Op sommige plaatsen kun je de laatste weken bijna geen stap zetten zonder dat er vlak voor je één of meer bonte zandoogjes omhoog fladderen …
Zelf vind ik het niet de mooiste vlinders die ons land rijk is, maar zo met hun vleugeltjes dichtgevouwen mogen ze er toch wel zijn …
De onderkant van de vleugels is voor mijn gevoel veel mooier, veel fijner qua kleur en tekening dan de bovenkant, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak …
In het logje getiteld “Futen bij het prieeltje” en de daarop volgende reacties van afgelopen donderdag hadden we al vastgesteld dat futen behoorlijk schuwe watervogels zijn, die zich graag verstoppen in een rietkraag of de natuurfotograaf in het ootje nemen door onder water te duiken en vele meters verderop weer op te duiken. Vorige week vrijdag had ik geluk, twee volwassen futen en een jong bleven een tijdlang ongestoord heen en weer zwemmen in de buurt van het prieeltje bij Doktersheide. Hoewel ik mijn statief in de auto had laten liggen, lukte het me met behulp van de balustrade van het prieeltje om ze een paar minuten lang op video vast te leggen. Het resultaat: vijf minuten “Futen op video” …
Zo af en toe ontkom ik er niet aan om tijdens een ritje door het Friese weidegebied de auto even in de berm te zetten om wat foto’s te maken van hetgeen zich in een weiland afspeelt. Dat was ook het geval bij dit weiland in de buurt van de Leijen, dat bevolkt werd door gehoornde koeien, want zo zie ik koeien nog het liefst …
Meteen werd de nieuwsgierigheid van een paar van de dames gewekt …
Anderen zochten een andere pose om de fotograaf te plezieren …
Jong en oud, man en vrouw scharrelden genoeglijk samen door het land …
De stoere stier leek nogal populair te zijn bij de dames …
Hier en daar werden gevaarlijke kopjes gegeven …
Anderen koesterden zich lekker samen in het najaarszonnetje …
Sinds half augustus ben ik een keer of drie, vier even bij het prieeltje op de oever van de Leijen bij Doktersheide geweest. Elke keer zwom er een futenkoppel met een jong in de buurt van de op palen staande hut …
Over het algemeen gaven ze me niet zoveel kans om ze netjes op de foto te zetten, want zodra ze door hebben dat er één of meerdere personen in de hut zijn, zoeken de futen meestal een plekje ergens in de rietkraag …
De eerste drie foto’s heb ik op 23 augustus gemaakt. Nadat één van de ouders in rustig tempo met het jong bij de hut langs was gezwommen, kwam de andere ouder er even later als een heuse racefuut in hoog tempo achteraan …
Op 14 augustus was ik er getuige van dat één van de ouders met een pas gevangen visje in de snavel voorbij zwom, de andere fuut en het jong lieten zich op die dag niet zien …
En zo zag het jong er vorige week vrijdag uit …
Hoewel de astronomische herfst gisteren om 4:29 uur officieel is begonnen, wilde ik vandaag maar uitroepen tot de eerste echte herfstdag van 2014. Wat een regen vandaag …
Toen het rond het middaguur eventjes droog was, heb ik even een rondje door de tuin gemaakt met de camera …
Veel meer dan een vijftal van deze hele kleine slakjes ben ik niet tegengekomen. Veel langer dan 2 mm waren ze niet, maar wat zijn ze mooi met hun fragiele, doorschijnende huisjes …
Nadat ik vorige week maandag samen met Aafje een fotokuier had gemaakt naar de dobbe aan de noordkant van het Weinterper Skar, besloot ik gistermiddag weer eens naar het bankje bij de vennetjes aan de zuidkant te gaan. Daar zat ik nog niet eens zo gek lang, toen ik van rechts het geronk van een kettingzaag gestaag naderbij hoorde komen …
Stukje bij beetje kwam vanuit noordelijke richting een kraan die als hoogwerker werd gebruikt dichterbij …
Gelijktijdig kwam er vanaf de zuidkant van het pad een tractor met een maai-arm mijn kant op …
Zodra de maaimachine wat te hard over de droge bosbodem schraapte, werden grote stofwolken opgeworpen. Gelukkig zat ik bovenwinds …
Hoewel de loonwerker met de kettingzaag me vriendelijk groette, voelde ik me allerminst prettig tussen de ronkende machines …
Er restte me niets anders dan het bankje maar te verlaten, want om nou een tak in mijn nek te krijgen, dat leek me ook niks …
Nog even een blik vanaf de ene kant …
En snel een plaatje vanaf de andere kant …
Daarna ben ik over een hindernisbaan van afgezaagde takken maar op de auto aan gegaan om mijn heil en rust elders te zoeken …
Het was weer eens wat anders, maar dit hoeft voor mij niet al te vaak, ik geef toch de voorkeur aan het gezelschap van libellen op dat bankje.
Nu de dagen gestaag korter worden en herfsttinten geleidelijk weer hun intrede doen, is het zaak om erbij te zijn als een fotogeniek en gewillig insect zich vertoont in de buurt van de camera …
Zo ook bij deze libel, die even voor me neerstreek op een kleurig herfstblad in het zonnetje …
Hoewel ik op zich best tevreden ben over deze foto’s, is op de laatste foto goed te zien dat het wat betreft de scherpstelling in dit soort gevallen gaat om millimeterwerk. Kijkend naar die bolle facetogen is mooi te zien dat de scherpte eigenlijk net wat te ver naar achteren ligt. Ik had graag de facetjes scherp in beeld willen zien op het linkeroog, maar dat is dus net niet gelukt. Desondanks is nog steeds goed te zien dat libellen wel heel mooie ogen hebben …
Afanja's Weblog 