Een viervoeter in het riet

De golden retriever Rhena vergezelt Klaas Jan vrijwel altijd als hij in het rietland aan het werk is. De oudste foto die ik van Rhena heb, dateert uit april 2016. Daarop komt ze samen met Kelev – de hond van rietsnijder en schoonvader Klaas – blijmoedig naar Jetske en mij toe rennen …

Tegenwoordig rent Rhena niet meer zo hard, maar ze hoort er nog altijd bij. Alleen naar dit rietland in de Wieden gaat ze niet graag mee. Dan moet ze met de baas op de boot. En als ze ergens een hekel aan heeft, is het aan een vaartochtje. Met een simpel trucje weet klaas Jan haar echter steeds weer mee te krijgen. En als ze er dan eenmaal is, is het goed. Ze zoekt strategisch een plekje waar vandaan ze alles kan overzien om vervolgens de ogen dicht te doen en lekker wat te slapen. Zelfs toen ik de drone een rondje vlak boven haar liet draaien, bleef ze onverstoorbaar liggen. Pas als het lunchtijd is, staat Rhena meteen weer op scherp …

En na een eenvoudige, doch voedzame maaltijd, zet ieder zijn bezigheden in het rietland voort, zo ook Rhena …

– wordt vervolgd

Uit de oude doos: reeën

Aan plannen en voornemens ligt het niet, ook vandaag niet. Maar na een toch tamelijk goede start kwam het er weer niet van om op pad te gaan. De zware deken van vermoeidheid bleek toch nog van geen wijken te willen weten.

Daarom laat ik het bij een foto die ik vandaag precies 20 jaar geleden heb gemaakt tussen Oudega en Earnewâld …

Otters op de fietsstraat

Terwijl ik vorige week bij Oudega over de Wolwarren in de richting van de Hooidammen reed, viel me de vreemde verdeling van de asfaltkleuren me op. Was er een foutje gemaakt, was de asfalteermachine verkeerd ingesteld of defect …?

Niet veel verder werd het me duidelijk voorbij een nieuwe ‘snelheidsremmer’ stond een mij tot dusver onbekend verkeersbord. De weg was hernoemd tot een fietsstraat waar de auto te gast is. Een prima idee, omdat deze weg voor veel mensen ’s zomers onderdeel is van het fietsrondje met het pontje …

Een stuk verderop stond voorbij een tweede ‘snelheidsremmer’ stond nog een nieuw verkeersbord. Hiermee werd gewaarschuwd voor overstekende otters. Een soortgelijk bord heeft begin 2015 een stuk verderop langs deze weg gestaan. Dat heeft niet lang geduurd, omdat het een paar maal werd gestolen. Ik ben benieuwd hoe lang het er nu zal staan …

Beet!

Ik heb hier al vaak geschreven, dat Jetske over het algemeen maar weinig in haar omgeving ontgaat. Zo ook die middag op de camping aan de Dokkumer Ee. “Kijk, die hebben beet,” hoorde ik haar zeggen, toen er een schouwtje met buitenboordmotor naderde. En warempel, bij de wal gekomen stond de hengel van de visser met pet flink gebogen …

Gewapend met onze camera’s liepen we samen even naar de waterkant. De tweede man aan boord haalde de vangst met het schepnet boven water. Nadat hij hem van de haak had gehaald, zagen we dat het om een flinke snoek ging. Op Jetskes’ vraag of ze er ook een foto van wilden hebben, reageerde hij niet erg happig …

“We vangen hier tegenwoordig zoveel snoeken, dat we er alleen nog een foto van maken als ze minstens een meter lang zijn.” Dat gezegd hebbend, gaf hij de vis zijn vrijheid terug …

Mother en child reunion

Terwijl ik woensdagochtend in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder zat, zag ik rond het middaguur een reegeit tussen het riet verschijnen. Terwijl ze aan de waterkant rond scharrelde, kwam even later ook haar kalf uit het riet tevoorschijn …

Een filmpje voor de zondag …