Aan de ergste droogte is hier tijdelijk een eind gekomen, nadat talrijke buien gisteren ruim 22 mm regen brachten …
Dat lijkt deze dorstige bloedcicade – en dat is heel wat anders dan een bloeddorstige cicade, want die bestaat volgens mij niet – wel goed uit te komen …
Langzaam kroop hij naar een mooie ronde druppel die aan een blad hing …
Uitgerekend op het moment dat hij de druppel had bereikt, werden zowel de cicade als de druppel door een felle windvlaag van het zwiepende blad geblazen …
Sinds begin deze week bloeien de eerste grote oranje papavers in ons tuintje, ook die zijn een week of twee vroeger dan normaal …
Gistermiddag heb ik een eerste poging gedaan om daar een paar af en aan vliegende hommels te kieken …
Dat is al bijna net zo moeilijk als het fotograferen van grutto’s of zwaluwen in volle vlucht …
Als het zonnetje wil meewerken, hoop ik in het weekend nog eens een kansje te wagen.
Het raadsel van de kever met de metallic bepantsering is nog niet opgelost. Wel is er flink meegedacht en -gezocht om het beestje een naam te geven. Dank daarvoor!
Boomkruiper schreef gisteravond: “Ik denk aan het vrouwtje van de “oedemeridae” – schijnboktor omdat ze slanke achterdijen heeft. Heb Elseviers insectengids erbij gepakt. Als je hierop googled zie je het meest mannetjes met gezwollen pootjes.” Dat levert inderdaad wat plaatjes op, die er wel op lijken, maar de twijfel blijft, want vooral de antennes komen niet echt overeen …
FotoAnna reageerde vanmorgen met: “Hoi Jan, ik denk dat ik hem gevonden heb… http://www.zeelandnet.nl/foto/bekijk/foto/id/109727/Rietkever.html“ Die lijkt er nog net wat meer op.
In de hoop toch achter de naam van het beestje te komen, heb ik n.a.v. de tip van Bram zojuist een van de foto’s in het determinatie-album van Nederpix geplaatst …
In afwachting van respons neem ik jullie vandaag even mee naar de plaats waar ik dit beestje heb gevonden …
Ten westen van Gorredijk ligt het landweggetje de Alde Ie (vertaald de Oude Ee), dat door laag gelegen landerijen voert, die als vogelbroedterrein zijn aangewezen. In alle jaargetijden maakt dit landweggetje regelmatig deel uit van ‘mijn zuidwestelijke rondje’, en ik geniet daar eigenlijk altijd van de rust die de natuur hier uitstraalt …
Tot mijn grote spijt heeft de gemeente Opsterland besloten om dit weggetje binnenkort af te sluiten. Motorvoertuigen, bromfietsen, snorfietsen en zelfs rolstoelen met in werking zijnde motor mogen er niet meer in, landbouwverkeer wel. Voor mijn gevoel slaat de gemeente hier behoorlijk door, en druk ik me nog zacht uit …
Zo lang de Alde Ie nog toegankelijk is, zal ik er komende tijd nog regelmatig even een kijkje nemen en er wat foto’s maken.
Het beestje van gisteren was niet zo moeilijk te benoemen, want een vuurjuffertje is een tamelijk bekende verschijning …
Dat ligt met een kever die ik onlangs aantrof op een boterbloem in de berm van de Alde Ie bij Gorredijk heel anders …
Het meest opvallend zijn de geribbelde dekschilden, waar een mooie metallic glans overheen ligt …
Ook de nek van beestje wordt beschermd door een glanzend schild …
Maar ook de zwarte bolvormige facetogen en de voorkant van zijn kop, die wat doet denken aan de radiateur van een auto, mogen er zijn …
Heeft iemand enig idee wat voor beestje dit is?
