De BOB van de boot drinkt sinas …
Een wat roestige ketting …
Een dikke, zware tros …
Een kabel met een haak …
Een deel van een lier …
Een gebroken patrijspoort …
Kortom: het was een zootje op het bootje.
Categorie archief: Ditjes en datjes
In een onbewaakt moment heeft Doerak gisteravond mijn iPad ontdekt …
Een kind kan de was doen met zo’n apparaat, daarom is hij meteen maar gaan twitteren…
Zelf had ik vandaag heel andere bezigheden …
Nieuwe huisgenoot
Naarmate er in de afgelopen winterperiode meer vogels op ons terras kwamen dineren, en hoe verder het wak in onze vijver dichtvroor, hoe meer katten er in ons tuintje verschenen …
Met de komst van onze nieuwe huisgenoot Doerak denken we de oplossing voor dat probleem te hebben gevonden …
Hij vindt het prachtig om voor het raam te zitten en te kijken wat er zoal in de tuin gebeurt, zodra er een kat in zicht komt slaat Doerak aan …
Sinds Doerak daar zijn plekje heeft gevonden, heb ik nog geen weer kat in de tuin gezien … 🙂
Losse eindjes
We hoefden gisterochtend weliswaar maar een klein stukje te lopen om bij het prieeltje te komen, en daar staan ook wel een paar bankjes, maar het was er bij een temperatuur onder het vriespunt niet echt lekker zitten. Daarom heb ik de tijd daar toch hoofdzakelijk staand, leunend tegen de omranding doorgebracht. En dat was achteraf bekeken toch weer wat teveel van het goede. In de loop van de middag begon ik gisteren te merken dat het vergeefse wachten in de vrieskou om een glimp van de gedeeltelijke zonsverduistering op te vangen toch weer indrukwekkende sporen heeft achtergelaten …
Ik had me voorgenomen om vandaag mijn weeroverzicht van 2010 te presenteren, maar de deken van vermoeidheid die over mijn lijf ligt, weerhoudt me daarvan. Er zitten op dit moment nogal wat losse eindjes in dat weeroverzicht waar ik eerst eens rustig met een frisse blik naar moet kijken …
Er zullen nog wel een paar dagen overheen gaan, voordat die losse eindjes aaneen geklonken zijn, want er staan deze week ook nog wat andere zaken op het programma. Zo word ik morgen ik bij mijn fotomaatje verwacht en de vrijdag staat in het teken van het afscheid van onze overleden buurman, maar uiteindelijk hoop ik toch een mozaïek aan weercijfertjes te kunnen produceren en publiceren …
Vandaag doe ik het in elk geval uiterst rustig aan, en daarna zien we wel verder …
Stil
Het werd even heel stil in Huize Afanja toen we gisteravond vernamen dat een van onze beste buren was overleden. Buurman Aafco was al geruime tijd ziek, zijn overlijden kwam dan ook niet geheel onverwacht, maar zo snel …
Amper 20 uur nadat we aan het begin van het nieuwe jaar nog even op bezoek waren geweest, en het nog hadden gehad over het voorjaar waar buurman zo naar uitkeek … Nee, zo snel hadden we het niet verwacht … Het verlies van een dierbare naaste komt altijd te snel, maar het is goed zo …
Aan huis gekluisterd had buurman de laatste jaren de mogelijkheden van internet ontdekt. Onder andere omdat hij al een tijdlang erg genoot van het volgen van mijn weblog, was hij onlangs zelf op 75-jarige leeftijd nog gaan bloggen. Daar beleefde hij de laatste weken nog veel plezier aan. We liepen en lopen de deur niet plat bij elkaar, maar als er wat was, dan waren we er altijd voor elkaar. Zo heb ik tijdens de kerstvakantie buurman tot beider genoegen nog een paar maal kunnen helpen bij het oplossen van wat kleine computerprobleempjes …
Het werd even stil in Huize Afanja …
En dat zal het vanaf nu ook in ons tuintje wat vaker zijn, nu we straks op mooie zomerse dagen buurman’s kenmerkende stemgeluid niet meer uit hun tuin zullen horen klinken …
Wij wensen buurvrouw Gré en de kinderen en kleinkinderen veel sterkte.
