In de Ecokathedraal (2)

Het hek met de niet te missen waarschuwing “BETREDEN OP EIGEN RISICO” aan het begin van de Ecokathedraal zoals dat in het logje van gisteren nog te zien was, is verdwenen. Vanaf de weg betreden we nu meteen het voorportaal van de Ecokathedraal. Hier is de laatste tijd hard gewerkt …

En dan worden we middels een nieuw bord – helaas met een vervelend spelfoutje – toch nog gewaarschuwd voor mogelijke gevaren die op de loer liggen …

Langs een nog niet zo lang geleden gestapelde muur gaan we in de richting van een imposante poort met een driehoekige doorgang …

De Porta Celi – de Hemelpoort – is na vele uren noeste arbeid en volhardend stapelen in 2014 gereed gekomen …

We passeren de Porta Celi en stappen dan eigenlijk pas echt de Ecokathedraal binnen …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (1)

De eerste echte Ecokathedraal ligt in een klein bosperceel even ten noorden van Mildam (gemeente Heerenveen). De Ecokathedraal is bedoeld als een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Door stoeptegels en ander overtollig bouwmateriaal op bijzondere wijze opeen te stapelen kunnen flora en fauna er hun natuurlijke gang gaan. Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/landschapsarchitect Louis Le Roy (1924-2012) …

De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare processen te starten in binnen- en buitenland. In 2008 is voor het terrein waarop de eerste Ecokathedraal gebouwd wordt een officieel bestemmingsplan “Ecokathedraal proces” goedgekeurd door Provinciale Staten van Fryslân, wat de weg vrij maakt voor vergelijkbare projecten elders in Nederland. De familie Le Roy heeft de Ecokathedraal onlangs formeel overgedragen aan de Stichting Tijd …

Hoewel ik er al vaak wat over had gelezen, heb ik de Ecokathedraal pas voor het eerst bezocht in november 2002. De gestapelde stenen bouwwerken – variërend van kleine pas gevormde bouwwerkjes tot enorme gestapelde steenformaties die deden denken aan overwoekerde Inca-tempels – maakten meteen een onvergetelijke indruk op me …

Als ik november 2002 en nu naast elkaar zet, dan zijn zowel de hoofdstructuren als sommige details van toen nog steeds duidelijk herkenbaar. Maar er zijn her en der in de Ecokathedraal ook plekken waar de natuur de bouwwerken intussen goeddeels heeft ingekapseld. Waar Louis Le Roy in de eerste jaren iedere steen zelf door zijn handen liet gaan, werkt tegenwoordig een groep vrijwilligers wekelijks aan de verdere uitbreiding en invulling van de Ecokathedraal …

Wat mijn eerste bezoek in 2002 extra bijzonder maakte, was dat ik halverwege mijn tocht door de kathedraal gezelschap kreeg van een prachtig muisgrijze poes. Het dier liep gezellig met me mee en kwam na afloop van de wandeling gezellig bij me op schoot zitten. Sindsdien probeer ik ieder geval één keer per jaar naar de Ecokathedraal te gaan …

De komende tijd publiceer ik hier dagelijks een paar foto’s van mijn laatste zwerftocht langs de gestapelde bouwwerken. Zonder verder veel commentaar, want veel valt er niet te zeggen over al dat stapelwerk. Wil je daaraan voorafgaand meer weten over de filosofie van Louis Le Roy en over de manier waarop hij is begonnen met de bouw van de Ecokatheraal, dan kan ik je de documentaire “Geef Le Roy de tijd”  van Omrop Fryslân aanbevelen. Laat je daarbij niet afschrikken door de Friese commentaarstem, Le Roy doet vooral zelf in onvervalst Hollands het woord.

Klik op de titel om naar de video te gaan:

Geef Le Roy de tijd

– wordt vervolgd –

Warm weerzien

Elk jaar probeer ik op zijn minst toch één keer naar de Ecokathedraal bij Mildam te gaan. Dit jaar was het er nog niet van gekomen. Dat heb ik gisteren goed gemaakt. En dat was maar goed ook, want er was weer veel veranderd sinds mijn laatste bezoek in augustus 2017 …

Om te beginnen staat er bij de entree een nieuw informatiepaneel over de Ecokathedraal. Op dit paneel staat kort en duidelijk iets over de voorgeschiedenis van de Ecokathedraal. Eén van de zes afbeeldingen op het paneel is een door mij gemaakte foto van de Porta Celi

Ook nieuw was een bankje dat in de buurt van de Porta Celi staat. Een echt bankje, dat is een heuse primeur voor de Ecokathedraal. Hoewel het aanlokkelijk was om daar meteen even te gaan zitten, ben ik toch eerst maar aan mijn fotokuier begonnen. Het werd een warme en kleurrijke herfstkuier, waarbij de temperatuur meer aan voorjaar dan aan herfst deed denken …
De voor november record hoge temperaturen eisten al snel hun tol. Veel eerder dan verwacht sloeg vermoeidheid toe en vloeide de kracht uit mijn benen. Desondanks heb ik er weer volop van genoten. Zoals vrijwel altijd hing er een bijzondere, niet nader te omschrijven sfeer in de Ecokathedraal. En wat het ook op lichamelijk minder goede dagen een prima locatie maakt: de Ecokathedraal telt veel plekjes om af en toe even te gaan zitten en wat bij te tanken …

De overige foto’s van mijn rondgang volgen later. Het zonnetje schijnt hier nu nog, dus het is eerst tijd om nog even van het mooie novemberweer te genieten.

