Zachtjes wiegend in de wind zat dit vliegje op de smalle weegbree …
Nu eens snoepte hij links, dan weer deed hij dat rechts …
Categorie archief: Macro’s
Kruisspin zet zijn kaken erin
Enige tijd geleden trof ik in het Weinterper Skar een strekspin aan, die zich net aan een juffertje tegoed had gedaan. Vorige week zag ik bijna op dezelfde plek onder de bomen een kruisspin, die een juffertje te pakken had genomen …
Zonder hem verder bij zijn maaltijd te storen, heb ik er een paar foto’s van weten te scoren …
Bufo bufo als tafelgast
Dat ging maar weer net goed gisteren. Terwijl ik aan het eind van een korte strooptocht langs wat struikgewas, waarbij ik op zoek was naar vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul, moeizaam terug liep naar één van de picknicktafels bij de parkeerplaats in De Deelen, kon ik net op tijd mijn rechtervoet terugtrekken …
Geen seconde te vroeg zag ik de schim van een kleine pad (Bufo bufo), die zich uiterst moeizaam voortbewoog door en over het lange gras. Bijna had ik hem geplet onder mijn maatje 47 …
Omdat ik van mening was dat het pokdalige diertje best een tegenprestatie mocht verrichten voor die levensreddende actie, besloot ik hem even bij me op de picknicktafel te zetten, zodat ik hem eens uitgebreid kon fotograferen …
Even zaten we oog in oog – ik aan de tafel, hij er bovenop – maar het leek mijn tafelgast niet echt aan te staan. Even lachen zat er niet in, integendeel, het chagrijn leek er bijna letterlijk van af te druipen …
Daarnaast deed hij ook nog eens dapper zijn best om zich tergend langzaam stapje voor stapje om te draaien, om zich vervolgens uit de voeten te maken en in de richting van de rand van de tafel van mij en de camera af te bewegen …
Maar wie mij een beetje kent, weet dat ik ook niet de makkelijkste ben en dat ik de moed niet meteen opgeef. Door hem tijdig weer even wat bij te sturen, en hem opnieuw even te verplaatsen, lukte het uiteindelijk toch om een aantal acceptabele foto’s van hem te maken …
Vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul heb ik er helaas niet kunnen fotograferen, maar de toevallige, bijna dodelijk verlopen ontmoeting met Bufo bufo maakte mijn dag helemaal goed … 🙂
Raad ‘ns wie …
Staatsieportret van een sprinkhaan
Sprinkhaantjes staan niet bekend als insecten die zich gemakkelijk laten fotograferen. Bij de minste of geringste dreiging springen ze buiten beeld als je ze met de camera probeert te benaderen. Soms heb je geluk en blijft er eentje aan een stengel of grasspriet hangen. Maar even gewillig poseren is er ook dan meestal niet bij, want vaak blijven ze hun best doen op zich al draaiend achter die stengel of spriet te verstoppen …
Vorige week kreeg ik voor het eerst een sprinkhaan voor de lens van mijn camera die wel heel deftig en geduldig bleef zitten op het blad waarop hij zat. Terwijl ik hem heel voorzichtig benaderde met de camera, leek hij me nauwlettend in het oog te houden, maar alsof het een heus staatsieportret betrof, bleef hij keurig op zijn troon zitten …
Bezoek op de verbena
Van fotograferen is met de warmte van de afgelopen dagen niet zoveel terechtgekomen, maar toen ik op een bepaald moment even een uurtje op het terras zat, zochten de onderwerpen mij op …
Hoewel hij er dit jaar wat schraal en magertjes bij staat, streek er eerst een geaderd witje naast me op de verbena neer, en even later deed een kleine vos dat kunstje nog eens na. Dergelijke verrassingen maken de warmte toch weer wat draaglijker …
’t Juffertje met de rode poten
Een jaar of tien geleden zou ik dit ongetwijfeld een vuurjuffer hebben genoemd, want toen waren alle rode waterjuffers voor mij nog vuurjuffers. Punt uit!
Sinds ik bijna elf jaar geleden ben begonnen met bloggen, heb ik op sommige vlakken stukje bij beetje echter wel wat bijgeleerd van diverse natuurkenners. Vooral wijlen Frans54 en Heidehipper hebben jarenlang hun best gedaan om mij het een en ander bij te brengen …
Niet dat ik alle juffers nu van elkaar kan onderscheiden op basis van de minimale verschillen die er op de diverse segmenten van het lijf te zien zijn, daarvoor zijn mijn waarnemingsvermogen en mijn geheugen wat te selectief geworden de laatste jaren, maar op basis van wat grotere verschillen lukt het steeds beter om waterjuffers van elkaar te onderscheiden. Zo weet ik intussen dat vuurjuffers zwarte poten hebben, en dat koraaljuffers rode poten hebben. Dit juffertje, dat ik onlangs aan de zuidkant van het Weinterper Skar heb kunnen vastleggen, moet dan ook een koraaljuffer zijn, lijkt me. En dat is mooi, want de koraaljuffer is een stuk zeldzamer dan de vuurjuffer … 🙂
Afanja's Weblog 