Half juni kwam ik tussen Oudega en Earnewâld langs een weiland, waar ongeveer 15 jonge stieren rond banjerden …
Op zich niet zo heel bijzonder natuurlijk, je ziet een dergelijk tafereel tenslotte wel eens vaker op het platteland …
Maar toen ik zag, dat twee van die stoere knapen de strijd met elkaar leken aan te gaan om de heerschappij over de wei, heb ik de auto toch maar even in de berm gezet …
Tijd om de videofunctie van mijn camera weer eens te benutten …
Donderdag heb ik samen met mijn fotomaatje weer eens een bezoek gebracht aan Hendrika en haar boer. Ondanks het koude en donkere weer werd het als vanouds weer een gezellige dag. Om te beginnen was het goed en gezellig om weer eens bij te praten met Hendrika en meneer de boer …
Natuurlijk mocht een rondje over de boerderij ook ditmaal niet ontbreken. Het opsnuiven van de geur in de stallen roept altijd meteen weer jeugdherinneringen op, dat was ook nu weer niet anders. Het vee stond er van jong tot oud weer blakend van gezondheid bij …
Maar de show werd halverwege de rondgang toch echt gestolen door de jongste boerderijpoes -een beestje van een week of vijf, zes- die me zonder al teveel schroom benaderde toen ik neerknielde om een foto van hem te maken …
Op zo’n moment merk ik, dat ik nog altijd een kattenmens ben. Bij zo’n jong en speels katje ga ik meteen voor de bijl. Het was dan ook maar goed, dat ik op dat moment nog niet wist dat ik hem tegen elk aannemelijk bod mee had kunnen krijgen …
“It ferstân moat foarop,” zeggen we in Fryslân op zo’n moment, oftewel: toch maar even het koppie erbij houden. Zo’n dartel beestje is nu wel mooi, maar na verloop van tijd moet je er toch een stuk vrijheid en flexibiliteit voor inleveren. En ik geloof eerlijk gezegd niet of we daar in Huize Afanja alweer aan toe zijn …
De tropische 30 graden lijken we hier vandaag niet te halen …
Maar ook bij een maximumtemperatuur van ruim 27 graden luidt het devies “Kalm aan, dan breekt ’t lijntje niet …”
Op de plaats rust en ter plekke in een idyllische omgeving wat herkauwen, is zo gek nog niet op zo’n dag …
Een paar zonnige dagen maken nog geen zomer, zoveel is duidelijk …
Na een week met veel zon en aangename temperaturen zijn we weer terug bij waar we eind mei waren gebleven …
Het is op deze 9e juni opnieuw grijs en met 13 graden op de thermometer is het ook weer akelig kil voor de tijd van het jaar …
Deze fotoserie van een koppel pinken, die op 30 mei in de Jan Durkspolder aan de waterkant liepen te grazen, zou vandaag gemaakt kunnen zijn …
Het leverde mooie, bijna perfecte weerspiegelingen op. Alleen de over het sompige veenland lopende vee veroorzaakte wat kleine rimpelingen …
En ook hier hangt het lekkerste hapje zo te zien weer net buiten bereik …
Toen ik afgelopen week hoorde van het reekalfje en de andere dieren die bij Westergeest het slachtoffer werden van de maaimachine, moest ik onwillekeurig terugdenken aan een gebeurtenis van precies zeven jaar geleden …
Op 2 juni 2006 besloot ik tijdens een fotokuier in het Weinterper Skar eerst even op zoek te gaan naar vlinders in een stuk hooiland, voordat ik naar mijn favoriete bankje bij de dobbe zou gaan …
Ik had nog maar enkele stappen in het lange gras gezet, toen ik plotseling vlak voor me in het gras een donkere schim zag liggen. Even verstijfde ik van schrik, omdat ik in eerste instantie dacht dat het een hond was. Dat bleek echter geenszins het geval te zijn, voor me lag een klein reekalfje …
Terwijl ik op veilige afstand wat foto’s maakte om het diertje niet verder te verontrusten, bleef het kwetsbare beestje roerloos liggen. Daarna ben ik geruisloos op mijn schreden teruggekeerd, zonder nog op zoek te gaan naar vlinders …
Op weg naar het bankje bij de dobbe liep ik een andere fotograaf tegen het lijf, die zich later zou ontpoppen als Heidehipper alias Geert van Geert Sines. Hij wist me gerust te stellen, het reekalfje zou ongetwijfeld later op de dag weer door zijn moeder worden opgepikt, aldus Geert …
Voor mij was het een onvergetelijk moment, dat op dezelfde hoogte staat als de eerste keer dat ik poollicht zag. 🙂
Tussen Oudega en Earnewâld zag ik afgelopen week een ree in een lekker kruidenrijk en niet minder kleurrijk weiland staan …
Ik kreeg de kans om twee foto’s te maken, daarna ging de behendige hinde er spoorslags vandoor …
Tot nu toe is het voorjaar tamelijk droog verlopen, in ons tuintje is vanaf begin maart t/m vandaag niet meer dan zo’n 54 neerslag gevallen. Daar lijkt dit weekend eindelijk wat verandering in te komen …
Persoonlijk ben ik daar wat minder gelukkig mee, want ik ben niet zo’n liefhebber van natte fotokuiertjes, maar voor de natuur is het goed nieuws. En dat zal ook het geval zijn voor deze huisjesslak, neem ik aan …
Voordat hij de grote wijde wereld in kon trekken, moest hij eerst een grote kloof zien te overwinnen door vanaf de regenpijp over te steken naar een bloempot, die op de regenton staat …
Zoals te doen gebruikelijk bij slakken, nam ook dit exemplaar alle tijd om van hot naar her te komen. Het was dan ook een gewillige prooi voor mijn macrolens zo aan het begin van het macroseizoen …
Hij had nog een lange reis te gaan, voordat hij via de bloempot en de regenton uiteindelijk op de begane grond terecht zou komen. Dat heb ik maar niet afgewacht, daarvoor werd het me na enige tijd toch echt te nat …
Afanja's Weblog 