Rijdend door het heuvelachtige landschap in het departement Lot-et-Garonne kon ik altijd genieten van de soms bijna eindeloze rijen van rollen hooi of stro in het glooiende akkerland. Zo zie ik ze liever dan de meestal in zwart of wit plastic ingepakte rollen in ons eigen land …
Een ritje langs de Dordogne om bijvoorbeeld een stadje of een kasteel te bezoeken, levert vrijwel altijd mooie plaatjes op. Domme (Google Maps) is een oud ommuurd vestingstadje, dat net als Chateau de Bonaguil bovenop een berg is gebouwd. Een groot deel van de stadsmuren en drie stadspoorten staan nog fier overeind. Een kuier door Domme leverde o.a. dit uitzicht over de Dordogne op …
Chateau de Bonaguil is een van mijn favoriete kastelen in Frankrijk. Het is een authentieke vechtburcht, die in de 13e eeuw is gebouwd op een goed te verdedigen rotsachtige heuvel. In de 15e en begin 16e eeuw werd de burcht verder uitgebouwd. Chateau de Bonaguil staat ruim 5 km ten noordoosten van Fumel (Google Maps) in het departement Lot-et-Garonne. …
Om volop van de laatste zonnige en warme augustusdagen te kunnen profiteren op mijn iLark, doe ik het hier even wat rustiger aan. Ik ga op mijn blog eens een paar dagen virtueel freewheelend door Frankrijk. Om te beginnen een foto van een paar van de zonnebloemenvelden ten zuiden van Monflanquin (Google Maps), een plaatsje in het departement Lot-et-Garonne …
Het was me een genoegen om in deze herfstige coronatijd uitgebreid terug te blikken op onze korte vakantie aan de Noord Franse kust in mei/juni 2005. Met dank aan een fijn digitaal fotoarchief, een nog goed werkend langetermijngeheugen en een ruime fantasie werd het echt een lekkere, 59 dagen durende virtuele vakantie.
De laatste foto die ik van deze vakantie laat zien, is de onderstaande foto. Ik heb hem op 3 juni om 13:49 uur gemaakt, omdat de oceaan op dat moment in noordwestelijke zon, zee en rust uitstraalde, welhaast het ideale vakantiebeeld. Precies twaalf minuten later kwam vanuit het zuidwesten die machtig mooie rolwolk op me af en sloeg het weer ineens weer om. Zo snel kan het gaan daar. Hoe mooi wil je het als fotograaf hebben …!?
Bij het herbeleven van deze vakantie, kwam ik op zoek naar wat extra informatie over de omgeving o.a. uit bij een in Ault wonende fotograaf. Hoewel ik me normaal gesproken verre houd van Facebook, heb ik nu eens een uitzondering gemaakt. Sylvain Coutant struint de omgeving van Ault volgens mij dag & nacht in weer & wind af op zoek naar mooie foto’s van landschap en natuur (vooral ook veel mooie vogelfoto’s). Ik ben zo vrij geweest om een paar van zijn foto’s hier te gebruiken om te laten zien wat wij net gemist hebben. Deze foto’s maken ook meteen duidelijk waarom het haunted house, dat op het randje van de krijtrots op de achtergrond van de laatste drie foto’s stond, intussen is gesloopt. Kijk maar eens hoe de golven daar op de krijtrotsen beuken …
Daarmee ben ik aan het eind van deze serie gekomen. Jullie waren een fijn publiek. Bedankt voor alle reacties en likes!
Toen ik die nacht even wakker werd, hoorde ik de luiken aardig klapperen en kraken. Ik draaide me nog eens lekker om en besteedde er verder heen aandacht aan. Toen ik de volgende ochtend de gordijnen opende, bood de oceaan een aanblik, die ik die week nog niet eerder had gezien: bruisende witte koppen krulden om op wilde golven …
Vooraf was ik het zeker niet van plan geweest, maar nu zat er niets anders op dan voor vertrek toch nog maar even af te dalen naar de plek aan de voet van de krijtrotsen waar eerder al een deel van het betonnen voetpad was weggeslagen …
Daar heb ik de onderstaande foto’s gemaakt, die ik maar weer tot een diashow aaneen gesmeed heb …
Na een tijdje heb ik mezelf er node weg moeten rukken. We hadden afgesproken niet te laat te vertrekken, want een uurtje of zes zou de thuisreis al snel gaan duren …
– wordt nog één keer vervolgd –
Die avond heb ik tegen tien uur nog een paar foto’s gemaakt van de laatste zonsondergang in deze vakantie, die in werkelijkheid een stuk korter duurde dan de huidige virtuele vakantie …
Tegen middernacht ben ik tot slot nog één keer het balkon op gegaan om een paar foto’s te maken van de twinkelende lichtjes van Cayeux-sur-Mer in de verte en eentje van de nachtelijke hemel in noordelijke richting. Daarmee was het in fotografisch opzicht wel klaar, dacht ik …
– wordt vervolgd –
Afanja's Weblog 