Bij gebrek aan vervoer zat er gisteren niet meer in dan een paar rondjes door de tuin …
Erg veel was er in eerste instantie niet te zien, maar tijdens mijn tweede rondgang kreeg ik toch een onderwerp in het vizier …
Achter in de tuin zaten twee langpootmuggen innig verstrengeld op het paadje …
Het grijze wolkendek liet maar weinig licht door, maar omdat ze er een verstild liefdesspel van maakten en omdat ik de camera lekker op de stenen kon laten rusten, lukte het toch om er een paar plaatjes van te schieten …
Omdat dit blog ook toegankelijk moet blijven voor onbedorven kinderoogjes, breng ik bepaalde delen maar niet al te expliciet in beeld …
Wat zijn ze lelijk, en wat zitten ze ingenieus in elkaar …
Blijkbaar regende het hier vanochtend vroeg flink, want toen ik wakker werd was de auto weg …
Dat geeft mij de kans om nog even terug te blikken op één van de vele aardige momenten die ik vorige week woensdag her en der in de berm aantrof …
In de buurt van De Deelen trof ik dit koppeltje aan, dat op een zacht geel bedje werkte aan het nageslacht …
Ik had geen idee wat voor insecten het zijn, maar ze voerden een prachtig showtje voor me op, en dankzij Miriam weet ik inmiddels dat het sluipwespen zijn …
Daar kan Playboy TV echt niet tegenop … 🙂
Nadat ik me vanochtend op het nieuws omtrent de dood van Osama Bin Laden had gestort en een paar weblogs had bezocht, had ik er vanmiddag behoefte aan om even uit te waaien. Dat was geen enkel probleem in de koude noordoosten wind. Gelukkig had ik vooraf de thermometerstand bekeken, en die gaf in ons tuintje slechts 12 ºC aan. Een extra dik vest was dan ook bepaald geen luxe. Om nog een beetje beschutting te vinden, besloot ik naar het Weinterper Skar te rijden. Bij Geertsines had ik gisteren gelezen dat de brede orchis daar weer tot bloei was gekomen, een week vroeger dan in 2009 en bijna twee weken vroeger dan vorig jaar. Maar dat is geen wonder na de record warme aprilmaand …
Het spreekt voor zich, dat ik me een tijdje uiterst voorzichtig heb opgehouden op de plek waar deze prachtige bloemen ook dit jaar het landschap weer kleuren. Dankzij zijn stevige bouw liet de brede orchis zich in de stevige windvlagen goed fotograferen. Ditmaal waren de wolken af en toe spelbreker. Toen ik de foto van het bovenstaande tweetal maakte, schoof er net weer een wolk voor de zon. Later in de week zal ik jullie wat zonniger plaatjes van de orchis voorschotelen, en ook nog een heel ander bloemetje dat op de Rode Lijst staat.
Nu wil ik jullie een scène tonen, die ik enige tijd later aantrof, toen ik even wat rondscharrelde langs de luw zijde van het struikgewas aan het zuidelijke pad …
Een spin had een zweefvlieg te pakken gekregen …
Omdat de wind hier hoegenaamd geen vat op de bladeren kreeg, kon ik de schranspartij goed bekijken en fotograferen …
Ik moest onwillekeurig even terugdenken aan het filmpje “Het juffertje en de zonnedauw“, dat ik vorig jaar bij de Mersken maakte. Dat filmpje maakt sinds enige tijd trouwens deel uit van de educatieve collectie van het Natuurmuseum Brabant, maar dit terzijde. De scène die ik vanmiddag aantrof, leende zich niet echt voor video. Daarvoor ging het allemaal wat te traag. Na een kwartier was dit de stand van zaken …
Hoe het precies in zijn werk gaat weet ik niet, maar het lijkt erop dat de spin zijn krachtige kaken steeds een stukje verderop in de zweefvlieg zet, om heb zo stukje bij beetje leeg te zuigen …
Tja, de een z’n dood is nu eenmaal de ander z’n brood. ’t Is wat sneu voor die zweefvlieg, maar spinnen moeten ook door de tijd …
Mijn dag was mede dankzij dit tweetal in elk geval weer goed. 🙂
Afanja's Weblog 