Onder afbrokkelende krijtrotsen

– Virtueel naar Frankrijk 13 –

Toen ik eenmaal aan de voet van de krijtrotsen op dat dikke betonnen plateau stond, was het nog maar een kleine stap om nog iets verder af te dalen …

Onder toeziend oog van de beide vrouwen liep ik over de laatste smalle strook kiezelstrand, die bij hoog water restte, eerst eens een klein stukje in noordelijke richting. Daar werd de rotswand op dat moment mooi in het licht gezet door de zon …

Ter hoogte van de plek waar de wandbekleding met natuursteen stopte en de krijtrots weer op zichzelf was aangewezen, richtte ik de blik omhoog. Van wat ik daar te zien kreeg, schrok ik toch wel even. Daar was een flink stuk van de rotswand verdwenen. Aan de linkerkant leek een soort gemetselde pijp half te zijn verdwenen, een soort afvoer misschien …?

Wat het ook geweest was, ik stond daar ineens toch een stuk minder gemakkelijk dan voordat ik de blik omhoog had gericht. Ik liep terug naar het betonnen plateau, waarna ik een stukje in zuidelijke richting wandelde …

– wordt vervolgd –

Een mantel voor de krijtrotsen

– Virtueel naar Frankrijk 12 –

Na het bezoek aan Le Hourdel zijn we weer terug gereden naar Ault. Daar zijn we niet meteen teruggegaan naar het huis, dat ergens centraal aan de kustlijn staat. We zijn eerst doorgereden naar de zuidkant van het dorp. Daar is de kwetsbare krijtrots voorzien van een stoere mantel van natuursteen …

Via een mooie brede en lekker luie trap kan aan twee kanten worden afgedaald naar zeeniveau. Het spreekt voor zich, dat ik al snel aan de voet van één van de trappen op een zwaar betonnen plateau stond om het geheel beter te kunnen bekijken ….

Het leek me wel een mooie oplossing om een totale ineenstorting van het dorp op korte termijn te voorkomen. Een totale ineenstorting …, is dat niet wat overdreven …? Nee hoor, integendeel! Morgen zal ik laten zien dat dat zeker niet overdreven is …

– wordt vervolgd –

Waar de oceaan de kust geselt

– Virtueel naar Frankrijk 5 –

Het opkomende water dwong ons om terug te keren via het hoogste deel van het strand. Dat maakte het lopen niet direct makkelijker, maar we hielden wel droge voeten en ik kreeg weer heel andere zaken voor de camera …

De krijtrots die hier als zeewering diende, was blijkbaar niet bestand tegen het geweld van de oceaangolven, die de kust bij storm en ontij geselen. Er zijn verschillende materialen als o.a. basaltblokken en gewapend beton gebruikt om verdere afkalving van de kust te voorkomen. Intussen was er alweer werk aan de winkel. Dat de afkalving van de krijtrotsen huiveringwekkende gevolgen heeft, is verderop deze serie te zien …

– wordt vervolg –

Kennismaking met de krijtrotsen

– Virtueel naar Frankrijk 2 –

Hoewel we de reis nog in de benen hadden, begon het kort na de lunch al te kriebelen om de directe omgeving van het huis maar eens te verkennen. Het huis waar we te gast waren staat op pakweg 25 meter van de rand van de krijtrotsen. Je hebt er een fenomenaal uitzicht over de Atlantische Oceaan …

Via een clandestien paadje daalden we af naar zeeniveau. Al voordat we op het strand waren, hadden we achter ons voor het eerst zicht gekregen op de krijtrotsen die zich naar het zuiden uitstrekten. Een stukje verderop zagen we onder ons hoe een deel van het officiële wandelpad, zo te zien tevens deel van de bescheiden lokale kustverdedigingswerken, door een recente storm deels was weggeslagen …

Via een wat vreemd aangelegd betonpaadje bereikten we op zeker moment het strand. Maar niet voordat ik mijn camera eens goed had losgelaten op het kunstwerk dat weer en wind hier hadden gevormd. Maar dat is voor morgen …

– wordt vervolg –