Wubbo’s Superbus
Aan het begin van de middag was alweer behoorlijk druk bij “Frijsteat de Folgeren” in Drachten, en het zal er in de loop van de middag waarschijnlijk alleen maar drukker worden …
Nadat de plaatselijke oudejaarsploeg al eens de trein van de magneetzweefbaan naar Drachten haalde, heeft men nu de Superbus van Wubbo Ockels en de TU Delft weten te ‘kapen’ …
Omdat Drachten nog altijd niet is aangesloten op het landelijk spoornet, is er nu gezocht naar een alternatief dat kan zorgen voor een snelle verbinding met de rest van het land …
Echt veel viel er niet van het supersnelle vehikel te zien, want het werd omgeven door hekken en het bleef schuil gaan onder een grote witte tent. Ik had eigenlijk het interieur wel even willen bekijken, maar dat zat er niet in …
Maar ja, dat is met een geschatte waarde van 13 miljoen Euro natuurlijk niet zo gek …
Het is al bijzonder dat de TU Delft en Wubbo Ockels na de vernieling van Wubbo’s Superboot hebben willen meewerken aan de ontvoering van deze futuristische bus …
Drachten en “de Frijsteat de Folgeren” staan weer even op de kaart!
De dag na kerst
Net nu het met de ijsvloer de goede kant op ging, heeft de winter zijn glans verloren. De tuin biedt een wat grijze en trieste aanblik nu de voetsporen die ik gisteren in de sneeuw had gezet, zijn veranderd in donkere vlekken. Van het nieuws word ik ook al niet echt vrolijker, want Drachten staat er weer gekleurd op, maar dan wel donker gekleurd … Zo is in een dierenparkje in Drachten-Oost een pauw op een wrede manier aan zijn eind gekomen, en is een meisje van 14 in Drachten aangerand in een lijnbus …
Gelukkig komt er nog even een spreeuw langs, die me brutaal aankijkt terwijl hij als een ware evenwichtskunstenaar even wat komt snoepen …
Die aanblik stemt me dan wel weer vrolijk, en die etende spreeuw doet me even terugdenken aan het kerstdiner gisteravond in Leeuwarden. Om de feeststemming wat te verhogen had Nils het plan opgevat om een vuurtje te stoken in de vuurkorf, zodat we tussendoor even konden roken bij een knapperend houtvuurtje …
Dat was op zich natuurlijk een prachtig plan, maar helaas gooiden regen en natte sneeuw roet in het eten. Het kostte nogal wat moeite om het vuurtje brandend te houden, maar gelukkig wilde Tijmen af en toe wel even wapperen om het vuurtje weer wat aan te wakkeren …
Pepijn wist intussen niet goed waar hij zich op moest concentreren, op pake’s rare capriolen met de camera of op zijn smakelijke fruithapje …
Nadat het voorgerecht voor de rest van de familie was geserveerd, vroeg Tijmen: “Wat is dit, papa?”
Nils zijn antwoord over amuse zus en amuse zo leek niet echt aan te komen, daarom zei ik: “Wacht maar even, ik zal het eens even proeven …”
Na een uitgebreide smaakproef zei ik: “Ik weet het … het zijn liflafjes …, maar wel lekkere liflafjes …” 🙂
Met de rest van de maaltijd zal ik jullie niet vervelen. Laat ik volstaan met te zeggen, dat het heerlijk was en dat het nog lang gezellig dreigde te worden, maar dat we met het oog op de verraderlijke omstandigheden op de weg toch maar niet te laat zijn vertrokken. In rustig tempo zijn we over de goed berijdbare rechter rijstrook van de Wâldwei huiswaarts gegaan. De linker rijstrook zag er met de opvriezende sneeuwresten een stuk minder veilig uit, maar dat weerhield een aantal automobilisten er niet van om ons met een gangetje van 120 km/u of meer voorbij te gaan. Waarschijnlijk zijn wij met ons aangepaste tempo net anderhalve minuut later thuis gekomen dan anders, maar wel veilig en heelhuids, en dat kan niet iedereen dit weekend zeggen …
Afanja's Weblog 