Nee, erg lekker zat het niet op het bankje, waar maandag het eerste deel van een herfstkuier in de Deelen (kaartje) was geëindigd. Mijn onderdanen hadden wel een wat langere pauze kunnen gebruiken, maar of dat een positief effect zou hebben, betwijfel ik zeer. Rustig in beweging blijven leek me in dit geval beter dan zitten verkrampen op dat bankje …

Op naar het lange, smalle bruggetje, waarvan het dek nog steeds bestaat dunne stammetjes. De meeste andere bruggetjes in het gebied zijn de laatste jaren al voorzien van nieuwe planken die over de stammetjes heen zijn gelegd, omdat veel van de stammetjes intussen al verrot waren, en er gaten in het brugdek vielen. Dat was voldoende reden om enige extra behoedzaamheid in acht te nemen tijdens de oversteek …

Vervolgens was er nog een lange rechte weg te gaan over een met bruin, geel en groen omgeven pad, dat tussen twee petgaten zuidwaarts loopt …

Zachte rimpelingen boden onderweg even wat afleiding aan de waterkant …

Nog even een blik achterom vanaf het laatste bruggetje … het was er zo ongelooflijk stil …

Tot slot nog een klein stukje over de verharde weg richting parkeerplaats, langs een mooi herfstplaatje aan de andere kant van de Ringfeart …

Toen ik het voorlaatste petgat passeerde, werd de stilte verbroken door een groepje luidkeels kwakende eenden …

Het was een mooie kuier, maar ik was blij dat ik weer bij de auto was. Moe, maar voldaan, want ik had mijn beweging weer gehad!  🙂