Voorzichtig glibberend terug

Zoals ik gisteren al schreef, liep ik het eerste deel van de terugweg over het dammetje achter de oude palenrij. De beide fotografen die ik al had gezien als stipjes aan de horizon, hadden me intussen ingehaald, zij liepen nu voor me uit …

Op de kruin de dijk stonden een paar mannen met elkaar te praten. Geen idee waar ze het over hadden, maar ze wezen in ieder geval niet naar hetzelfde punt aan de overkant …

Ik naderde intussen een gat in de palenrij waar ik de oversteek naar de andere kant wilde maken. Daar hield Jetske zich nog ergens op …

Voetje voor voetje ben ik voorzichtig glibberend naar de palenrij gegaan. Nadat ik het laatste stuk over de basaltblokken was gekleuterd, bevond ik me aan de zeezijde van de palen …

Ik sluit vandaag af met een paar wandelaars, die nu op hun beurt over het dammetje achter de palenrij in de richting van de Peazemerlânnen liepen …

– wordt vervolgd

Kijkend naar de einder

Ik was nog lang niet aan het eind van de palenrij, toen ik eens om me heen keek. Nog verder lopen leek me niet verstandig. Ik moest ook nog terug en daarna moest ik nog over de dijk zien te komen …

Het werd zowaar even druk op de plek waar ik stond. In de verte zag ik een paar fotografen naderen, terwijl een eenzame wandelaar juist de andere kant op liep …

Ik liet mijn blik even over het drooggevallen Wad glijden. Hoewel het beter zou zijn om deze opnamen vanaf een statief te maken, besloot ik toch even in te zoomen om een paar foto’s van Schiermonnikoog te maken maken. De witte vuurtoren – Schiermonnikoog heeft een witte èn een rode vuurtoren – staat precies 10 km ten noordoosten vanaf het punt waar ik stond …

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, besloot ik te beginnen aan de terugweg naar de dijk. Het eerste deel liep ik weer over het verharde dammetje, maar na enige tijd begon het toch weer te kriebelen …

– wordt vervolgd

Een desintegrerende palenrij

Terwijl het ook vandaag weer grijs en regenachtig is, is het lekker om in gedachten nog even terug te gaan naar die mooie laatste vrijdag van november aan het Wad …

Voordat ik aan de weg terug naar de dijk begon, heb ik me nog even voorzichtig bij de palenrij gewaagd. Dat mijn schoenen smerig werden was geen probleem. Uitglijden op de glibberige laag slik leek me een stuk minder aantrekkelijk, maar ik moest een paar van die oude palen nog even van dichtbij bekijken …

– wordt vervolgd

Langs de oude palenrij

Zodra de benen weer wat op kracht waren, daalden we de dijk af aan de kant van het Wad. Daar liep ik in westelijke richting achter Jetske aan …

Terwijl Jetske haar camera’s uitpakte, liep ik meteen een stuk over het dammetje achter de oude palenrij in noordelijke richting …

Jetske was er met haar laarzen net wat beter op gekleed dan ik, zij waagde zich op het nattere en gladdere slib aan de andere kant van de palenrij. Ik wist mijn wandelschoenen lang droog en schoon te houden, maar na enige tijd kon ik het ook niet laten om er wat dichterbij te komen …

Deze oude palenrij heb ik al vaak gefotografeerd, maar het verveelt me nog steeds niet. Onder invloed van weer en wind ziet het er elke keer weer anders uit …

– wordt vervolgd

De dijk op

Van het uitkijkpunt Ezumakeeg Noord zijn we naar het 10 km noordelijker gelegen Peazens-Moddergat gereden. Nadat Jetske de auto aan de voet van de Waddenzeedijk had geparkeerd, begonnen we aan de beklimming daarvan …

Die vermaledijde dijk lijkt elk jaar hoger en steiler te worden. Maar eenmaal op de kruin van de dijk word ik elke keer weer overweldigd door de aanblik van de stille weidsheid van het Wad …

Voordat ik aan de zeezijde afdaalde, maakte ik nog een paar foto’s in de richting van het buitendijkse gebied de Peazemerlânnen. In de verte waren een paar gedaanten te zien en aan de horizon rijzen de Cleveringsluizen op …

Tot slot nog een foto van de schaduwen van mij en een hekwerk op de dijk. Verderop staat de oude palenrij, die later nog uitgebreid in beeld komt …

– wordt vervolgd

Rijsdammen bij Holwerd

In het laatste deel van deze 9-delige serie over ons ritje langs de Waddenzee gaat het over de rijsdammen, die ten westen van de pier van Holwerd in het kweldergebied staan.

De rijsdammen werden vanaf eind negentiende en begin twintigste eeuw gebruikt om land uit zee te winnen. De waterdoorlatende takkendammen zorgden voor afname van de stroomsnelheid, waardoor slibdeeltjes sneller bezonken en het land dus sneller kon worden ingepolderd. Wie meer over de rijsdammen wil weten, kan hier terecht: ‘Rijsdammen, rotsen in de branding van palen en hout’

Ik houd van het lijnenspel dat die rijsdammen samen vormen. Ver weg liepen er tussen de rijsdammen honderden foeragerende vogels. Langzaam uitzoomend verdwenen de vogels in het niets en resteerde uiteindelijk een minimalistisch beeld van het Wad …

Bergeenden bij de walvis

Van de kwelder Westhoek reden we naar de pier van Holwerd. Jetske parkeerde auto aan het eind van de pier, daar tuurden we samen enige tijd over het water. Veel was er niet direct te zien, daarom besloten we eerst eens een kop koffie te drinken. We liepen langs ‘de Walvis’ van beeldhouwer Anne Woudwijk uit Drachten naar het restaurant …

Onder het genot van koffie met gebak was het goed toeven op het terras. We zijn hier al onder uiteenlopende omstandigheden geweest, realiseerden we ons. Vorig jaar waren we erbij, toen een groep kayakkers de Waddenzee op ging. In februari 2018 zagen we er in arctische omstandigheden grote ijsschotsen voorbij drijven in het ijzig koude water …

Deze keer waren we er op een mooie, rustige vrijdag die na de koffie nog even tijd bood voor een fotosessie aan de waterkant. Vanaf de kade begon ik een paar bergeenden te fotograferen, die niet ver bij ons vandaan slobberend door het slik liepen. Tijdelijk lieten ze steeds hun sporen achter. Na enige tijd ben ik gaan uitzoomen om zoek te gaan naar minimalistische beelden van de bergeenden op het in de zon glanzende Wad …

= morgen nog wat laatste minimalistische beelden van het Wad …