Pimpelmees, mug en blad

Gisteren was ik het grootste deel van de dag aangewezen op huis en tuin, zodat ik wat kracht over zou houden voor de fysiotherapie halverwege de middag. Het was een rustige, zonnige dag die eigenlijk vroeg om een kleurrijke boswandeling. Maar als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. En dus heb ik me eerst vooral vermaakt met de mussen en de mezen in de tuin …

Op een bloempot die op de regenton staat, trof ik het onderstaande wezentje aan. Obsidentify kwam bij beide foto’s met een andere naam, dus ik houd het eerst maar gewoon op een kleine langpootmug …

Ik zag dat kleine ding trouwens pas. toen ik naar de regenton was gelopen om een foto te maken van het mooie rode blad, dat in het tegen de bloempot groeiende mos was blijven hangen …

Een wesp op schoot

Naar de buienradar kijkend, ziet het ernaar uit dat er de rest van de ochtend een smal, maar lang regengebied van zuidwest naar noordoost … precies over Drachten trekt …

Daarom ga ik even terug naar vorige week woensdagmiddag. Toen het tegen drieën tussen de buien door even droog was, ben ik even met de camera op het terras gaan zitten. Ik zat nog maar net, toen er een wesp op mijn broek neerstreek. Hij keek me eens aan, en wandelde daarna wat heen en weer. Zo snel en stil als hij was verschenen, was hij korte tijd later ook weer verdwenen …

Insecten op de hedera

De klimop in onze tuin heeft zelden zo mooi en uitbundig gebloeid als dit jaar. Dat is rond deze tijd van het jaar vaak een gewilde voedingsbron voor diverse insecten. Daarom staat de camera de laatste tijd geregeld gericht op de bloeiende hedera aan de pergola boven de vijver …

Nadat ik er de afgelopen dagen al een paar maal wat bijen, wespen of vliegen in beeld had gevangen, verscheen er vanmorgen rond koffietijd een atalanta voor de camera. Hij fladderde helaas weer weg, voordat ik wat verder kon inzoomen om hem deftig te portretteren, maar ik doe het ermee …

Een blinde bij en ’n koolwitje

Nadat het gistermorgen enige tijd had geregend, werd het ’s middags nog lekker nazomerweer. Nu we steeds meer in de greep van herfstig weer en wind komen, probeer ik nog meer om regelmatig even op het terras te zitten. Daarbij werd ik rond 15.00 uur verrast door een blinde bij (dat is geen bij, maar een zweefvlieg) die neerstreek op het kozijn van de schuifpui …

Anderhalf uur later kreeg ik voor de tweede keer dit jaar de kans om een koolwitje op de verbena te fotograferen. Eind juli kon ik er bij mooi stil weer een mooie macrofoto van maken. Dat zat er gisteren niet, daarvoor waaide het te hard. Bovendien zag ik het niet zitten om er naar toe te lopen. Ook bij deze foto’s bracht de zoomlens weer uitkomst. Ik kreeg waar voor mijn geld, de vlinder had zich al snoepend bijna 180° gedraaid, toen hij door een windvlaag van de bloem werd geblazen …

Op een anemoon

Verder dan de tuin ben ik de afgelopen weken niet gekomen. Wat zeg ik …? Ik ben niet eens verder gekomen dan het terras. Geen gescharrel met de macro-voorzetlens op de camera dus. Maar gelukkig heb ik me vanaf het terras goed kunnen vermaken m.b.v. de zoomfunctie van mijn camera …

Nadat ik maandagochtend wat foto’s had gemaakt van de mussen en het pimpelmeesje, richtte ik mijn camera ’s middags op een van anemonen halverwege de tuin. Er schemerde mooi zacht zonlicht door de bomen op de bloem. En daar bleef het niet bij. Ik had het geluk, dat er ook nog even een paar insecten kwamen poseren. De eerste is een of andere vlieg, de tweede lijkt me een blinde bij …

Een roofvlieg met prooi

In de laatste week van augustus zag ik een roofvlieg landen op een kozijn in de tuin. Waarschijnlijk gaat het om de gewone roofvlieg, want dat is één van de meest voorkomende roofvliegen in ons land. Als goed kijkt, kun je tussen zijn voorpoten een klein gevleugeld insect zien. Ik stoorde hem kennelijk bij de maaltijd, want nadat ik een foto van hem had gemaakt, ging hij er meteen vandoor …

Om toch wat over roofvliegen te kunnen vertellen, heb ik er even een paar foto’s uit mijn archief bij gepakt. Het gaat hier om verschillende soorten, want ons land telt zo’n 40 verschillende soorten roofvliegen, maar ze gaan allemaal op dezelfde manier te werk. Ze hebben allemaal een soort borstelsnor (foto linksonder) met daaronder een zuigsnuit (foto rechtsonder)

Met die zuigsnuit steken ze hun prooi en spuiten enzymen naar binnen, waarmee ze hun prooi verlammen en hun ingewanden laten verteren. De roofvlieg zuigt vervolgens de vloeibaar geworden inhoud van zijn slachtoffer door de zuigsnuit naar binnen. Op de laatste foto is te zien, dat hij daarbij ook prooien van wat groter formaat niet uit de weg gaat …

En dan nog even dit … de mens heeft niks te vrezen van deze roofvlieg met zijn zuigsnuit. Hij is er als de dood voor!

Een leliehaantje op de hosta

Toen ik in de laatste week van augustus weer eens een kleine rondgang met de camera door de tuin maakte, werd mijn aandacht getrokken door een klein opvallend vlekje op het blad van een van de hosta’s. Het was een leliehaantje, een mooi maar vervelend plaagdiertje. Leliehaantjes vreten grote gaten in de bladeren van planten uit de leliefamilie. De gaten in de bladeren van onze hosta zijn echter zoals altijd vooral te wijten aan slakken …