Na drie kansloze nederlagen op rij keert het Nederlands elftal vanmiddag roemloos en met stille trom huiswaarts …
Uithuilen en opnieuw beginnen, de oranjeprullaria kunnen voorlopig weer worden opgeruimd …
Mij krijgen ze niet gek, ik richt de blik vol goede moed al vast op het geel van de Tour de France …
Na de buien van vanmorgen komt de zon hier voorzichtig tevoorschijn, ik zal eens kijken of er in de tuin nog iets te beleven valt …
Het was al weer enige tijd geleden dat ik me voor het laatst heb bezig gehouden met het fotograferen van druppels. Dat heb ik gistermiddag maar eens goedgemaakt …
Tussen de buien door heb ik mijn krukje een paar maal bij een druppelrijke plant in de tuin gezet …
Deze eerste serie heb ik gemaakt bij de lange, vrijwel voortdurend zacht heen en weer wiegende lange bladeren van de gele lis …
Nog niet zo lang geleden stonden de gele lissen achter in ons tuintje nog in volle bloei …
Intussen hebben ze hun beste tijd gehad …
We zetten de bloemetjes eens een paar dagen buiten …
Het is tenslotte wat regenachtig, wat vocht zal de bloemen goed doen …
Zelf zit ik eerlijk gezegd op dit moment niet te wachten op regen, wat mij betreft zou dat nog best een weekje kunnen wachten …
Nou ja, een paar buitjes zullen we wel overleven, we kunnen altijd nog ergens gaan schuilen …
Als ’t moet duiken gewoon een paar dagen weg onder een parasol of een plu …
We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …
Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ’s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …
Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …
Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …
’s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …
Afanja's Weblog 