Een reuzenstern vliegt met een vis in zijn snavel laag over het water in de Jan Durkspolder …
Een moment later draagt de volwassen reuzenstern de vis over aan een jonge reuzenstern …
Nauwelijks anderhalve seconde duurt het, en dan weer door voor de volgende ronde …
Het was rustig op en rond de Leijen maandagmiddag. Er zaten weinig vogels rond de kijkhut, maar er lag mooi licht over de Leijen. Rond 14:30 uur werd de rust echter verstoord door een laag vliegend militair toestel dat vanaf de andere kant van het meertje dichterbij kwam.
Al snel werd hij gevolgd door nog drie toestellen met laag ronkende motoren. Grote groepen vogels vlogen aan de andere kant van de Leijen geschrokken op. Vlak voor ons maakten de vliegtuigen een ruime u-bocht naar links om terug te keren naar waar ze vandaan kwamen. Dat was echter te vroeg gejuicht, korte tijd later kwamen ze nog een keer terug om daarna echt te verdwijnen …
’s Avonds ontdekte ik, dat het ging om vliegtuigen, die deelnemen aan de oefening ‘Falcon Leap’. De Koninklijke Luchtmacht traint bij deze oefening samen met internationale partners uit o.a. Duitsland, Polen, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten op het droppen van vracht en parachutisten. De training is bedoeld om internationale samenwerking en gereedheid te versterken …
Militaire toestellen zoals de Nederlandse C-130H, de Amerikaanse en de Britse A-400M nemen deel aan de oefening. De vliegtuigen zijn vanwege hun lagere vlieghoogte extra zichtbaar en hoorbaar in de regio. En dat hebben zowel de vogels als wij geweten. Een paar keer zagen we een verontruste groep vogels in de verte opvliegen. En ze zijn op de meeste foto’s nauwelijks of niet zichtbaar, maar wat te denken van de uitlaatgassen die die zware machines uitstoten. Maar toch …
De tijden zijn wel veranderd, hè. Ik heb lang in vrede en pacifisme geloofd, maar ik betrap me er nu op, dat ik tegenwoordig vrede heb met dit soort af en toe even hinderlijke oefeningen. We hebben gisteren kunnen zien dat Rusland de randjes opzoekt met de 19 drones die het NAVO-luchtruim in vlogen. De tijd van ‘Liever een Rus in de keuken dan kruisraket in de tuin’ is voorlopig wel voorbij. Hawar, tiden hawwe tiden …
Tegen 14:45 uur was het laatste toestel uit zicht verdwenen. De rust daalde al snel weer neer over de Leijen. En dat was toch wel zo fijn …
Ik had er maandag bewust voor gekozen om te beginnen met een kuiertje bij de Leijen. De kuier de vogelkijkhut voert over een smal paadje waar het regelmatig drassig is. Dat loopt dus niet altijd even makkelijk voor mij. Omdat het deze keer meeviel, stelde ik eenmaal terug bij de auto voor om te proberen het betonnen pad naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder ook nog maar te bedwingen …
Ik was blij verrast te zien, dat er weer een drooggevallen eilandje vóór de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder lag. Dat bracht welkome extra reuring. Bij de Leijen hadden we al gehoord dat er reuzensterns zouden zitten, en dat bleek ook inderdaad het geval te zijn. Het zijn broedvogels van de Zweedse en Finse kusten en het Kaspische Zeegebied. Op doortrek doet een klein deel van deze sterns ons land aan, afkomstig uit het gebied rondom de Oostzee.
Een volwassen reuzenstern liet even heel mooi de overdracht van een vis aan een jong zien. De lepelaars zaten ditmaal aan de oostkant van de plas tussen de ganzen …
Voor het eerst sinds lange tijd kwam ik aan het eind van de middag weer eens met een gezonde lichamelijke vermoeidheid thuis. Eindelijk, de warme zomer is voorbij.
Gistermiddag hebben fotomaatje Jetske en ik voor het eerst sinds de vakantie weer een paar fotokuiertjes gemaakt. De eerste bestemming was de vogelkijkhut bij de Leijen. Bij aankomst stonden er drie fietsen tegen het hek. Het was druk in de hut, maar we kregen al snel een zitplekje aangeboden bij een kijkluikje van mensen die op het punt stonden te vertrekken …
Hoewel we de ijsvogel en de bruine kiekendief weer hadden gemist, viel er genoeg te zien. Het belangrijkste nieuws was, dat er momenteel daadwerkelijk wordt gewerkt aan het herstel van het boomeilandje ‘de Kninepôle’. Verder probeerde een meeuw vóór de hut dobberend de show te stelen, maar hij had de pech dat hij werd overtroefd door de Koninklijke Luchtmacht, die op dat moment een showtje voor ons kwam opvoeren met een aantal C-130H-toestellen …
Daarna besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en voor te stellen om toch ook nog maar even een kijkje te nemen in de Jan Durkspolder. Ook daar kwamen we niet voor niks, maar dat is voor later. Op dit moment geniet ik vooral na met eindelijk weer een soort van ‘gezonde spierpijn’ in mijn bovenbenen.
Om de afwisseling er wat in te houden, heb ik – tussen het maken van de slow motions van diverse insecten door – ook regelmatig even een foto gemaakt van een bezoeker in de tuin. Hieronder hangt op de linker foto een houtpantserjuffer aan de lange steel van de ijzerhard. Rechts zit een heidelibel op een zaaddoosje van de blauwe iris …
Nadat ik vorige week een aantal topdagen had met mooie ritjes op de iLark, had de nazomer afgelopen week nog een vervelende verrassing voor me in petto. Na een te warme nacht lieten mijn onderdanen me sinds woensdagochtend tijdelijk weer in de steek. Intussen is het ergste leed weer geleden. Met een beetje geluk kan ik vanmiddag weer een ritje maken om nog even van de waarschijnlijk laatste zomerse zondag te genieten.
Maar wel rustig aan, zoals het er ook in deel 3 van de videoserie ‘Vlinders en andere insecten in slow motion’ weer rustig aan toe gaat. Fijne zondag allemaal …
Deel 2 van ‘Vlinders in slow motion’ was hier al te zien
Ik heb hier al vaak geschreven, dat Jetske over het algemeen maar weinig in haar omgeving ontgaat. Zo ook die middag op de camping aan de Dokkumer Ee. “Kijk, die hebben beet,” hoorde ik haar zeggen, toen er een schouwtje met buitenboordmotor naderde. En warempel, bij de wal gekomen stond de hengel van de visser met pet flink gebogen …
Gewapend met onze camera’s liepen we samen even naar de waterkant. De tweede man aan boord haalde de vangst met het schepnet boven water. Nadat hij hem van de haak had gehaald, zagen we dat het om een flinke snoek ging. Op Jetskes’ vraag of ze er ook een foto van wilden hebben, reageerde hij niet erg happig …
“We vangen hier tegenwoordig zoveel snoeken, dat we er alleen nog een foto van maken als ze minstens een meter lang zijn.” Dat gezegd hebbend, gaf hij de vis zijn vrijheid terug …
Afanja's Weblog 