Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een fotokuiertje gemaakt bij het Witte Meer, een ondiepe plas midden in het bos bij Olterterp, die in de volksmond beter bekend is als de ijsbaan van Beetsterzwaag …
Terwijl ik lekker op één van de bankjes aan de waterkant zat, bekroop me ineens het gevoel dat ik werd begluurd …
Al snel werd duidelijk dat ik van deze gluurder weinig te duchten had … 😉
Vrijmarkten, optochten en ander Koninginnedagvertier kunnen mij niet echt bekoren, ik zoek op zo’n dag liever de rust van de natuur op. Het was gisteren op de kop af drie maanden geleden dat ik voor het laatst bij de dobbe in het Weinterper Skar was. En dus was het ondanks het recente krachtverlies in mijn benen de hoogste tijd om daar weer eens een kijkje te nemen …
Om mezelf onderweg tot rust te manen, heb ik ervoor gekozen om behalve wat foto’s ook wat video-opnamen te maken, en in het bosdeel ben ik even lekker naast het pad gaan zitten (foto boven) …
Voor het eerst dit jaar kwam het kwik net boven de 20 graden, een ideale temperatuur om bij de dobbe eerst eens een tijdje lekker op het bankje in de zon te zitten. Behalve een passerend echtpaar dat even een praatje met me aanknoopte, was alleen het gekwinkelier van de vogels te horen …
Nadat mijn benen weer wat tot rust waren gekomen, heb ik een paar maal korte tijd wat rondgescharreld, eerst eens aan de waterkant, daarna langs de bosrand. Tot mijn vreugde zag ik de eerste waterjuffers rondvliegen, maar even stil zitten voor de foto was er niet bij …
Wie wel lange tijd heel stil bleef zitten was een kikkertje. Nadat al zijn buren, vrienden en familieleden al lang en breed in dieper water waren verdwenen toen ik naderbij kwam, bleef dit exemplaar heel rustig zitten …
Ook een geaderd witje wilde wel even op de foto. Het kostte me teveel kracht om hem met de macrolens te benaderen, maar met behulp van de zoomfunctie lukte het ook aardig om hem in beeld te vangen …
Het was een geweldige middag, maar ik was blij om uiteindelijk weer in de auto te zitten. Vandaag heb ik een welverdiende rustdag, en dat kan kan met de druilerige regen die hier momenteel valt helemaal geen kwaad.
In het voorjaar stelde Tijmen voor om een keer samen te gaan fotograferen als hij weer eens bij pake en beppe logeerde, hij zou dan zijn eigen camera meenemen. Gisteren was het zo ver en dus togen we, nadat ik de buienradar had bestudeerd, tussen de buien door samen naar het Weinterper Skar …
Vrolijk babbelend liep Tijmen voor me uit op het pad naar de dobbe. We waren nog maar nauwelijks onderweg of het eerste onderwerp diende zich al aan.
“Kijk pake, een beestje …”
“Wat voor beestje is dat dan?” vroeg ik.
Voorzichtig benaderde hij het beestje … “Oh, het is een kikkertje … hij lijkt wel van hout … Maar dat is wel handig, want als er dan een leeuw komt, dan denkt die ‘Dat lust ik niet …'”
Enkele meters verderop zette Tijmen zijn eerste paddenstoel op de foto …
Ook een eerste eikeltje ontkwam niet aan Tijmen’s camera …
“Oh … wat is dat, pake? Het lijkt wel een standbeeldboom …,” zei Tijmen terwijl hij naar een boom wees, die in december 2009 gedeeltelijk is bezweken onder de zware last van een halve meter sneeuw …
Natuurlijk maakte Tijmen een foto van die standbeeldboom …
Korte tijd later kwamen we bij het bankje bij de dobbe aan.
“Wat een mooi meertje,” luidde Tijmen’s commentaar, “dat wil ik wel even op de foto zetten …”
Nadat die foto was gemaakt, was het tijd om samen even lekker op het bankje te zitten met een pakje drinken en een paar koekjes. Terwijl Tijmen de resultaten van zijn eerste foto’s bekeek, vertelde hij bij het bekijken van de foto van de paddenstoel: “Toen ik nog klein was zocht ik in het bos vaak kaboutertjes …” Op mijn vraag of hij ze ook had gevonden, reageerde hij met: “Neeee, dat kan toch niet pake, want kabouters bestaan helemaal niet …”
Wordt vervolgd.
Afanja's Weblog 