Als gevolg van de MS is de afstand die ik nog lopend kan afleggen dit jaar weer verder afgenomen. Als ik 100 m van de auto kan komen is het af en toe al ver. Daarom hebben we enige tijd geleden een aanvraag ingediend bij de WMO om in aanmerking te komen voor een opvouwbare elektrische rolstoel, zodat ik toch mobiel kan blijven. Ik schreef daar onder de titel ‘Meedrijven op de stroom’ eind november al een kort stukje over: Het keukentafelgesprek dat toen op maandag werd afgezegd, kon later in die week alsnog plaatsvinden.

We hebben er flink voor moeten praten, want mijn vraag viel buiten het standaardpakket. Eigenlijk zou ik beter af zijn met een standaard elektrische rolstoel of evt. een scootmobiel, zo luidde het advies. Ik antwoordde, dat ik daar ook wel mee kon leven, maar dan onder de voorwaarde dat de gemeente er een auto bij levert waar ik zo naar binnen kan rijden. Dat bleek niet tot de mogelijkheden te behoren. Maar omdat ik wel een goed gemotiveerd verhaal had over wat ik zocht en waarom, kregen we uiteindelijk toch de toezegging dat de betreffende ambtenaar zich hard zou maken voor een positief advies. En enkele weken later kreeg we de beschikking op basis, waarvan we onze aankoop onder bepaalde zouden kunnen financieren.

In de week daarna gingen we meteen op pad. In eerste instantie had ik echt een heel licht en makkelijk opvouwbaar model in gedachten. Daarvan heb ik er ook een paar getest bij een dealer in Sint Nicolaasga, maar dat viel me allemaal niet mee. Dit type lijkt me vooral geschikt om te gebruiken in het openbaar vervoer. Om er de natuur mee in te gaan, leek het toch geen geschikte oplossing te zijn …

Nadat ik vorige week vrijdag ook bij de tweede dealer – ditmaal in Steenwijk – nog een lichte rolstoel had geprobeerd, wist die meteen wat ik zocht. “Hij is wat duurder en wat zwaarder, maar dan heb je ook wat …,” zei de dealer terwijl hij een rolstoel naar voren haalde. Ik herkende het model meteen aan de bijzondere voorwielen, ik was er bij mijn zoektocht op internet echter vrij snel aan voorbij gegaan i.v.m. prijs en gewicht. De dealer vertelde echter dat dit model met een paar simpele handelingen in vier delen uiteen te halen was.

Om een lang verhaal kort te maken, na een proefritje over het parkeerterrein was ik in feite meteen verkocht. Terug binnen liet de verkoper me zien hoe de stoel te demonteren is. Nadat hij hem uit elkaar had gehaald, heb ik hem weer in elkaar gezet. Fluitje van een cent. Omdat hij hem met korting aan ons wilde verkopen, zijn we huiswaarts gegaan met het verzoek om de rolstoel tot na het weekend voor ons vast te houden.

We hadden lang niet het hele weekend nodig om te beslissen. Zaterdagmiddag hebben we gebeld met het voorstel om hem dinsdag op te halen, onder de voorwaarde dat ik hem gemakkelijk zelf in de auto kon krijgen. Zo gezegd, zo gedaan. En intussen staat hij niet ver van de iLark bij ons in de gang. Zijn naam is Whill C2 – roepnaam Whilly – en dit is hem …

De Whill C2 heeft een aantal belangrijke pluspunten. Om te beginnen heeft hij grote wielen, waarmee hij minder afhankelijk is van een harde egale ondergrond en ook oneffen terrein aankan. De bijzonder voorwielen geven de rolstoel een grote wendbaarheid op een klein gebied. Ze zwenken niet, maar draaien op ingenieuze wijze naar links of naar rechts. Verder heeft de Will C2 een goed zittende stoel en is hij prettig geveerd. Hij is met een app op afstand bestuurbaar en te vergrendelen. En tot slot is er natuurlijk het feit dat hij met een paar handgrepen uit elkaar te halen is. Van de vier delen is de achteras het zwaarst met een gewicht van 19,4 kg. Whilly heeft een bereik van 18 km. Hiermee moet het lukken om volgend jaar weer eens wat verder van de auto te kunnen komen.