De natuur is hard

Opdat huis en hond van de jeugd in goede handen waren, terwijl zij een midweekje in Zuid-Duitsland zaten, hadden wij begin mei weer een paar dagen oppasdienst op de rand van stad en platteland. Lekker op de steiger zitten was er helaas niet echt bij, want het was gemiddeld een graad of 5 kouder dan vorig jaar in dezelfde periode. Maar ook van achter de warme glazen pui lukte het wel om afleiding te vinden bij allerlei jong leven rond huis …

Dit dappere drietal bleef steeds in de buurt van het huis. Vermoedelijk waren er voor onze komst wel meer pulletjes geweest, maar dat weet ik niet. Bij dreigend onheil riep moeder haar kroost steevast bij zich, waarna ze ze onder de schijnbaar veilige steiger loodste …

Op de laatste dag van ons verblijf was alleen het gele pulletje nog in de buurt van de moedereend. Zou mama niet weten dat ratten en snoeken in tegenstelling tot reigers en kraaien van onderen opereren …?
Hoe dan ook, de natuur is hard … hard en wreed …

Overstekende ganzen

Vanaf het punt waar de vogelkijkhut met de poëtische naam “Twitterhut” aan de zuidkant van de nieuwe natuur bij de Wetering Oost staat, hebben Jetske en ik nog even een ommetje gemaakt naar de noordkant van het gebied. Als je heel goed kijkt, kun je daar vandaan nog net de vogelkijkhut aan de andere kant van het gebied zien staan …









Het gebied wordt hier doorsneden door de A.F. Stroïnkweg, een lange, smalle dijkweg, die door sommigen als een uiterst hinderlijk obstakel in het landschap wordt ervaren …









Vooral ganzen zijn helemaal niet zo blij met die weg. In de korte tijd dat we daar stonden, hebben we diverse ganzenfamilies de weg van noord naar zuid – voor de kijker van links naar rechts – zien oversteken …









Op de kop van de dijkweg is het allemaal nog goed te doen voor de ganzen, er is gelukkig maar weinig verkeer en het talud is er niet al te steil …









Halverwege het talud aan de zuidkant wordt het echter vooral voor de kleintjes toch even lastig, want daar is het talud knap steil. Gelukkig doet mama even voor hoe je je schrap moet zetten …









Uiteindelijk komt het hele spul heelhuids aan de waterkant, zonder dat de kleintjes naar beneden zijn gerold. In volmaakte slagorde zwemt het ganzengezin de vrijheid tegemoet …









O ja … en dan nog even over die roerdomp … We hoorden zijn klaaglijke roep luid en duidelijk, hij zal vast niet ver weg in het riet hebben gekregen, maar we kregen hem helaas niet te zien … Volgende keer beter!    🙂



Jonge zwaantjes

Zaterdagmiddag kwam ik in de buurt van Aldeboarn langs een zwanenfamilie …

Terwijl pa patrouilleerde in de sloot, bleef ma in het weiland aan de zijde van haar kroost …

Toen pa de andere kant op zwom, durfde ik het aan om een paar stapjes dichterbij te komen …

Het werd geen lange fotosessie, want pa was blazend en wel al snel terug om een verdedigingslinie op te werpen tussen mij en zijn kroost …

Toen ik er vandaag weer langs kwam, waren ze in geen velden of wegen meer te zien.