan fotograferen in de tuin. Die suggestie werd stralend beaamd. Toen ik er nog aan had toegevoegd, dat ik een aantal van zijn foto’s op pake zijn weblog zou plaatsen, stapte hij trots glunderend gewapend met de camera naar buiten …
Tijmen heeft al van jongs af aan iets met onze druiven. Het was dan ook niet verwonderlijk dat daar een foto van gemaakt moest worden. Daarbij schuwde Tijmen het gebruik van de zoomfunctie niet …
Ook de knalrode mandevilla en de regenmeter werden secuur in beeld gebracht …
Natuurlijk mocht een foto van de vijver, waar de gele plomp zijn tweede bloem showt en waar de zoveelste waterlelie is opgedoken, niet ontbreken …
Helemaal achter in de tuin waren deze bloemetjes en de kruik een kiekje waard …
Wel een struik, maar nog steeds geen vlinders …
Terug op het terras bleek dat beppe aan het werk was bij de vijver …
Terwijl Tijmen met beppe over de vijver stond te kletsen, liet ik mijn blik en gedachten even naar de lucht dwalen. Juist op dat moment passeerde er een ooievaar. Toen ik de camera op hem had ingezoomd, zag ik dat hij niet alleen was. Waar zou zo’n beest dat vrachtje nou toch gaan afleveren …?
Afanja's Weblog 