Het bos in

Vandaag neem ik jullie mee het bos in. En dat zal de komende tijd wel vaker gebeuren, want ik heb dit najaar intussen diverse boswandelingen gemaakt. Deze eerste boswandeling heb ik gemaakt op 17 oktober jl., dat was met 20,1 ºC de laatste warme dag van dit jaar …

De plaats van handeling was ‘het Oude Bosch’ tussen Wijnjewoude en Bakkeveen. Het was een stralende dag, maar het bos ademde duidelijk de eerste tekens van de naderende herfst …

Ook lager bij de grond was dat merkbaar. Ik heb al eerder geschreven dat ik maar weinig paddenstoelen heb gezien dit jaar. Deze twee grote stinkzwammen stonden zo prominent naast het pad, dat ik ze niet kon missen …

Even laten komen we aan bij het welbekende bankje ter herinnering aan Bert Wuite met die prachtige tekst “Leven is reizen en de weg is kort”. Dit bankje heb ik al in 2008 tijdens een fotokuier ontdekt. In oktober 2013 heb ik onder de titel ‘Grensoverschrijdend gedrag’ het verhaal achter dit bijzondere bankje nog eens uit de doeken gedaan …

Omdat onze weg nog vrij lang is, blijven we hier niet te lang zitten. We vervolgen onze weg en daarbij richten we regelmatig we de blik even omhoog, hopend op het verschijnen van een mooie jacobsladder. Dat valt echter tegen, de zon krijgt teveel kracht en verdrijft de minuscule vochtdruppeltjes uit de lucht …

En dan komt het doel van deze kuier in zicht: de Freulevijver …

En zo kon ik mijn fotomaatje eindelijk na 12 jaar wandelen kennis laten maken met dit bijzondere stukje Fryslân dat een rijk verleden met adellijke invloeden heeft …

– wordt vervolgd –

 

Zwammen op een grijze dag

Even leek de lucht open te breken toen ik gisteren aan het begin van de middag van huis vertrok om even ergens een fotokuiertje te maken. Met een beetje geluk zou ik nog wat kleurrijke herfstlandschapjes kunnen scoren, maar dat viel akelig tegen. Al snel was het weer grijs en nevelig, zodat de Opsterlandse Compagnonsvaart er allerminst kleurrijk bij lag …

Met uitzondering van een kleurrijke ontmoeting met een zwanenfamilie, heb ik tijdens de rest van mijn rit weinig meer gezien dan herfstlandschappen met een flinke zweem van grijs. Het mooiste landschapselement werd gevormd door een kleine geschubde inktzwam, die fier in de berm langs de Mersken stond. Hij sprong zo in het oog, dat ik er speciaal even voor ben gestopt …

Vlak voordat ik weer in de auto zou stappen, zag ik een meter of zes, zeven verderop nog twee geschubde inktzwammen staan: een jonkie en een oud exemplaar dat duidelijk zijn beste tijd had gehad. Samen vormden ze een toepasselijke afsluiting van dit grijze herfstlogje …