Alsof ze wisten dat ik de drukte van de merels in de tuin miste nu de jonkies zijn uitgevlogen, voerden een paar kraaien boven de tuin een kleine luchtshow voor me op …
Ze vlogen korte tijd luid krassend om elkaar heen en achter elkaar aan….
Uiteindelijk streken ze neer in de boom, die op ca. 40 meter afstand langs de weg staat …
Al snel keerde de rust terug.
Het regende toen we naar Leeuwarden reden, en op de terugweg was het niet anders. Het was met dit weer daarom geen straf om weer wat foto’s te maken van het verbouwingswerk, want ik kon het meeste binnenshuis doen …
Tot nu toe heb ik nog maar weinig van die verbouwing getoond, omdat ik daar nog geen toestemming voor had gevraagd. Dat heb ik vandaag wel gedaan. Daarom kan ik vanaf nu wat fragmenten van het huis en het werk laten zien. Ik begin met een drietal foto’s van de kleuren in de voorkamer, zoals die er begin dit jaar uitzag …
Begin dit jaar werd ik gevraagd om wekelijks wat foto’s te maken van de vorderingen van de verbouwing van een herenhuis uit 1750 in het centrum van Leeuwarden. Daar kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen. Sindsdien struin ik elke zondagmiddag enige tijd met mijn camera door het huis om de veranderingen vast te leggen. Ook maak ik er graag eens een klein stilleven …
Gisteren stond er een bijzondere gebeurtenis op het programma, de schuifpui zou worden geplaatst. Maar voordat dat kon, moest die wel met een grote bouwkraan over de daken worden gehesen. Om de straat niet nodeloos te blokkeren, moest die klus vergunningstechnisch al voor acht uur ’s ochtends afgerond zijn. En dus stond ik vrijdagochtend al om 6:00 uur in een donker en nat centrum van Leeuwarden klaar met mijn camera …
De klus verliep perfect, ruim anderhalf uur later zat de schuifpui erin en ik was al voor negen uur weer thuis. Omdat ik me prima voelde, heb ik de rest van de dag gewoon mijn ding gedaan. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen, want vandaag voel ik me een stuk minder. In het Fries zeggen we in zo’n situatie wel ‘Ik bin út ‘e liken’. Letterlijk vertaald: ‘Ik ben uit de lijken’ oftewel ‘Ik ben doodmoe’. Vandaag heb ik mezelf daarom rust voorgeschreven, want morgenmiddag mag ik me weer melden voor de volgende ronde …
Bewolking bepaalt ook deze week het weerbeeld hier in het noorden weer voor een groot deel van de dag. Maar zowel gisteren als eergisteren loste de bewolking in de loop van de middag tijdelijk op. Gisteren tikte het kwik halverwege de middag zelfs even de 15°C aan …
Toen ik maandagmiddag op zoek was naar een ander standpunt om de merels te kunnen fotograferen, zag ik de maan door de hazelaar schijnen. Leek me goed om daar maar even een paar foto’s van te maken. Zodra de boom straks weer vol in het blad zit, zal dat tot december niet meer lukken …
Enige tijd geleden streek er een spreeuw neer op het stokje bij de bijna lege pindakaaspot. Ik zag hoe hij zijn lange tong uitstrekte, alsof hij het laatste restje uit de pot wilde likken …
Hij boog zich net voorover om de pot in te duiken, toen er in vliegende vaart een huismus voorbij vloog. Even liet de spreeuw zich afleiden, daarna draaide hij zich om en dook diep de pindakaaspot in …
De meest gunstige aanvliegroute naar het merelnest, is voor mij de zuidelijke route. Tot gistermiddag werd mijn zichtlijn hier geblokkeerd door een yucca. Er was maar weinig voornodig om die een stukje naar links te verplaatsen …
Daardoor heb ik nu vanaf het terras vrij zicht op de schuttingdeur. Daar maken de merels vaak even een tussenlanding om te kunnen bekijken of de kust veilig is. Zodra dat het geval blijkt te zijn, maken ze een korte duikvlucht in de richting van de pergola …
Daar wordt heftig bijgestuurd om naar het nest in de klimop rond de pergola te kunnen klimmen. Deze serie, die ik gistermiddag heb gemaakt, komt in de buurt van wat ik hoopte te kunnen fotograferen …
De benenwagen vertoont nog haperingen, maar zo lang het droog is, vermaak ik me prima met de merels in de tuin. Het is een vermaak om te zien hoe de merels hun nest via verschillende aanvliegroutes naderen. Als pa merel via de oostelijke route thuis komt, maakt hij eerst een tussenlanding op de heidemat, die daar de afscheiding met de tuin van de buurvrouw vormt …
Nadat hij zijn komst heeft aangekondigd, verlaat moeder de vrouw het nest. We zien haar op de onderstaande foto’s nog net uit beeld vliegen. Daarna duikt pa merel met zijn snavel vol vette, kronkelende wormen naar de luid piepende jongen in het nest …
Afanja's Weblog 