Bij de vissershaven van Le Hourdel

Ik begin de nieuwe week met een woordje van respect en waardering voor alle zorgmedewerkers en hulpverleners, die zich weer dag en nacht het vuur uit de sloffen lopen t.b.v. allen die ten prooi vallen aan Covid-19. Dit temeer daar ik vrees dat het allemaal nog veel erger wordt zo lang Rutte en zijn trawanten slechts het dreigende vingertje heffen zonder echt door te willen en te durven pakken. Om niemand in de weg te lopen, blijf ik nog maar even virtueel op vakantie …

– Virtueel naar Frankrijk 10 –

Op dag twee maakten we na de koffie een ritje naar de Baai van de Somme ten noorden van Ault.  Aan de zuidkant van de baai ligt op een smalle strook land het gehucht Le Hourdel. De kleine vissershaven bij het dorp lag er op dat moment stil en droog bij …

We besloten af te dalen van de kade om een wandelingetje te maken door de drooggevallen baai. Vanaf de bodem van de haven omhoog kijkend, was ik blij dat het eb was op dat moment …

Al na een korte wandeling bevonden we ons weer in een geheel andere wereld. In Fryslân zijn we wel gewend aan weidse uitzichten, maar dit vond ik toch wel heel bijzonder en indrukwekkend. Zo ver het oog reikte, strekte zich een enorme vlakte van zand en grind uit …

– wordt vervolgd –

Zeegroen en loodgrijs

– Virtueel naar Frankrijk 9 –

De eerste wandeling door Ault en over het strand was niet eens zo lang geweest, maar ik was blij dat we weer terug waren. Het heuvelachtige karakter van het dorp en het grind op het strand hadden het lopen niet makkelijker gemaakt. Toch duurde het tijdens de koffie niet lang of ik stond weer met de camera op het balkon om nog eens naar de krijtrotsen te kijken …

De lucht was grijs en trok steeds verder dicht. Daaronder vertoonde de oceaan een mengeling van zeegroen en loodgrijs. Niet eerder had ik een week lang zo’n uitzonderlijk zicht op de zee. Hoogte is altijd moeilijk in te schatten, maar ik denk dat het balkon zich al snel ca. 25 meter boven de zeespiegel bevond …

Ondanks het grijze weer was ik op dag één meteen al verrukt van dat uitzicht. Maar wat voor bevoorrechte positie dat echt was, zou pas in de loop van de week blijken …

De eerste dag eindigde met regen en wind. Maar het was geen straf om ’s nachts met het voortdurende ruisen van de zee en het geluid van af en toe zacht klapperende luiken in slaap te vallen. Dag twee zou een veel vriendelijker weerbeeld bieden …

– wordt vervolgd –

Een natte strandwandeling

– Virtueel naar Frankrijk 4 –

We zijn intussen aangekomen op het strand aan de noordkant van het dorp. Het is een strand zoals ik dat niet eerder heb gezien of gevoeld, deels kiezels en deels zandstrand. Om het onszelf niet te moeilijk te maken lopen we over het harde zand langs de waterlijn een stukje in zuidelijke richting …

Onderweg doe ik deze vreemde strandvondst. Ik heb geen idee wat het (geweest) is, maar ik vond het samen met het wier fotogeniek genoeg voor een paar opnamen …

Ver kwamen we die middag niet, dat werd ons belet door het opkomende water. En als het vloed wordt, kun je daar maar beter maken dat je weg komt. Maar dat vond ik eerlijk gezegd helemaal niet erg. Voor mij was de wandeling al lang genoeg geweest. En wat belangrijker is: ik had mijn fotografische buit intussen al binnen met het fraai weerspiegelde Ault en de krijtrotsen in de verte …

– wordt vervolg –