Met Tijmen in de Ecokathedraal

In het eerste weekend van mei hadden we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Met het oog op de staat van mijn gezondheid kwam dat niet echt goed uit, maar daar hoefden de jongens niet de dupe van te worden …





Pepijn vermaakte zich vanaf het eerste moment weer uitstekend met de garage en de autootjes, en daar kwam in de loop van het weekend nog een legertje ridders bij ook. Om nog even van het mooie weer te kunnen genieten, brachten Aafje en Pepijn de middag deels door in de kinderboerderij …





Tijmen had zich erop verheugd om met mij op pad te gaan om ergens in de natuur wat te fotograferen, en dus legde ik hem zaterdagmiddag meteen de keuze voor waar hij naar toe wilde: bos, heide of water. Tot mijn grote vreugde koos Tijmen voor het bos. Dat betekende dat we mooi even een ritje naar de Ecokathedraal konden maken, een stukje bos met voldoende plekjes om her en der even te kunnen zitten …





Zodra we ter plekke uitstapten zei Tijmen: “O, we moeten hier dus wel voorzichtig zijn …,” terwijl hij naar het bord ‘Betreden op eigen risico’ bij de ingang van het terrein wees …





Tijmen keek zijn ogen uit bij al die wonderlijke bouwwerken, hij schakelde meteen over op de fotografiemodus …





En voor wie nu denkt: “Ach, zo’n kind klikt natuurlijk zomaar wat met zijn camera …” Niets is minder waar! Terwijl ik regelmatig even ergens op een muurtje of een andere stapel stenen ging zitten, was goed te zien, dat Tijmen wel degelijk op zoek ging naar mooie standpunten en composities …





Nadat we voor de tweede maal even ergens op een muurtje wat hadden zitten kletsen, eten en drinken, begon Tijmen al snel weer rond te struinen met zijn camera. Nu richtte hij zich vooral op de natuur …





“Ik heb een rood juffertje gefotografeerd, pake,” hoorde ik even later. Nadat ik me weer bij hem had gevoegd, wees Tijmen me het juffertje aan, zodat ik ook mijn eerste juffertje van het jaar kon fotograferen …





Ook met het fotograferen van een bont zandoogje was Tijmen me even later te snel af. Zijn dag kon duidelijk niet meer stuk. En die van mij ook niet trouwens …





Ruim een uur later stonden we samen weer bij de ‘Porta Celi’, daar heb ik nog even een plaatje van ons samen gemaakt …





Op weg naar huis hebben we nog een tussenstop gemaakt bij Smalle Ee, waar we nog even genoeglijk samen bij een picknicktafel aan de waterkant hebben gezeten. Het was een vermoeiend dagje, maar het was weer alleszins de moeite waard!

Sneeuwrandjes in de Ecokathedraal (2)

In reactie op deel 1 van de sneeuwrandjes in de Ecokathedraal liet Eveline zich gisteren ontvallen dat ze dit wel eens in zwart/wit zou willen zien. Nu is dit geen verzoekplaatjesblog, maar als ik iemand blij kan maken door eens aan een verzoekje te voldoen, dan heb ik daar geen probleem mee. Kortom: vandaag deel 2 van de sneeuwrandjes in zwart/wit …














































Sneeuwrandjes in de Ecokathedraal (1)

Nadat ik de tractor bij het pontje van It Eilân uit beeld had zien verdwijnen, besloot ik dat het misschien wel aardig zou zijn om even een kijkje in de Ecokathedraal bij Mildam te nemen. Er lag misschien net genoeg sneeuw om de gestapelde stenen bouwwerken te voorzien van sierlijke witte randjes. Hoe verder ik echter in zuidelijke richting reed, hoe minder sneeuw er lag. In de buurt van Tijnje was zelfs vrijwel geen sneeuw meer te zien, maar gelukkig begon de wereld in de buurt van Mildam weer wit te kleuren. Zo mooi als in december 2012 was het niet in de Ecokathedraal, maar het witte tapijt en de fijne sneeuwrandjes zorgden toch wel weer voor een bijzonder sfeertje. Enfin, kijk maar even mee …















































– wordt vervolgd –

De Ecokathedraal in herfsttooi

Voordat we de herfsttooi van de Ecokathedraal bekijken, wil ik jullie aan de hand twee foto’s even laten zien hoe de natuur de bouwwerken gestaag verovert. Het begint met hier en daar een plantje, dat zich tussen de stenen of tegels vestigt …





Na verloop van tijd worden de bouwwerken vrijwel helemaal overwoekerd door een keur aan planten, die wortel schieten op en tussen de bouwmaterialen …





De herfstkleuren vallen dit jaar wat tegen in Fryslân, maar in de Ecokathedraal konden we er ondanks het grijze weer nog wat van meepakken …





Natuurlijk moest er even met dat kleurenpalet gespeeld worden …





Dit vind ik nog steeds een van de mooiste plekje in de Ecokathedraal, hier kun je je bijna tussen de Inca bouwwerken wanen …





Ook ditmaal las ik weer even een korte rustpauze in bij de aloude rustplaats. Het viel nog eens mee om hem te vinden, want hij ging schuil onder een bladerdek …





We vervolgen onze weg langs een in verschillende niveaus opgetrokken bouwwerk …





Ook dit jaar lukt het me weer om traditiegetrouw een van de mooiste herfstbladeren te vinden en te kieken …





Als we bijna weer terug zijn bij de Porta Celi, pakken we nog even een laatste ronde mee …